Κουβέλης: Υπάρχει πολιτική ευθύνη του Βενιζέλου

Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη, στην «Καθημερινή» και τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Ζούλα

 

Kύριε πρόεδρε μήπως βιαστήκατε να αναλάβετε την πρωτοβουλία για την σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής κατά του κ. Παπακωνσταντίνου; Γιατί οι πρώτες ενδείξεις από τις καταθέσεις των συγγενών του δεν δείχνουν ότι είχε κίνητρο να τους αφαιρέσει από τη λίστα Λαγκάρντ.

Η προκαταρκτική εξέταση  προϋποθέτει ισχυρές ενδείξεις. Και η πρωτοβουλία μου, την  οποία υιοθέτησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οφείλεται  στο γεγονός ότι είχαμε σαφείς ενδείξεις από το φάκελο που είχε φτάσει στη βουλή και από όσα γενικότερα κατεγράφησαν αναφορικά με την περιβόητη λίστα. Δεν ήταν δυνατόν να μην υπάρξει μια συγκεκριμένη παρέμβαση για τη σύσταση αυτής της επιτροπής. Μιας επιτροπής που θα ερευνήσει όλες τις πτυχές του ζητήματατος και μην εκπλαγείτε αν έχουμε εκπλήξεις. Εννοώ να προκύψουν άγνωστα έως σήμερα στοιχεία τα οποία θα βαρύνουν ίσως κι άλλα πρόσωπα διευρύνοντας την έρευνα της επιτροπής.

Ακούγεστε σαν  ήδη να αμφιβάλλετε για την  ορθότητα της επικεντρωμένης επιλογής σας στον κ. Παπακωνσταντίνου.

Ούτε αμφιβολίες έχω, ούτε βεβαιότητες. Ουδείς έσπευσε να εκδώσει προδικαστική απόφαση. Η κοινοβουλευτική αυτή ενέργεια έπρεπε να γίνει για να διερευνηθεί σε βάθος αυτή η υπόθεση.

Άρα υιοθετείτε την άποψη ότι υπάρχει μια αντικειμενική ευθύνη όχι μόνον του κ. Παπακωνσταντίνου αλλά και του κ. Βενιζέλου για τον γενικότερο τρόπο που χειρίστηκαν τη λίστα.

Ασφαλώς υπάρχει πολιτική ευθύνη για  το τι έγινε. Δηλαδή το πως αντιμετωπίστηκε  η λίστα Λαγκάρντ όχι μόνο διαδικαστικά, αλλά και ουσιαστικά.

Κι αν π.χ αθωωθεί ο  κ. Παπακωνσταντίνου από τον ποινικό  του έλεγχο δεν θα υποβαθμισθούν  αυτές οι πολιτικές ευθύνες;

Όχι βέβαια. Είναι άλλο πράγμα η  επιτροπή που θα διενεργήσει την  προκαταρκτική εξέταση κι εντελώς άλλο το να προκύψει και μια εξεταστική επιτροπή που μπορεί να διερευνήσει και τις πολιτικές ευθύνες.

Θεωρείτε δηλαδή πιθανόν  να προκύψει η ανάγκη σύγκλησης και  εξεταστικής επιτροπής;

Δεν το αποκλείω.

Αν η πλειοψηφία των  βουλευτών αποφασίσει να μην ελεγχθεί μόνον ο κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά π.χ και ο κ. Βενιζέλος, όπως εισηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρξει πρόβλημα για την κυβέρνηση;

Εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω  την θέση των βουλευτών της  ΔΗΜΑΡ είναι όλοι πεπεισμένοι  για την ορθότητα της πρότασή  μας. Για να απαντήσω, όμως, ευθέως: κάθε απόφαση της Βουλής θα είναι σεβαστή και δεν θεωρώ ότι θα ρηγματώσει την κυβέρνηση.

Ωστόσο απεδείχθη αρκετή η κριτική που σας άσκησαν  δύο βουλευτές σας Βουδούρης  και Μουτσινάς για να ρηγματωθεί ήδη η ΔΗΜΑΡ.

Η απόφασή μου να τεθούν και οι δύο εκτός ΚΟ δεν είχε καμία σχέση με τη λίστα Λαγκάρντ, αλλά με  συμπεριφορά τους όλο το τελευταίο εξάμηνο που υπονόμευε τις θέσεις της ΔΗΜΑΡ και όσων υποσχεθήκαμε πριν από τις εκλογές. Δεν υπήρξε ούτε ένα πολιτικό ζήτημα στο οποίο να εκφράσουν τη συμφωνία τους. Άλλο ζήτημα η σεβαστή διαφορετική άποψη και άλλο η αντιπαλότητα και η πλήρης αντίθεση που προωθεί διαφορετικό πολιτικό σχέδιο. 

