Μανιτάκης στην Le Monde: Αναγκαία η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων

Άρθρο του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Αντώνη Μανιτάκη, σχετικά με την προώθηση των μεταρρυθμίσεων στον τομέα της δημόσιας διοίκησης, φιλοξένησε η γαλλική εφημερίδα Le Monde, με αφορμή και την επίσκεψη του Γάλλου προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, στην Ελλάδα.

Στο άρθρο του, ο κ. Μανιτάκης υπογραμμίζει ότι η διοικητική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα προχωρά, κάνοντας λόγο για επικείμενο δημοσιονομικό όφελος 12%, που θα προκύψει από την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης.

Αναλυτικά, το άρθρο του κ. Μανιτάκη έχει ως εξής:

"Η Ελλάδα, αντιμέτωπη με χίλια δυο εμπόδια, αγωνίζεται εδώ και τρία χρόνια για να επιβιώσει και να παραμείνει στην ευρωζώνη.

Χρειάστηκε να αναγνωρίσει τις αδυναμίες της και να πάρει δρακόντεια μέτρα λιτότητας, εφαρμόζοντας ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα σταθεροποίησης και δημοσιονομικής πειθαρχίας που δεν είχε ιστορικό προηγούμενο, αποκαθιστώντας τα δημόσια οικονομικά σε διάστημα μερικών μόλις μηνών, αναδιαρθρώνοντας ριζικά το κράτος και τη δημόσια διοίκηση.

Μετά από τρία χρόνια σοβαρής κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, με πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια σταθεροποίησης και αλλαγής, τόσο στην οικονομία όσο και στο πολιτικό σύστημα.

Η αναγκαιότητα να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις και να εγκαταλείψουμε πρακτικές που χαρακτήριζαν το παλαιό πολιτικό καθεστώς φαίνεται να κερδίζουν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης.

Όσο εύθραυστη ή αβέβαιη και αν είναι ακόμη, η πρόοδος στη μεταρρύθμιση του κράτους είναι σαφής.

Δημοσιονομικό όφελος 12% κατά μέσο όρο

Σε διάστημα πέντε μηνών, υλοποιήθηκαν εκθέσεις αξιολόγησης για τις διοικητικές δομές 15 υπουργείων από επιτροπές που συγκροτούνται εξολοκλήρου από Έλληνες υπαλλήλους της διοίκησης.

Εκτιμούμε ότι η υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που έχουν αναληφθεί στην κεντρική διοίκηση θα έχει ως αποτέλεσμα μια μέση μείωση των διοικητικών δομών κατά 38%, δημοσιονομικό όφελος κατά μέσο όρο 12%, ενώ η υιοθέτηση των νέων οργανογραμμάτων θα επιτρέψει τη βέλτιστη λειτουργία της διοίκησης με λιγότερο προσωπικό.

Ο κύριος στρατηγικός στόχος της διοικητικής μεταρρύθμισης, δηλαδή η εις βάθος αναδιάρθρωση των διοικητικών μονάδων, σε συνέχεια της αξιολόγησης των δομών, έχει ξεκινήσει και είναι σε εξέλιξη.

Ήδη από αυτόν το μήνα, επεκτείνεται στο σύνολο του Δημόσιου Τομέα, στην αποκεντρωμένη διοίκηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, στους δημόσιους οργανισμούς.

Η προσπάθεια που απαιτήθηκε από την Ελλάδα συναρτάται βεβαίως με τα υψηλά ελλείμματα των δημόσιων οικονομικών της, αλλά είναι πρωτοφανής.

Ο στόχος της μείωσης του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων είναι συνέπεια ενός μακροοικονομικού υπολογισμού των αναγκών χρηματοδότησης του Ελληνικού Κράτους.

Από λειτουργική άποψη, είναι πολύ φιλόδοξος (της τάξης του -21% σε διάστημα 5 ετών) και για να επιτευχθεί προϋποθέτει να οργανωθεί μια πρωτοφανής μετακίνηση προσωπικού ανάμεσα στις διάφορες διοικητικές μονάδες, καθώς επίσης και ένα σχέδιο επαναξιολόγησης των φορέων, ώστε οι νέες δομές να έχουν τις κατάλληλες αρμοδιότητες και δυνατότητες.

Ανακτώντας την ανάπτυξη

Αυτή η μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πετύχει και να οδηγήσει στη μείωση του κόστους του Δημόσιου Τομέα χωρίς μια ελάχιστη συναίνεση.

Η Ελληνική Κυβέρνηση ανέλαβε να φέρει σε πέρας τη μεταρρύθμιση με την τεχνική συνδρομή της Task Force για την Ελλάδα και τη Γαλλία, τη χώρα που πρωτοπορεί στο πεδίο της διοικητικής μεταρρύθμισης, διότι η μεταρρύθμιση αυτή είναι αναγκαία εάν θέλουμε η Ελλάδα να επανέλθει στην ανάπτυξη και να βελτιώσει τις δημόσιες υπηρεσίες της.

Η μεταρρύθμιση θα απαιτήσει μακρόχρονη προσπάθεια. Δεν είναι δυνατόν να γίνουν τα πάντα σε μερικούς μήνες.

Ο δρόμος είναι δύσκολος γιατί προσκρούει σε πλείστα συμφέροντα και σε βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες, αλλά σε βάθος χρόνου θα τον διανύσουμε με επιτυχία.

Λίγες μόνο χώρες έχουν πραγματοποιήσει τόσο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, και ακόμα λιγότερες το έχουν πετύχει μέσα σε τόσο στενά χρονικά περιθώρια.

Μετά από επτά μήνες, η τρικομματική κυβέρνηση, υπό τον Αντώνη Σαμαρά, θέτει τα θεμέλια για μια αλλαγή πορείας και για να μπει η μεταρρύθμιση σε θετική τροχιά.

Παρότι τα δεινά για τον ελληνικό λαό μοιάζει να μην έχουν τέλος, ο λαός αυτός καταφέρνει να τα αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια σε ένα πλαίσιο σταθερότητας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και με κάθε συνταγματική εγγύηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του.

Ζει με την ελπίδα να δει στον ορίζοντα την έξοδο από την κρίση, έχοντας βιώσει έντονα την απελπισία και την απογοήτευση".

Λυκούδης - ΔΗΜΑΡ: Συνεργασία, σημαίνει έντιμος και διαφανής συμβιβασμός

Συνέντευξη βουλευτή Επικρατείας ΔΗΜΑΡ Σπύρου Λυκούδη στην εφημερίδα "Βραδυνή" και τη δημοσιογράφο Ειρήνη Μπέλλα

1. Υπάρχει δυνατότητα  μετεκλογικής συνεργασίας ΔΗΜΑΡ  -ΣΥΡΙΖΑ; Η απόρριψη μιας συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει ότι υπάρχουν περισσότερα κοινά σημεία με τη ΝΔ από ότι με το ΣΥΡΙΖΑ;

Η ΔΗΜΑΡ συνεργάστηκε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπηρετώντας δυο στόχους: παραμονή στην Ευρωζώνη και πολιτική σταθερότητα. Και οι δυο συνιστούν αναγκαία συνθήκη για την ομαλή πολιτική και αναπτυξιακή πορεία του τόπου. Δεν αρκούν όμως, απαιτείται πρόγραμμα εθνικής ανάκαμψης, ολοκληρωμένο, ιεραρχημένο και με χρονοδιαγράμματα. Αυτό κρίνεται στην τωρινή συγκυρία.

Για μας είναι στοιχείο πολιτικού πολιτισμού οι συνεργασίες, γιατί αποτρέπουν το φανατισμό και  τη μισαλλοδοξία, ενθαρρύνουν το διάλογο  και την κοινωνική πρόοδο και  τονώνουν τη Δημοκρατία. Δεν τις μετρούμε με το ζύγι ή το μέτρο αλλά με την αξιοπιστία και την αποδοτικότητά τους. Τις πραγματοποιούμε δε στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων.

2. Εκφράσατε δυσαρέσκεια για υπουργούς που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους κυβερνητικούς εταίρους. Πρόσφατο παράδειγμα οι σχεδιασμοί του Υπουργού Εργασίας για αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο. Πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Η ΔΗΜΑΡ το έθεσε στον Πρωθυπουργό; Και αν ναι, τι απάντησε;

Δεν είναι θέμα προσώπων αλλά νοοτροπίας. Το καίριο ερώτημα είναι γιατί ένας υπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας, χωρίς καν να ενημερώσει, ανοίγει, από τηλεοράσεως και εν θερμώ, θέματα που δεν αποτελούν προτεραιότητα και γνωρίζοντας καλά ότι οι εταίροι της κυβέρνησης θα αντιδράσουν. Για να εισπράξει επιδοκιμασία από κάποιο κομματικό ακροατήριο; Μου φαίνεται πολύ χαμηλός στόχος στη σημερινή συγκυρία.

Οι συμπεριφορές αυτές είναι επικίνδυνες. Διότι αυτό μπορούμε να το κάνουμε και οι τρεις συμμετέχοντες στην κυβέρνηση. Κι αν το κάνουμε,  σας διαβεβαιώνω, την επόμενη μέρα δεν θα έχουμε κυβέρνηση αλλά Βαβέλ. Σε κάθε περίπτωση - απευθύνομαι και στους νεοδημοκράτες- στη Δημοκρατική Αριστερά και τιμούμε και σεβόμαστε τις συνεργασίες μας. Απαιτούμε όμως το ίδιο κι από τους εταίρους μας. Υπενθυμίζω δε ότι συνεργασία σημαίνει καθαρές συνεννοήσεις ανάμεσα και στα τρία κόμματα. Αυτό θα πρέπει να το συνηθίσουμε.

3. Στις αποχωρήσεις δημοσίων  υπαλλήλων εσείς απαντάτε με  την κινητικότητα. Ωστόσο, αν η  Τρόικα επιμείνει στις απολύσεις,  θα υπαναχωρούσατε στο όνομα της παραμονής της χώρας στο ευρώ;

Η αναγκαία αποσυμφόρηση του δημόσιου τομέα μπορεί να επιτευχθεί με την κινητικότητα, τις μετατάξεις και τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Δηλαδή με το σχέδιο Μανιτάκη. Χωρίς  απολύσεις! Θα επιμείνουμε.

4. Ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη αδυναμία που αντιμετωπίζει τώρα η διακυβέρνηση της χώρας;

Η αναγκαία σπουδή για τη στήριξη των ασθενέστερων. Καθυστερούμε. Καθώς η δημιουργία θέσεων εργασίας απαιτεί χρόνο, η στήριξη των ανέργων και των ασθενέστερων μπορεί και πρέπει να είναι άμεση και συνεχής. Στη ΔΗΜΑΡ αυτό θεωρούμε πως πρέπει να είναι προτεραιότητα της κυβέρνησης στη φάση αυτή.

Σε επίπεδο καθημερινής λειτουργίας της κυβέρνησης υπάρχουν δυσαρμονίες. Φυσιολογικές κάποιες, καθώς η Ελλάδα δεν έχει κουλτούρα πολυκομματικών κυβερνήσεων αλλά και εμπόδια από εκείνους, οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι παρήλθε η εποχή που το κράτος ήταν μαγαζάκι των κυβερνώντων. Ανεπιστρεπτί!

5. Φωνές στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ καταγγέλλουν ότι το ηγετικό επιτελείο της απομακρύνθηκε από τις αρχικές θέσεις που είχε το κόμμα στις εκλογές, ακόμη και από την προγραμματική συμφωνία που είχατε με τους άλλους δυο κυβερνητικούς. Εσείς δεν βλέπετε καμία αλλαγή;

Αλλαγή καμιά! Αποκλίσεις και αντιθέσεις ανάμεσα στις θέσεις της ΔΗΜΑΡ και στις κυβερνητικές θέσεις βλέπω πολλές. Και είναι απολύτως φυσικό. Μια τρικομματική κυβέρνηση  υλοποιεί τη σύνθεση ή την κοινή συνισταμένη των τριών προγραμμάτων, όχι το πρόγραμμα του ενός. Και το νόημα των κόκκινων γραμμών δεν είναι εκβιαστικό, «υιοθέτησε τη θέση μου αλλιώς αποχωρώ» αλλά συναινετικό, «σεβάσου τα αδιαπραγμάτευτα της φυσιογνωμίας μου».

Συνεργασία, ξαναλέω, σημαίνει έντιμος και διαφανής συμβιβασμός. Εκείνους δε, οι οποίοι μας κριτικάρουν, τάχατες από αριστερά, γιατί δεν ρίξαμε την κυβέρνηση π.χ. για τις επιτάξεις, τους καλώ να φανταστούν τι θα γινόταν σε όλα τα μέτωπα, εργασιακά, απεργιακά και θεσμικά, αν δεν ήταν η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση.

6. Πώς βλέπει αλήθεια ένα αριστερό κόμμα τις επιστρατεύσεις; Οι ενστάσεις που διατυπώνει, του δίνουν άφεση;

Σας απάντησα ήδη νομίζω. Όσο για την άφεση, τη χρειάζεσαι, όταν αμαρτάνεις, όχι όταν, όπως εμείς,, καίγεσαι σ΄ένα καμίνι για αμαρτίες άλλων, ενώ μπορούσες να σφυρίζεις αδιάφορα κι ευχάριστα.

7.  Σε ποια σημεία θα εστιάσει η ΔΗΜΑΡ κατά το επόμενο διάστημα;

Στη στήριξη των ασθενέστερων και των απόρων ανέργων, στη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος (εκλογικό σύστημα, πολιτικό χρήμα, λειτουργία Κοινοβουλίου, ευθύνη υπουργών και δημοσίων λειτουργών κ.α.) και στον αναπροσανατολισμό της δημόσιας διοίκησης.

8. Θα δεχθείτε την πρόσκληση του ΠΑΣΟΚ για διάλογο;  Απορρίπτετε οποιαδήποτε  συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ;

Βασική  στρατηγική μας κατεύθυνση είναι  η ανασυγκρότηση του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Θα κινηθούμε προς την κατεύθυνση αυτή με συνέπεια. Χωρίς κινήσεις κορυφής, που αυτή τη στιγμή δεν βοηθούν.

Αυγενάκης: «Το σημερινό φορολογικό σύστημα χρειάζεται αντικατάσταση από ένα σταθερό, δίκαιο, σύγχρονο και αποτελεσματικό σύστημα

«Το σημερινό φορολογικό σύστημα έχει κλείσει τον κύκλο του και χρειάζεται αντικατάσταση από ένα σταθερό, δίκαιο, σύγχρονο και αποτελεσματικό σύστημα – Οι λίγες, αποσπασματικές και επιμέρους βελτιώσεις που έχουν γίνει δεν επιφέρουν δικαιοσύνη αλλά κυρίως αποτέλεσμα»

Αυτό τόνισε στην τοποθέτηση του ο Λευτέρης Αυγενάκης στην ομιλία του για την Κύρωση του Απολογισμού και του Γενικού Ισολογισμού Οικονομικού Έτους 2011

Αναλυτικά:

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η συζήτηση για την  Κύρωση του Απολογισμού και του Γενικού Ισολογισμού του κράτους, αποτελεί μια Κοινοβουλευτική Διαδικασία ιδιαίτερης σημασίας διότι, αφενός η εκάστοτε κυβέρνηση, λογοδοτεί για την ορθή εκτέλεση του προϋπολογισμού της, αλλά  και την επαλήθευση ή διάψευση των προσδοκιών της αναφορικά με τα οικονομικά μεγέθη, αφετέρου δε, διότι αποτελεί μια διδακτικού χαρακτήρα διαδικασία για το μέλλον. Ειδικά, στην παρούσα περίπτωση που αφορά στον προϋπολογισμό του 2011, που ήταν ό πρώτος που καταρτίσθηκε μετά την υπαγωγής της χώρας μας στο μηχανισμό στήριξης.

Η κρίση χρέους που εισήχθη από  την Αμερική στην Ευρωζώνη, είχε πλέον αγγίξει τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης το 2011. Οι πολιτικές ηγεσίες αδυνατούσαν  να συμφωνήσουν σε μία στοιχειώδη αντιμετώπιση της κρίσης με αποτέλεσμα να δίνεται χώρος σε αυτούς που κερδοσκοπούσαν εις βάρος της Ευρωζώνης.

Το 2011 αποτέλεσε για την ελληνική οικονομία έτος δυσμενών εξελίξεων. Υπήρξε ραγδαία επιδείνωση όλων των μακροοικονομικών μεγεθών της, η οποία προσθετικά στην ήδη επιβαρημένη κατάσταση από το 2009 έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο άσκησης της οικονομικής δραστηριότητας.