Δεν έχουν ένα δίκιο  όμως όταν υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες επιλογές της κυβέρνησης δεν έχουν  καμία σχέση με όσα υποσχέθηκε η ΔΗΜΑΡ;

Όχι, κανένα δίκιο. Το μείζον που υποσχεθήκαμε και υπογράψαμε και στην προγραμματική  συμφωνία ήταν να σταθεί η χώρα όρθια, να διασφαλίσει τη θέση της στην ευρωζώνη. Και τα καταφέραμε παρ  ό,τι –πιστέψτε με- δεν ήταν καθόλου  εύκολο.

Παραταύτα οι αποπεμφθέντες  βουλευτές με δική σας πρόταση  βρέθηκαν ξαφνικά το καλοκαίρι στο  κόμμα σας.

Ας αναλάβω εγώ την ευθύνη γι αυτό. Δεν αρνούμαι ότι υπήρξαν  κάποιες λαθεμένες επιλογές. Αλλά στο πλαίσιο της διεύρυνσης που  επιδιώξαμε οι περισσότερες επιλογές δικαιώθηκαν και με το παραπάνω.

Το νέο άνοιγμα που  επιχείρησε προσφάτως η ΔΗΜΑΡ  με συγγενείς της δυνάμεις ή ακόμη  και με το ΠΑΣΟΚ γιατί ναυάγησε;

Δεν ματαιώθηκε ο στόχος μας για  την διεύρυνση και τη συμπόρευση των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Απλώς η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ αποφάσισε ότι αυτή η προσπάθεια δεν θα έπρεπε  να σημάνει την απαρχή διεργασιών μεταξύ των κομμάτων. Πολύ περισσότερο σε επίπεδο κορυφής.

Σας καταλογίζετε μια a la cart συμμετοχή στην κυβέρνηση κι ότι αποφεύγετε το πολιτικό κόστος. Παράδειγμα, η τελευταία επιλογή σας να καταψηφίσετε δύο άρθρα για τις συγχωνεύσεις οργανισμών παρότι προτάθηκαν από «εκλεκτό» σας υπουργό  κ. Αντ. Μανιτάκη

Δεν είναι ακριβώς  έτσι. Η ΔΗΜΑΡ μετέχει στο κυβερνητικό  σχήμα, αλλά έχω επανειλημμένως τονίσει ότι διατηρεί τις απόψεις της. Η πρόσφατη διαφωνία μας δεν αφορούσε τις συγχωνεύσεις, αλλά τον τρόπο που προτάθηκαν για τα ερευνητικά ιδρύματα, παρά τη δική μας εισήγηση. Θεωρώ δε αβάσιμη την κριτική που μεταφέρετε, γιατί ψηφίσαμε όλα τα άλλα άρθρα του νόμου. Και στα εργασιακά, σας θυμίζω, είχα εξ αρχής δηλώσει ότι η ΔΗΜΑΡ θα τα καταψηφίσει -με «παρών»- αν έρθουν όλα σε ένα άρθρο, κάτι που κάναμε. Το ερώτημά σας όμως μου δίνει γενικότερα την αφορμή να υπογραμμίσω ότι η ΔΗΜΑΡ στήριξε εξ αρχής και εξακολουθεί να στηρίζει  την κυβέρνηση. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν αποσύραμε την εμπιστοσύνη μας. Χωρίς καμία πολιτική αυταρέσκεια εκτιμώ ότι η ΔΗΜΑΡ είναι το σταθεροποιητικό της στοιχείο, κάτι που νομίζω έχουν αντιληφθεί και οι πολίτες.

Εκτιμάτε δηλαδή ότι μια κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ  δεν θα μπορούσε να σταθεί σήμερα;

Ναι, αυτή είναι η άποψή  μου.

Θα δεχθείτε, ωστόσο, ότι αν ανάλογη στάση τηρούσε  και το ΠΑΣΟΚ όλες οι κυβερνητικές επιλογές θα μπορούσαν να τιναχθούν στον αέρα.