Η οικονομική και δημοσιονομική πολιτική συνέχισε να ασκείται αποκλειστικά στην κατεύθυνση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, χωρίς καμία προοπτική ανάπτυξης. Αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής ήταν η παρατεταμένη και βαθιά ύφεση καθώς και η σοβαρή παραγωγική και κοινωνικοοικονομική υποβάθμιση σε όλους τους τομείς, σε επίπεδα της δεκαετίας του 2000.

Ταυτόχρονα, έγινε καθολικά αντιληπτό, ότι η πολιτική που βαθαίνει την ύφεση, εκτοξεύει την ανεργία σε δραματικά επίπεδα, αποδομεί και απορυθμίζει το πλέγμα που ρύθμιζε τις εργασιακές σχέσεις και συνολικά την αγορά εργασίας, αποδομεί το σύστημα κοινωνικής προστασίας και οδηγεί σε απόγνωση και φτωχοποίηση όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού,  και τέλος δεν επιτυγχάνει ούτε τους δημοσιονομικούς στόχους που θέτει.

Η πολιτική που ασκήθηκε αφενός, στο επίπεδο περιορισμού των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την δημιουργία δημοσιονομικών πλεονασμάτων το 2011, δεν κατόρθωσε να επιτύχει τους στόχους, κυρίως σε ότι αφορά την αύξηση των εσόδων με αποτέλεσμα την μεγαλύτερη από το προβλεπόμενο περικοπή των δαπανών.

Η επιβολή πολλαπλών φορολογικών  ρυθμίσεων πραγματοποιήθηκε  προκειμένου  να αμβλυνθούν οι διαφορές μεταξύ των  προϋπολογισθεισών  εισπράξεων και αυτών που πράγματι εισπράχθηκαν κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού.

Όπως αποδεικνύεται  σήμερα, ο προϋπολογισμός του 2011, χαρακτηρίστηκε από υπερβολικά φιλόδοξους στόχους.

Οι πολλαπλές  φορολογικές επιβαρύνσεις χωρίς  καμία προοπτική ανάπτυξης και η περιορισμένη ανταποδοτικότητά τους, εξουθένωσαν τους πολίτες. Το οποίο η σημερινή Κυβέρνηση έχει κύρια να αντιμετωπίσει. Παράλληλα με τις πολλαπλές φορολογικές επιβαρύνσεις, η ύπαρξη ενός φορολογικού συστήματος με πεπαλαιωμένες και γραφειοκρατικές δομές φορολογικών υπηρεσιών, η βραδεία εισαγωγή των νέων τεχνολογιών, το ξεπερασμένο σύστημα φορολογικών ελέγχων σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα των διατάξεων και την διαφθορά, συνέβαλλαν τα μέγιστα στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αλλά και την περαιτέρω υστέρηση των εσόδων.

Η δημοσιονομική  κρίση ανέδειξε περισσότερο από  ποτέ την ανάγκη για μια συνολική, εκ βάθους και ουσιαστική φορολογική μεταρρύθμιση.

Από την μεταπολίτευση  μέχρι σήμερα έχουν γίνει αρκετές  προσπάθειες για αλλαγές, οι περισσότερες από τις οποίες περιορίζονταν  στις αλλαγές των φορολογικών  συντελεστών της φορολογίας εισοδήματος, αλλαγές που ήσαν «κατ’ όνομα» μεταρρυθμίσεις και σε καμία περίπτωση δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Εμείς δεν πρέπει να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος.

Σήμερα, ο εκσυγχρονισμός του φορολογικού συστήματος, αλλά και η καθιέρωση ενός σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος, είναι  απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για την υπέρβαση της κρίσης και την έξοδο από την ύφεση, δηλαδή της πολυπόθητης ανάπτυξης και ενεργοποίησης του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.

Για την ριζοσπαστική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές και εύκολες λύσεις.

Η φορολογική μεταρρύθμιση πρέπει να προκύψει μέσα από ουσιαστικές  μελέτες της ελληνικής οικονομίας αλλά και έρευνα για την αντιμετώπιση των σημερινών παθογενειών.

Σήμερα, είναι αναγκαία προϋπόθεση η μείωση των φορολογικών  συντελεστών, οι οποίοι με το ξέσπασμα τη κρίσης, αυξήθηκαν πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παράλληλα εξέθρεψαν σε ένα βαθμό τη φοροδιαφυγή.

Επιπλέον, θα πρέπει να δοθεί  ιδιαίτερη σημασία στη δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών, η οποία θα αποτελέσει και κίνητρο για συμμόρφωση προς τη φορολογική νομοθεσία και την μείωση της φοροδιαφυγής. Άλλωστε, η μεγάλη φοροδιαφυγή που επικρατεί στη χώρα μας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, έχει διαμορφώσει την αντίληψη ότι φόρους πληρώνουν μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.

Στην Ελλάδα, η γενική αντίληψη που επικρατεί είναι  ότι οι μηχανισμοί επιβολής κυρώσεων και ποινών, είτε δεν υπάρχουν είτε είναι αναποτελεσματικοί. Σε αυτό το συμπέρασμα έχουν οδηγήσει τόσο η  ασάφεια του νομοθετικού πλαισίου, όσο και η αδυναμία εξωδικαστικής επίλυσης των φορολογικών διαφορών και παραβάσεων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη συσσώρευση αφενός χιλιάδων εκκρεμών υποθέσεων στα δικαστήρια και αφετέρου την αντίληψη ότι οι παραβάσεις δεν θα τιμωρηθούν διότι θα υπαχθούν σε κάποια ρύθμιση.

Συνεπώς, είναι  αναγκαία η διαμόρφωση ενός γενικότερα κατάλληλου επενδυτικού κλίματος, το οποίο θα παρέχει στους επενδυτές  την ασφάλεια για τη δημιουργία και  ανάπτυξη βιώσιμων επιχειρήσεων με μακροπρόθεσμο  προγραμματισμό, και θα συμβάλει στην ανάπτυξη, την αύξηση της απασχόλησης και την ταχύτερη έξοδο της χώρας μας από την κρίση.

Τελειώνοντας, το μέγεθος της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα και η διάσταση του δημοσιονομικού της προβλήματος αναδεικνύουν σήμερα τις αδυναμίες του ελληνικού  φορολογικού συστήματος, το οποίο παρά τις λίγες, αποσπασματικές και επιμέρους βελτιώσεις του, έχει κλείσει τον κύκλο του και χρειάζεται αντικατάσταση από ένα σταθερό, δίκαιο, σύγχρονο και αποτελεσματικό σύστημα.

Είμαι βέβαιος ότι  είναι στις προτεραιότητές σας κ. Υπουργέ και βέβαια στις προτεραιότητες της Κυβέρνησης. Το συντομότερο λοιπόν, να το δούμε να γίνεται πράξη».

Αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Η Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ ολοκλήρωσε τις  διήμερες εργασίες της με αντικείμενο  τον προγραμματισμό δράσης και τις  τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Το κείμενο της Πολιτικής Απόφασης εγκρίθηκε με ευρύτατη πλειοψηφία(16 λευκά και κανένα κατά). Στο τέλος των εργασιών κατατέθηκε κείμενο συμβολής-προβληματισμού από στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής («Αριστερό Δίκτυο»), το οποίο δεν ετέθη σε ψηφοφορία. Επίσης εγκρίθηκε με ευρύτατη πλειοψηφία(11λευκά) το πρόγραμμα δράσης του επόμενου εξαμήνου, που εισηγήθηκε ο γραμματέας της Κ.Ε Σπύρος Λυκούδης (ΦΩΤΌ).

Ακολουθούν  το κείμενο της Πολιτικής Απόφασης, καθώς και το Κείμενο Προβληματισμού:  

Κείμενο Πολιτικής Απόφασης:   

1.       Εκτίμηση της 1^ης φάσης της κυβέρνησης συνευθύνης με κύριο στόχο την παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Ένας  πρώτος κύκλος του κυβερνητικού έργου  έκλεισε. Θεωρούμε ότι έγινε ένα  καθοριστικό βήμα για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, την αποτροπή της  χρεοκοπίας και της κοινωνικής  κατάρρευσης.  Δεν παραγνωρίζουμε  πως υπάρχουν επώδυνα μέτρα για τον ελληνικό λαό, θεωρούμε όμως  ότι σήμερα μπορούμε να δώσουμε σήμερα από καλύτερες θέσεις τη μάχη της σταθεροποίησης και της συντεταγμένης κοινωνικής προσαρμογής.