Εξαρτάται απ’ το τι ο  καθένας διεκδικεί, σε ποια σημεία διαφωνεί και γιατί. Εγώ θα ευχόμουν -και  το διεκδικώ- οι οποιεσδήποτε διαφορές απόψεων να αντιμετωπίζονται πριν φτάσουν  στη βουλή. Και το λέω γιατί ορθώς γίνονται οι συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν το υπουργικό συμβούλιο το οποίο πρέπει να συνέρχεται συχνότερα. Πέραν αυτού όμως, θέλω να επαναφέρω σήμερα και την πρόταση σύστασης ενός άτυπου οργάνου το οποίο θα συντονίζει την πολιτική δράση των κυβερνητικών εταίρων. Ενός οργάνου που θα αντιμετωπίζει πολιτικές διαφορές και θα υποβοηθά έτσι και το κυβερνητικό έργο.

Αλλαγές δεν  χρειάζονται;

Αν αναφέρεστε σε ανασχηματισμό  όχι. Γνώμη μου είναι ότι επι  του παρόντος δεν χρειάζεται γιατί οι υπουργοί έχουν εξοικειωθεί με το αντικείμενο τους που τους καθιστά και αποτελεσματικότερους. Δεν έχει γίνει τέτοια συζήτηση με τον πρωθυπουργό, αλλά αν γινόταν, θα ήμουν αρνητικός σε αυτήν τη συγκυρία.

Είστε ικανοποιημένος από το πόσο εισακούονται οι προτάσεις της ΔΗΜΑΡ στις επιλογές της κυβέρνησης;

Ναι. Χωρίς βέβαια να αρνούμαι ότι θα μπορούσαν να γίνονται περισσότερα  βήματα στις κατευθύνσεις που προτείνουμε. Αλλά η κυβέρνηση οφείλει εκ των  πραγμάτων να βρίσκει τον κοινό τόπο για όλα τα θέματα προκειμένου να εξασφαλίζει τη συμφωνία και των τριών κομμάτων.

Αυτή όμως η  συμφωνία συχνά απολήγει και σε εξυπηρέτηση  ισορροπιών. Γιατί π.χ συναινέσατε  στις επιλογές πρώην πολιτευτών της  ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ, όταν την πρακτική αυτή την καταγγέλλατε στο παρελθόν;

Θα έπρεπε, όντως, να υπάρχει  μια άλλη διαδικασία στη στελέχωση  των δομών του κράτους. Αλλά σας  διαβεβαιώ ότι όλες οι προτάσεις  της ΔΗΜΑΡ γίνονται με απολύτως αξιοκρατικά  κριτήρια.

Και γιατί δεν  βάζετε βέτο σε κάποιες επιλογές των εταίρων σας που θεωρείτε μη αξιοκρατικές;

Μπορεί να μην έχει δημοσιοποιηθεί, αλλά το έχουμε ήδη  κάνει. Δεν θα αναφερθώ όμως σε συγκεκριμένα πρόσωπα που απορρίψαμε.

Θα γνωρίζετε  βέβαια την πάγια κριτική του  ΣΥΡΙΖΑ ότι προσφέρετε ένα αριστερό άλλοθι στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Θα προκαλούσα τον  ΣΥΡΙΖΑ να μας πει μία –έστω- μεταρρύθμιση που θα επιθυμούσε. Διαπιστώνω διαρκώς  αοριστίες και αντιφάσεις στο  λόγο του. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με ένα  πολιτικό εκκρεμές. Σκεφτείτε μόνον  ότι ξεκίνησε από την μονομερή καταγγελία του μνημονίου και έχει φτάσει σήμερα να υιοθετεί την εκ διαμέτρου αντίθετη "λύση" μιας πανευρωπαϊκής συνδιάσκεψης για το θέμα. Ειλικρινά προσπαθώ να διαπιστώσω ποιο είναι το εναλλακτικό σχέδιο που προτείνει. Δυστυχώς δεν υπάρχει σχέδιο, αλλά μια διαρκής δημαγωγία πάνω στις πληγές της χώρας και κοινωνίας...

Συμφωνείτε  με την πρόσφατη επιλογή του υπουργού Δημοσίας Τάξεως κ. Δένδια να ανακαταλάβει τα δημοσία κτίρια που τελούσαν επί  χρόνια υπό κατάληψη προκειμένου  να παραδοθούν στους δικαιούχους τους;

Το κατάληψη-ανακατάληψη  θυμίζει λίγο πολεμική ορολογία. Θα σας έλεγα όμως ότι πρέπει να προστατευθεί ο δημόσιος χώρος και αυτό που  γίνεται είναι αναγκαίο.