Αυτή  η επιτυχία επιβεβαίωσε την επιλογή που κάναμε μετεκλογικά για τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης. Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση εκτός από το ότι διασφάλισε τη συγκρότησή της, που ήταν  απαραίτητος όρος  για την αποτροπή της χρεοκοπίας , έδωσε εγγυήσεις ευρύτερης στήριξης του προγράμματος προσαρμογής, συνέβαλλε στην αποφυγή της  γενίκευσης οριζόντιων μέτρων  και βελτίωσε τους όρους της συμφωνίας σε πολλά σημεία.

Τα  χαρακτηριστικά της ακολουθούμενης πολιτικής δεν εντάσσονται εξ ολοκλήρου στο πλαίσιο της δικής μας πολιτικής πρότασης, όμως αυτό είναι αναμενόμενο  σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Ωστόσο οι κυβερνήσεις συνεργασίας προϋποθέτουν την ισότιμη συνεργασία των κυβερνητικών εταίρων. Διεκδικούμε η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ  στην κυβέρνηση  να έχει αντίκρισμα στις εφαρμοζόμενες πολιτικές και να  εκφράζεται με συγκεκριμένα αποτελέσματα προς όφελος της κοινωνίας.

2.       Στόχος μας η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, με όρους δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής.

Η προσπάθεια οφείλει να συνεχιστεί. Υπάρχει πολύς  δρόμος ακόμη για να υπερβούμε την πολύπλευρη κρίση. Η χώρα χρειάζεται τις ευρύτερες δυνατές συμπαρατάξεις για την προώθηση των αναγκαίων αλλαγών με αποτελεσματικότερο τρόπο, δίκαιη κατανομή βαρών, επικέντρωση σε άμεσες ενέργειες ενταγμένες σε ένα συνεκτικό σχέδιο με προοπτική. Κύριοι άξονες είναι:

• Συνέχιση της προσπάθειας για αποτελεσματικές ρυθμίσεις σε σχέση με την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης και ειδικά αυτές που αφορούν τη χώρα μας.
• Υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων στο κράτος και την οικονομία.
• Ανάπτυξη ενός συνεκτικού πλέγματος πολιτικών και δράσεων, με στόχο την  υποστήριξη των κοινωνικά αδύναμων και την προώθηση της ανάπτυξης.

Η Δημοκρατική  Αριστερά γνωρίζει ότι στη νέα  φάση  πολλά θα κριθούν  από τις μεταρρυθμίσεις και τον  χαρακτήρα των αλλαγών που θα προωθηθούν στη χώρα.

Το δικό μας  πολιτικό σχέδιο είναι η ευρωπαϊκή  προοπτική της χώρας, με όρους  δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής. Διεκδικούμε η ΔΗΜΑΡ να ταυτιστεί  με τις πραγματικά μεγάλες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και Επιδιώκουμε να είμαστε η επισπεύδουσα δύναμη τους. Παρεμβαίνουμε για να αμβλύνονται οι κοινωνικές επιπτώσεις από τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, να εξαντλούνται τα όρια των βελτιώσεων ειδικά σε θέματα που αφορούν την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Στοχεύουμε στην αντιμετώπιση της διαφθοράς και την προστασία του δημοσίου συμφέροντος. Υποστηρίζουμε την προώθηση ενός νέου σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης. Διατυπώνουμε τις διαφορές μας σε πολιτικές που ασκούνται και πρακτικές που εφαρμόζονται, με στόχο τον έλεγχο και τη βελτίωση της ασκούμενης πολιτικής.

3.       Πολιτικές μας θέσεις και παρεμβάσεις στα επίδικα ζητήματα.

Η έξοδος της χώρας  από την κρίση απαιτεί όλο  το πολιτικό σύστημα  να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αυτό σημαίνει ανταπόκριση στην ανάγκη η πολιτική λειτουργία και αντιπαράθεση να είναι  γόνιμη και αποτελεσματική. Συχνά το  τελευταίο καιρό  η πολιτική αντιπαράθεση εκπίπτει σε μια σύγκρουση Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ που δεν αφορά την ουσία της πολιτικής και επιχειρεί να ξαναδημιουργήσει  το στερεότυπο του δικομματισμού, που όμως πλέον προβάλλει ως καρικατούρα. Η ΔΗΜΑΡ βρίσκεται στον αντίποδα αυτών των λογικών.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να κρίνεται  και το ζήτημα των αντιδράσεων των εργαζομένων. Οι κινητοποιήσεις  γίνονται στο έδαφος πραγματικών προβλημάτων. Όμως όλοι-και οι πολιτικές δυνάμεις, αλλά και οι φορείς των εργαζομένων- οφείλουμε να συναισθανθούμε ότι η περίοδος που διανύουμε είναι ειδική και οι κινητοποιήσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις συνολικές ανάγκες της χώρας και τις επιπτώσεις που επιφέρουν στη ζωή των υπολοίπων πολιτών.

H τεχνητή ένταση  και η επίδειξη "πυγμής" δεν  είναι η συνταγή  για την  αντιμετώπιση των ουσιαστικών προβλημάτων των εργαζομένων. Ο διάλογος μαζί τους,  με στόχο να βρίσκονται κάθε φορά συγκεκριμένες λύσεις, είναι   αναγκαίος δρόμος.

Το δίχτυ κοινωνικής προστασίας για πολίτες που ζουν στη φτώχεια και η ελάφρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού είναι για μας ζητήματα  άμεσης προτεραιότητας. Στόχοι μας είναι : Κανείς άνεργος χωρίς πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Κανένα παιδί φτωχής οικογένειας  χωρίς  σίτιση. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες ενταγμένα μέσα στον κοινωνικό ιστό.  Έκτακτα και εκτεταμένα μέτρα άμεσης εφαρμογής για του ανέργους.

Ειδικότερα  απαιτείται να υπάρξουν δράσεις υποστήριξης της απασχόλησης των νέων  και των  ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως τα νοικοκυριά χωρίς κανένα εργαζόμενο, οι μακροχρόνια άνεργοι προστάτες οικογενειών και οι άνεργοι νοικοκυριών που βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Η ΔΗΜΑΡ έχει αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και θα είναι σταθερά προσανατολισμένη σε αυτή την κατεύθυνση.

Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει κανένα πρόσθετο επιβαρυντικό μέτρο. Στόχος πρέπει να είναι η υπεραπόδοση  στους δημοσιονομικούς στόχους  ώστε να ενεργοποιηθεί η ρήτρα  θετικής απόκλισης και το 70% των  επιπλέον εσόδων να διοχετευτεί σε μέτρα προς όφελος των κοινωνικών ομάδων που υποφέρουν. Για την υλοποίηση της ρήτρας αυτής, που συμπεριλήφθηκε στο νέο μεσοπρόθεσμο μετά από πρόταση της ΔΗΜΑΡ,  θα εργασθούμε συστηματικά όλο το 2013. 

Η προώθηση των  αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στο κράτος και την οικονομία, σε συνδυασμό με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, την εξάλειψη της σπάταλης στις κρατικές δαπάνες και την αντιμετώπιση της  διαφθοράς  αποτελούν  προτεραιότητα.

Η ανάπτυξη είναι  το κρίσιμο μέγεθος. Έχουμε τη δική μας πρόταση για την ανάπτυξη  με χαρακτηριστικά αειφορίας. Ανάπτυξη που στηρίζεται στο νέο ρόλο του δημοσίου, στην ενεργοποίηση του ιδιωτικού τομέα και της επιχειρηματικότητας καθώς και κοινωνικού τομέα. Ανάπτυξη που ανασυγκροτεί τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, στηρίζει τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, ανοίγει δρόμο για την ενεργό συμμετοχή της νεολαίας στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

Η αναγνώριση του  «λάθους»  από το ΔΝΤ και άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις, διευκολύνει τη χάραξη μιας πολιτικής που αφενός θα διεκδικεί μια αναθεώρηση των λανθασμένων επιλογών, που τροφοδότησαν και τροφοδοτούν μια ανεξέλεγκτη ύφεση, χωρίς, αφετέρου, να οδηγείται σε μια επιπόλαιη  και ανεύθυνη αποκήρυξη των δεσμεύσεων της χώρας στο πλαίσιο της δανειακής συμφωνίας. Η στρατηγική και η τακτική της ΔΗΜΑΡ διαμορφώνει όρους μιας ρεαλιστικής τροποποίησης με τη διεκδίκηση περισσότερων αναπτυξιακών πόρων,  διαγραφή μέρους του χρέους προς τον επίσημο τομέα (ΕΚΤ, κεντρικές τράπεζες) , μείωση των υφεσιακών μέτρων,  προγραμμάτα κοινωνικής στήριξης. Αυτές αποτελούν κρίσιμες παραμέτρους  στις επόμενες διαπραγματεύσεις για την εκτέλεση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και την πορεία της οικονομίας.

Θα  συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε στην Ελλάδα και την Ευρώπη για την αλλαγή πολιτικών. Η ΔΗΜΑΡ παραμένει  σταθερά προσανατολισμένη στην προοπτική  της οικονομικής και πολιτικής  ενοποίησης της Ευρώπης και θεωρεί ότι  μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί η κρίση για κάθε κράτος μέλος στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Το  πολιτικό σύστημα, η μορφή διακυβέρνησης, οι θεσμοί της χώρας βρίσκονται σε συνεχή αμφισβήτηση και κρίση. Στοχεύουμε στην εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και θα συνεχίσουμε τις πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι  πράξεις ρατσιστικής βίας των  νεοφασιστικών  κύκλων προκαλούν αποτροπιασμό και ανησυχία. Η Ελληνική Πολιτεία, τα κόμματα και όλοι οι φορείς οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε άμεσα το ρατσισμό και να ορθώσουμε ένα τείχος απέναντι σε κάθε μορφή ρατσιστικής βίας. Καθήκον μας είναι η υποστήριξη των δικαιωμάτων όλων των  πολιτών συμπεριλαμβανομένων και των μεταναστών. Οι όποιες αλλαγές στο νόμο για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας πρέπει να είναι συμβατές με τη Διακήρυξη των δικαιωμάτων του  ανθρώπου και τα ισχύοντα σε χώρες της Ε.Ε. Απαγορευτικές διατάξεις, οι οποίες περιστέλλουν ή και εξαφανίζουν το δικαίωμα θα μας βρουν αντίθετους. Αντίθετους θα μας βρουν και διατάξεις που υποβαθμίζουν  τα αντικειμενικά τυπικά  κριτήρια (χρόνια διαμονής, εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης) και τα υποτάσσουν σε αδιευκρίνιστες όσο και υποκειμενικές αξιολογήσεις. Ιδιαίτερα θα πρέπει να αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στη χώρα μας.

Το  τελευταίο διάστημα έχουμε μια έξαρση των τρομοκρατικών ενεργειών. Αυτές στρέφονται εναντίον της κοινωνίας και  τραυματίζουν τη δημοκρατική ομαλότητα. Η Δημοκρατία πρέπει να αποκρούσει αποφασιστικά  αυτές τις ενέργειες.

Η Δημοκρατική  Αριστερά θα επιδιώξει τον προσανατολισμό της κυβέρνησης σε αυτές τις κατευθύνσεις.

4.       Ανασυγκρότηση του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.

Η Δημοκρατική  Αριστερά έρχεται από μακριά και  πάει μακριά.  

Στοχεύει  στην ανασυγκρότηση του χώρου  του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Η  ανασυγκρότηση αυτού του χώρου  δεν αφορά κινήσεις κορυφής, αλλά ένα αστερισμό κινήσεων και προσώπων, που θα συσπειρωθούν με βάση τη φυσιογνωμία και το περιεχόμενο του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Η ΔΗΜΑΡ  θα συναντηθεί με όλο αυτό τον κόσμο. Στόχος μας είναι να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μιας συμμαχίας ευρύτερων δυνάμεων της δημοκρατικής αριστεράς,  της πολιτικής οικολογίας και

δυνάμεων  της σοσιαλδημοκρατίας που αρνούνται  καθεστηκυίες πολιτικές και πρακτικές  οι οποίες εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα  χρόνια που μας οδήγησαν στην  κρίση. 

Κείμενο προβληματισμού «Αριστερού Δικτύου»:

Η Δημοκρατική  Αριστερά ήρθε στην πολιτική ζωή του  τόπου ως  απάντηση στην κρίση του πολιτικού συστήματος και θα μείνει στο πολιτικό προσκήνιο ως η αριστερά της ευθύνης έχοντας ως σταθερό προσανατολισμό την μετακίνηση της πολιτικής ζωής από τη συντηρητική θέση που βρίσκεται σήμερα σε μια ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση με σαφείς κοινωνικές αναφορές.

Μας ενδιαφέρει η συνάντηση μας με τους πολίτες του ευρύτερου χώρου  του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της πολιτικής οικολογίας και τους ανένταχτους αριστερούς και όχι η συντήρηση και η πολιτική επιβίωση σχημάτων και πολιτικού προσωπικού που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση.

Ήρθαμε  για να δηλώσουμε το τέλος της  μεταπολίτευσης και όχι τη διαιώνιση του τέλους της.  Κάθε συζήτηση για επανίδρυση του κόμματος μας είναι άτοπη. Δεν πρόκειται να λειτουργήσουμε ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το πολιτικό προσωπικό του σοσιαλδημοκρατικού χώρου που επιμερίζεται σοβαρές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Ατυχής είναι η προσπάθεια εκπροσώπησης του κόμματός μας  από τους αρεστούς στα ΜΜΕ και όχι από τα στελέχη της ηγεσίας του. 

Εργαστήκαμε επίπονα και σε δύσκολες συνθήκες προκειμένου η δική μας αριστερά, η αριστερά της ευθύνης, να βγει από  το περιθώριο της πολιτικής ζωής. Και τούτο  με τη βεβαιότητα ότι θα καταφέρει να παραμείνει και αριστερά και δημοκρατική όχι μόνο στον προγραμματικό της λόγο αλλά και στην πράξη θέτοντας τις ιδέες της υπό τη βάσανο συγκεκριμένων κυβερνητικών επιλογών.

Με  βασικό στόχο την έξοδο της χώρας από την κρίση και την αποφυγή της χρεοκοπίας συνοψίσαμε την πολιτική μας στο σύνθημα “για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια”. Έτσι τον Ιούνιο του 2012 η Κ.Ε. αποφάσισε  τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση εθνικής ευθύνης που συγκρότησε ο πρόεδρος της Ν.Δ.  Η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση κρίθηκε τον Ιούνιο και είναι λάθος να επανερχόμαστε σ αυτή τη συζήτηση.

Δεδομένου ότι πρόκειται για κυβέρνηση ειδικού σκοπού αναμέναμε ότι στην καθημερινότητα θα διαμορφώνονταν μια κουλτούρα συνεργασίας, συνεννόησης ανεκτικότητας και σεβασμού των προγραμματικών ορίων του κάθε κυβερνητικού εταίρου. Αντί αυτού εισπράττουμε κλίμα αντιπαράθεσης και σύγκρουσης με την κοινωνίας ως αυτή να ήταν μια κυβέρνηση της Ν.Δ.

Η συμμετοχή  της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για την  αποτροπή της εξόδου από το ευρώ και της άτακτης χρεοκοπίας της  χώρας μας στην παρούσα φάση. Με τις ασκούμενες πολιτικές όμως η  οικονομία δεν παραμένει ζωντανή  και πολλώ δεν μάλλον η κοινωνία όρθια. Είναι μεγάλες οι αποκλίσεις της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής από το πλαίσιο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων, χωρίς κατ ανάγκη αυτό να οφείλεται στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας. 

Η χώρα έχει ανάγκη από γενναίες μεταρρυθμίσεις  με σαφές κοινωνικό πρόσημο, κάτι που με επάρκεια αποτυπώνεται στις προγραμματικές θέσεις της ΔΗΜΑΡ.  Αντί αυτού έχουμε μια κυβερνητική πολιτική περιοριστική, εισπρακτική η οποία απαξιώνει τις δυνάμεις της εργασίας. Αγωνιζόμαστε για ένα κοινωνικό κράτος δικαίου και για έναν αριστερό μεταρρυθμισμό ο οποίος  μετατρέπει τα προνόμια των ολίγων σε δικαιώματα των πολλών  και μετατοπίζει τις κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες προς όφελος των  κοινωνικών στρωμάτων που δημιουργούν, σκέπτονται, εργάζονται και επιχειρούν. Αν συνεχιστούν  οι σημερινές πολιτικές δημιουργείται μια Ελλάδα η οποία δεν έχει σχέση με τα ιδανικά της Αριστεράς και ένα κράτος το οποίο θα το βρούμε σύντομα απέναντί μας και πάλι.

Είχαμε  πει από την πρώτη στιγμή  ότι τα μνημόνια είναι λάθος συνταγή. Σήμερα το συνομολογούν και οι εμπνευστές τους. Η Κ.Ε. θα πρέπει να ανοίξει διάλογο εντός του κόμματος για τις ασκούμενες πολιτικές. Οφείλουμε να καταθέσουμε τη δική μας πολιτική ατζέντα και να μην ασκούμε πολιτική διαμέσου επιφυλάξεων και αστερίσκων.    

Εκτιμούμε ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν  μπορεί να έχει ορίζοντα τετραετίας δεδομένου  ότι πρόκειται για κυβέρνηση   ειδικού σκοπού και ότι η Νέα Δημοκρατία δεν αποτελεί στρατηγικό εταίρο της ΔΗΜΑΡ.

Η ΔΗΜΑΡ  οφείλει, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση της με την κυβέρνηση, να απαιτήσει ώστε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να μην λειτουργεί ως γραφείο τύπου της Ν.Δ. αλλά ως εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης εθνικής ευθύνης. Το δόγμα “νόμος και τάξη”  της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη  σε ουδεμία περίπτωση μπορεί να γίνει αποδεκτό ως πυρήνας πολιτικής. Αν κάποιοι από αυτούς αδυνατούν να εναρμονιστούν με την προγραμματική συμφωνία θα πρέπει να αποπεμφθούν. 

Συντρόφισσες  και Σύντροφοι, 

Οφείλουμε να εργαστούμε για την διαμόρφωση πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών  που θα συγκλίνουν σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό όπου ο προγραμματικός μας λόγος θα είναι εμφανής.

Οφείλουμε να εργαστούμε, στο βαθμό που μας  αναλογεί, προκειμένου ο πολιτικός  διάλογος με τα κόμματα της Αριστεράς και του ευρύτερου χώρου να είναι ανάλογος και αντίστοιχος του πολιτικού  μας πολιτισμού.   

Φ. Κουβέλης: Δεν θα υπάρξουν απολύσεις στο Δημόσιο

Συνέντευξη  του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» και το δημοσιογράφο Πασχάλη Κορωναίο

   

Κύριε πρόεδρε, η συγκατοίκηση στη κυβέρνηση  βλέπουμε να πηγαίνει μαζί με ένα κομματικό  μοίρασμα θέσεων ευθύνης σε φορείς και οργανισμούς. Αποτελεί αξιοκρατική πρακτική για ένα αριστερό κόμμα;

Εμείς επιδιώκουμε κάθε φορά οι προτάσεις μας -και εκείνο το οποίο αφορά την στελέχωση του κράτους από τη μεριά της ΔΗΜΑΡ- να εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα στην επιλογή των προσώπων. Tαυτόχρονα, θα μπορούσε, θα έπρεπε και πρέπει να είναι ανοιχτές οι διαδικασίες, μακριά από στενές κομματικές επιλογές, που πολλές φορές εμπεριέχουν και το στοιχείο της μεροληψίας και δεν εξασφαλίζουν, σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, το στοιχείο της ικανότητας και της αποτελεσματικότητας.

Δεν μπορεί μια τρικομματική κυβέρνηση να εγκαθιδρύσει ένα μόνιμο σύστημα αξιοκρατικής επιλογής;

Θα μπορούσε και μπορεί. 

Θα το προτείνετε;

Βεβαίως! Ήδη το έχω προτείνει. 

Η στρατηγική του πρωθυπουργού οδηγεί σε μια επανίδρυση αυτού, που θα το ονόμαζαν κάποιοι, κράτος της δεξιάς: επιστρατεύσεις εργαζομένων, αυταρχισμός, καταστολή. Η συμμετοχή σας στην κυβέρνηση δεν προσφέρει ένα αριστερό άλλοθι;

Η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν επιχειρεί, ούτε θέλει, ούτε προσφέρει κανένα άλλοθι. Αντιθέτως, η παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς στην κυβέρνηση νομίζω ότι λειτουργεί εγγυητικά σε σημαντικό βαθμό, ακριβώς για να μην υπάρχουν τα στοιχεία μιας πολιτικής στα οποία αναφέρεται το ερώτημά σας.

Υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να αποχωρήσετε από το κυβερνητικό σχήμα;

Εμείς δεν επιλέξαμε την άνεση και την βολή της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Θα μας ήταν πάρα πολύ εύκολο. Βεβαίως, υπήρξαν κάποιες στιγμές που η Δημοκρατική Αριστερά, υπερασπιζόμενη όχι την πολιτική-ιδεολογική της ταυτότητα, αλλά τη σπουδαιότητα ζητήματος είπε όχι. Για παράδειγμα εμείς δεν αποδεχθήκαμε όλες εκείνες τις ρυθμίσεις για τις οποίες επέμενε η Τρόικα και είχαν σχέση με τα εργασιακά ζητήματα. Είχαμε υπολογίσει όλα τα ενδεχόμενα. 

Ο Αλ. Τσίπρας οραματίζεται μια κυβέρνηση με αριστερό κορμό και συνεργασίες με κόμματα της αριστεράς. Εσείς λέτε ότι δεν υπάρχει κοινό πεδίο συνεργασίας. Μετεκλογικά, θα μπορούσατε να συμφωνήσετε στη βάση προγραμματικών δεσμεύσεων, όπως έγινε και για αυτή την κυβέρνηση;

Πράγματι έχω πει: Με βάση ποιό πολιτικό σχέδιο, με ποιό πολιτικό πρόγραμμα, με ποια μεταρρυθμιστική πολιτική; Αλλά εάν θέλετε, με ποιό επίπεδο σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ; Δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Πολύ δε περισσότερο, που η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, προσδιορίζεται ως ένα εκκρεμές που μετακινείται αριστερά-δεξιά και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι πνιγμένη μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιφατικότητές της. 

Με το σημερινό ΠΑΣΟΚ είστε στην ίδια κυβέρνηση. Απευθύνεστε και στον ίδιο πολιτικό χώρο, την κεντροαριστερά. Θα βλέπατε ότι υπάρχουν προοπτικές συνεργασίας, εκλογικής ή άλλης;

Όχι. Η Δημοκρατική Αριστερά αμέσως μετά την ίδρυσή της, πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, είπε ότι πρέπει να συγκροτηθεί ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Προς την κατεύθυνση αυτή εργαζόμαστε. Σε καμία περίπτωση, όμως, αυτή η προώθηση του σχεδίου μας δεν έχει σχέση με συναντήσεις κομμάτων, με συναντήσεις κορυφής, ούτε με εκλογικές συνεργασίες. Θα γίνει με όρους κοινωνίας.

Έχετε ταχθεί κατά του μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. 

Όχι. Απλή και  ανόθευτη αναλογική, χωρίς αστερίσκους  και χωρίς οτιδήποτε άλλο. Βεβαίως, αν αφαιρεθεί το μπόνους των 50 εδρών αυτόματα καθίσταται απλή αναλογική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλα ζητήματα, που ένας εκλογικός νόμος θα πρέπει να αντιμετωπίσει. Για παράδειγμα, η κατάτμηση μεγάλων και τεράστιων εκλογικών περιφερειών.

Στελέχη της ΔΗΜΑΡ έχουν προαναγγείλει εδώ και καιρό ότι θα καταθέσουν τις διαφωνίες τους στα όργανα του κόμματος. Αυτό το Σαββατοκύριακο συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή. Πόσο αντέχει η ΔΗΜΑΡ τις διαφωνίες, χωρίς αποκλεισμούς στελεχών;

Το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη για εμάς είναι απόλυτα σεβαστό και θα έλεγα γιατί όχι και αναγκαίο για τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματος. Οι αποφάσεις μας παίρνονται με συλλογικές, ανοιχτές διαδικασίες. Και βεβαίως οποιοσδήποτε στο πλαίσιο των συλλογικών διαδικασιών μπορεί να καταθέτει τη δική του άποψη, η οποία μπορεί να είναι και διαφορετική σε σχέση με τι κατά πλειοψηφία αποφασίζει είτε η Κεντρική Επιτροπή, είτε άλλα όργανα του κόμματος. 

Μπορεί για οικονομικούς λόγους να γίνονται τεράστιες περικοπές στις δαπάνες. Αλλά με τα γνωστά χρόνια προβλήματα της γραφειοκρατίας και της καθημερινότητας τι γίνεται;

Προβλέπονται συγχωνεύσεις, καταργήσεις διοικητικών μονάδων, θα ακολουθήσει η αξιολόγηση δομών και προσώπων και, βεβαίως, αυτό θα οδηγήσει και στο να γίνει αποτελεσματικότερη η διοίκηση και με μικρότερο κόστος. 

 Επί του παρόντος δεν βλέπουμε  αποτελέσματα στην αντιμετώπιση  της γραφειοκρατίας.

Σε πολύ σύντομο χρόνο θα ολοκληρωθεί η διοικητική μεταρρύθμιση. Με την ολοκλήρωσή της θα έχουμε εάν όχι πάταξη, τουλάχιστον μεγάλο, πολύ μεγάλο περιορισμό της γραφειοκρατίας.

Διαβεβαιώνετε ότι δεν θα γίνουν απολύσεις στο δημόσιο…

Ναι....

...Ωστόσο εάν υπάρξουν πιέσεις από την τρόικα ή τεθούν ως προαπαιτούμενα τι θα κάνετε;

Η συμφωνία, η οποία έχει γίνει και έχει περιληφθεί στο κείμενο του νόμου είναι η λεγόμενη κινητικότητα, όχι η έξοδος από την υπηρεσία. Άλλωστε πρέπει να σας πω ότι έχουμε επιταχυνόμενες συνταξιοδοτήσεις στο δημόσιο τομέα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα έχουμε περιττό προσωπικό.

Όμως, οι δηλώσεις ξένων αξιωματούχων είναι ότι απαιτούνται απολύσεις. Το θέτουν ως προαπαιτούμενο. Εσείς τι θα κάνετε;

Δεν μπορούν να το θέσουν ως προαπαιτούμενο γιατί όλα τα κείμενα της μιας ή της άλλη μορφής και όπως αυτά κατέληξαν μετά τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας, έχουν καταγραφεί ως νόμος του κράτους. Δεν μπορεί να υπάρξει επομένως προαπαιτούμενο τέτοιου χαρακτήρα.

Η βουλευτής Ζωή, οι πελάτες της δικηγόρου Ζωής κι ένα ξεχασμένο άρθρο της

Το περασμένο Σάββατο, η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» αποκάλυψε ότι η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει με την ιδιότητα του δικηγόρου αναλάβει την υπεράσπιση ενός βιαστή 4 αλλοδαπών γυναικών που είχαν επισκεφθεί τη χώρα μας για τουρισμό.

Το δημοσίευμα δεν αμφισβητήθηκε από την κ. Κωνσταντοπούλου ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίστηκε στο να αποδώσει τα δημοσιεύματα σε προσπάθειες που έχουν...


...αναληφθεί ώστε να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια για τη λίστα Λαγκάρντ, καθώς η βουλευτής συμμετέχει στη σχετική Προανακριτική Επιτροπή.

Η κριτική που ασκείται στην κ. Κωνσταντοπούλου είναι κάτι παραπάνω από σφοδρή. Αρκετοί είναι εκείνοι που εύλογα αναρωτιούνται για τη συγκεκριμένη επαγγελματική της επιλογή, πόσο μάλλον από τη στιγμή που είναι γυναίκα και πολιτεύεται ως μαχόμενη βουλευτής της Αριστεράς για έναν πιο...δίκαιο κόσμο.

Προσωπικά, λόγω της ιδιαιτερότητας του δικηγορικού επαγγέλματος, μπορώ να κατανοήσω ότι ένας δικηγόρος δεν θα υπερασπιστεί στην καριέρα του μονάχα αθώους. Κάποιος πρέπει να υπερασπιστεί και τους ενόχους οι οποίοι εύλογα επιδιώκουν να τιμωρηθούν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιείκεια. Θεωρητικά λοιπόν, η συγκεκριμένη επαγγελματική επιλογή της κ. Κωνσταντοπούλου θα μπορούσε να γίνει κατανοητή, αν υιοθετήθηκε στο πλαίσιο της προσπάθειας της να εξασφαλίσει από την εργασία της χρήματα για να ζήσει. «Η δουλειά δεν είναι ντροπή» ψιθυρίζει συχνά ο σοφός λαός.

Η κ. Κωνσταντοπούλου όμως δεν υπήρξε ποτέ μια απλή δικηγόρος που κυνηγούσε υποθέσεις για να ζήσει. Η κ. Κωνσταντοπούλου διέθετε πάντοτε το δικαίωμα της επιλογής καθώς έχει την τύχη να είναι κόρη του Νίκου Κωνσταντοπούλου, ενός καταξιωμένου -με όρους εμπορικούς- δικηγόρου της Αθήνας, στο πελατολόγιο του γραφείου του οποίου μπορεί κανείς να συναντήσει μερικά από τα πιο γερά πορτοφόλια αυτής της χώρας. Η κ. Κωνσταντοπούλου άσκησε το δικαίωμα της στην επιλογή με τρόπο τέτοιο που περιλάμβανε και την υπεράσπιση ενός βιαστή 4 γυναικών, γνωρίζοντας πιθανότατα ότι εις βάρος του κατηγορίες ευσταθούν.

Από την επιλογή της αυτή αξιολογείται συνολικά ως άνθρωπος -δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Το πρόσημο της αξιολόγησης αυτής δεν μπορεί παρά να είναι ιδιαίτερα αρνητικό. Από μόνη της, η εικόνα μιας γυναίκας να υπερασπίζεται με θέρμη κάποιον που κακοποίησε 4 άλλες γυναίκες προκαλεί οργή.

Αντί επιλόγου, νομίζω ότι έχει αξία να παραθέσω την άποψη της κ. Κωνσταντοπούλου για τη δικηγορία, όπως την περιέγραψε σε άρθρο της στο περιοδικό Κοντέινερ, τον Μάιο του 2011:

Για τη δουλειά του δικηγόρου λέγονται πολλά. Και για τις αμοιβές του ακόμη περισσότερα. Πολλοί είναι αυτοί που ονειρεύονται πακτωλούς χρημάτων ως επιστέγασμα μιας επιτυχούς δικηγορικής διαδρομής. Και λιγότεροι εκείνοι που εκτιμούν την ηθική αμοιβή που σου προσφέρει αυτό το επάγγελμα, ακόμη και όταν η Δικαιοσύνη δεν δικαιώνει το ρόλο και την αποστολή της.

Ποια ηθική αμοιβή σας προσέφερε κ. Κωνσταντοπούλου η υπεράσπιση ενός βιαστή;


Aπό Παραπολιτική

Συν(-πλην) Αθηνά…

Της Νατάσας Ράγιου
π. βουλευτής Αχαΐας

Κανένας πολιτικός και κανένας πολίτης δεν θέλει να κλείνουν πανεπιστημιακές σχολές, ειδικά αν στη θέση τους ανοίγουν φορολογικές φυλακές. Όμως κάποτε πρέπει να μάθουμε  ότι ο κοινός νους και το συμφέρον μιας χώρας είναι πάνω απ’ το κυνήγι της ψήφου και από  το να κάνεις τον καλό σε όλους .

  Ο εξορθολογισμός που θέλει  το υπουργείο με το σχέδιο  Αθηνά, μπορεί να κινείται στη σωστή βάση, όμως είναι ηλίου φαεινότερο ότι το άνοιγμα και το κλείσιμο των σχολών προϋποθέτει  σχεδιασμό: τι ανάγκες έχει η χώρα, πού πρέπει να πάμε, τι πρέπει να πετύχουμε, τι επιστημονικό δυναμικό χρειαζόμαστε, ποιούς δείκτες (ποσοτικούς) θα παρακολουθήσουμε ώστε να βεβαιωθούμε αν οι αλλαγές οδηγούν  προς την κατεύθυνση που επιλέξαμε.

Δυστυχώς τέτοιοι δείκτες δεν φαίνεται να υπάρχουν ή τουλάχιστον δεν γνωστοποιήθηκαν.

 Παράδειγμα: ποιός ο λόγος το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο να είναι στην καρδιά της Αθήνας - στο Βοτανικό - το 2013; Δεν θα έπρεπε να είναι στην Κάτω Αχαΐα, στη  Λάρισα ή στην Αμαλιάδα; Ασφαλώς υποδομές  100 χρόνων δεν μπορούν να μεταφερθούν αλλού όταν το κράτος είναι χρεοκοπημένο. Αλλά τι νόημα έχει το Τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων να συνενώνεται με το Πανεπιστήμιο Πατρών, αλλά να παραμένει στο Αγρίνιο;; Η «αναβάθμιση» των σπουδών στο συγκεκριμένο Τμήμα θα προέλθει από την αλλαγή της ονομασίας του Πανεπιστημίου Πατρών σε Πανεπιστήμιο Πατρών και Δυτικής Ελλάδας;;

 Και πώς εξηγείται ότι  η νέα δομή θα έχει λιγότερα  λειτουργικά έξοδα όταν θα  πρέπει ο Κοσμήτορας της ΣΘΕ  της Πάτρας να ελέγχει το προσωπικό στο Αγρίνιο; Ίσως η διοίκηση των νέων δομών να είναι τόσο αποτελεσματική, όσο αναμένεται να είναι εκείνη των προέδρων των νέων συμβουλίων των ΑΕΙ – αξιολογότατων ομολογουμένως επιστημόνων – των οποίων όμως η έδρα είναι, εκ των πραγμάτων, κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα Ιδρύματα των οποίων επίστανται...

 Τι νόημα έχει να εντάσσεται το Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών της Κοζάνης  στο ΑΠΘ το οποίο διαθέτει ίδιο ακριβώς Τμήμα και να διατηρείται στην Κοζάνη;  Άλλη μια Ελληνική πρωτοτυπία: το ίδιο ίδρυμα να διαθέτει δύο ίδια Τμήματα σε απόσταση 125 μόλις χιλιομέτρων...

Μερικά  σοβαρά  και εύλογα ερωτήματα επίσης είναι:

-Άχρηστα Τμήματα με  άχρηστα πτυχία θα οδηγήσουν θα αναβαθμιστούν πτυχία μόνο και μόνο μέσω μιας διοικητικής συνένωσης;
- Φοιτητές μεγαλύτερων ετών Τμημάτων που καταργούνται και ενσωματώνονται σε άλλα Τμήματα, ποιό πρόγραμμα σπουδών θα ακολουθήσουν; Του αρχικού τους Τμήματος ή του νέου; Ένας τεταρτοετής του παλιού Τμήματος θα πρέπει να παρακολουθήσει τα μαθήματα από το πρώτο έτος του νέου Τμήματος; Και το κόστος που θα βαρύνει τους γονείς για άλλα 4 χρόνια;
-Μέλη ΔΕΠ και διοικητικοί στα καταργούμενα Τμήματα .... που συνήθως ήταν ξαδερφοκούμπαρα διαφόρων, με τι κριτήρια θα πάρουν νέες θέσεις στα νέα Τμήματα; Μήπως η «Αθηνά» στους διοικητικούς θέλει «Καλλικράτη»;;
-Γιατί δεν εφαρμόζεται η βάση του 10 από φέτος αφού  ο στόχος είναι η αναβάθμιση της Παιδείας; Τμήματα που μένουν και είχαν π.χ. βάση το 13 θα πάνε στη βάση 8. Έτσι αναβαθμίζεται το επίπεδο σπουδών;
-Θα γίνει χρηματοδότηση με παράλληλη συγχώνευση  ή θα γίνει μια από τα ίδια όπως με τους «Καλλικρατικούς» Δήμους και  εκεί που φυτοζωούσαν σε μια σχολή 150 ανά έτος, θα φυτοζωούν 250?

-Τι θα γίνει με τις εστίες  που παραμένουν οι ίδιες, για  περισσότερους όμως φοιτητές;
-Και τελικά οι παλιές εγκαταστάσεις που κλείνουν.... θα γίνουν μπάζα ή χώροι ασύλου λαθρομεταναστών;!

  Άποψη μου  είναι ότι δεν μπορείς να  ακυρώσεις το σχέδιο στο σύνολό  του. Ίσως θα έπρεπε να είναι   πιο τολμηρό, χωρίς να προσπαθεί  να τηρήσει ανούσιες ισορροπίες και κυρίως θεσπίζοντας ΣΤΟΧΟΥΣ και ΔΕΙΚΤΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ τους.

  Έγινε ο κακός χαμός, και διατηρείται στην Κόρινθο το Τμήμα «Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής». Θα ήθελε κάνεις  το παιδί του ποτέ να σπουδάσει στο Τμήμα αυτό;; Να πάρει πτυχίο που θα το κάνει ειδικό… σε τι ακριβώς;; Και σώθηκε γιατί; Επειδή ιδρύθηκε από τα πρωτοπαλίκαρα του Α. Παπανδρέου και συγκαταλέγονται πρώην και νυν στελέχη του Υπουργείου Παιδείας στο διδακτικό προσωπικό του;

Είμαι η πρώτη που  θέλω, όχι μόνο να παραμείνουν οι Σχολές στο Αίγιο (όπως ο καθένας για την ιδιαίτερη πατρίδα του) αλλά και να γίνουν περισσότερες, αν οι εθνικοί στόχοι μας το απαιτούν. Η αγωνία μου για την ανάπτυξη του τόπου μου είναι μεγάλη, αναρωτιέμαι όμως   κατά πόσο, το να εξασφαλίζεται εισόδημα σε μία πόλη μέσω δημιουργίας Τμημάτων, είναι ένα μέτρο σοβιετικού τύπου. Δεν αναπτύσσεται πραγματικά μια περιοχή, αν μια μικρή μερίδα των κατοίκων νοικιάζει σε φοιτητές άθλια – συνήθως – διαμερίσματα σε εξωφρενικές τιμές ούτε επειδή θα δουλέψουν περισσότερο τα εστιατόρια και οι καφετέριες.

Το ίδιο γίνεται  και στην Πάτρα . Όταν έγινε η τρίμηνη κατάληψη το 2007 εναντίον του νόμου Γιαννάκου, καταστηματάρχες έλεγαν ότι ο τζίρος τους είχε πέσει κατά 30%. Αν το να συμβαίνει αυτό στην τρίτη πόλη της Ελλάδος, δεν είναι η επιτομή της στρεβλής ανάπτυξης, τότε πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί;

 Η Πάτρα  όπως και το Αίγιο για να  αναπτυχθούν έχουν ένα καταπληκτικό  συγκριτικό πλεονέκτημα: βρίσκονται  σε μια περιοχή που θα μπορούσε  να είναι η Καλιφόρνια της  Ελλάδος. Η ανάπτυξή τους θα έπρεπε να βασίζεται κυρίως στην παραγωγή και όχι ΜΟΝΟ στην παροχή υπηρεσιών και πολύ περισσότερο όχι μόνο στην παροχή υπηρεσιών σε φοιτητές! Η παροχή υπηρεσιών δεν δημιουργεί πλούτο, απλώς τον αναδιανέμει.

Ο προβληματισμός  πρέπει να είναι ένας : υπάρχει σχεδιασμός; Αν ναι, πού προσβλέπει; Ποιοί είναι οι μετρήσιμοι στόχοι; Πώς θα παρακολουθηθεί η απόδοση του μέτρου; Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ίδρυε σε κάθε χωριό πανεπιστημιακό Τμήμα, θα είχε καταγραφεί η μη αποδοτικότητα αυτών των ενεργειών και θα είχε λυθεί το πρόβλημα νωρίτερα. Γιατί π.χ. το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο να μην είχε γίνει εξ αρχής σε κάποια πόλη με σημαντική γεωργική οικονομία;

 Και κυρίως γιατί, όταν ελήφθη η απόφαση το Πανεπιστήμιο Πατρών  να επεκταθεί και στις κοινωνικές, οικονομικές και φιλολογικές επιστήμες, από το 1983 μέχρι το 1999 , κάποιες από αυτές οι σχολές να μην είχαν ιδρυθεί εξ αρχής στο Αίγιο;

   Πικρή η αλήθεια  αλλά η Παιδεία θέλει χρηματοδότηση  για να κινηθεί... να αναβαθμιστεί  το επίπεδο σπουδών... να παραχθεί έρευνα... Πώς θα γίνει αυτό όταν ο τακτικός προϋπολογισμός του Πανεπιστημίου Πατρών π.χ, από 27 εκ. ευρώ το 2009, περιορίστηκε στα 15 εκ. το 2012;;

 Θέλει επίσης  τους  καθηγητές να είναι προσηλωμένοι και να μην απουσιάζουν συνεχώς με ετήσιες εκπαιδευτικές άδειες...

 Κι ίσως  το πρόβλημα, τελικά ,δεν λύνεται  από την Τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά από το δημοτικό ενώ μεγάλο θέμα είμαι και η κατάρτιση αλλά και η προθυμία των εκπαιδευτικών να υποστηρίξουν ένα νέο σύστημα..



                                                       Νατάσα Ράγιου

                                                     π. βουλευτής Αχαΐας