Την Τετάρτη  σας... κατέλαβαν και σας, εννοώ  το κτίριο της ΔΗΜΑΡ και προκάλεσε εντύπωση ότι ενώ καταδικάσατε τους καταληψίες αποφύγατε τις μηνύσεις.

Δεν θεωρώ ότι η  αντιμετώπιση της συγκεκριμένης  πράξης έπρεπε να γίνει με ποινικά  μέσα. Η πολιτική αποδοκιμασία της  απαράδεκτης και αντιδημοκρατικής ενέργειας τους είναι η απάντηση.

Είναι πράξη  βίας μια κατάληψη;

Βεβαίως.

Ρωτώ το αυτονόητο  γιατί αναρωτιέμαι μήπως τελικά η ανοχή που ανέκαθεν επεδείκνυε η Αριστερά, ενέτεινε τα φαινόμενα  που συζητάμε σε βαθμό να θεωρείται  «φυσιολογικό» ακόμη και να χτίζονται  καθηγητές σε πανεπιστημιακά γραφεία.

Θα επικαλεστώ τη μνήμη  των αναγνωστών σας. Η ΔΗΜΑΡ ποτέ δεν συμφώνησε με τη «λειτουργία» του λεγόμενου πανεπιστημιακού  ασύλου, όπως την περιγράψατε. Δεν  θα αρνηθώ ότι σε πολλά ελληνικά πανεπιστήμια ακόμη και η αυτονόητη  διακίνηση των ιδεών σήμερα εμποδίζεται. Και αυτό είναι από τα πολλά που πρέπει να αλλάξουν και θα αλλάξει.

Το δίλημμα: αιθαλομίχλη ή παγωνιά (*)

Του Βαγγέλη Αποστόλου

Βουλευτή Εύβοιας του ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ

Χθες ήταν η χρήση  των καυσοξύλων ως θερμαντικού μέσου  που απειλούσε με εξαφάνιση το δασικό οικοσύστημα της χώρας  μας (!!!), γεγονός που οδήγησε τη μόνιμη Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής σε δύο συνεδριάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Σήμερα είναι η αιθαλομίχλη  που προκαλείται από την καύση  των καυσοξύλων και απειλεί τις  ζωές των πολιτών, που κι αυτή ώθησε  σε έκτακτη ευρεία σύσκεψη παραγόντων των υπουργείων Υγείας και Περιβάλλοντος, στην οποία εκφράστηκαν απόψεις και επιθυμίες αλλά δεν ελήφθη καμία απόφαση.

Ωστόσο, το δίλημμα πλέον για  τον πολίτη-κάτοικο των αστικών  κέντρων και ιδιαίτερα της  Αθήνας παραμένει: Να πεθάνουμε από  αιθαλομίχλη αύριο ή από παγωνιά  σήμερα;

Για την πρώτη απειλή πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι τα ελληνικά δάση δεν υποβαθμίζονται από ελεγχόμενες  υλοτομίες. Πόσο μάλλον όταν σήμερα πάσχουν  από μελέτες διαχείρισης ( το 95% τις  στερούνται) αλλά και από κονδύλια για καθαρισμούς και υλοτομίες (μειώνονται κάθε χρόνο), πράγματα που συμβάλλουν στην υπερσυγκέντρωση βιομάζας, που ως πολύ εύφλεκτη ύλη συντελεί στην αύξηση του κινδύνου της φωτιάς. Είναι οι πυρκαγιές αλλά και οι καταπατήσεις αυτές που αφανίζουν τα δάση της χώρας μας.

Τη δεύτερη απειλή κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει, αφού την επιβεβαιώνουν σοβαρές επιστημονικές μετρήσεις και εκτιμήσεις. Αυτό όμως που πρέπει να δούμε είναι το μέγεθος του προβλήματος, πώς προέκυψε και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί στη δεδομένη συγκυρία.

Η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, την οποία βιώνουν περισσότερο οι οικογένειες που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν, εκτός των άλλων, και τη θέρμανσή τους. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης από 0,90 ευρώ/λίτρο που ήταν πέρυσι σε 1,30 εφέτος.

Η αδυναμία αυτή οδηγεί στην αναζήτηση  λύσεων μέσα από τη χρήση άλλων  καυσίμων. Είναι χαρακτηριστικό ότι  όλα τα υπόγεια «ξεσκαρτάρισαν»  από παλιές ξύλινες κατασκευές μέχρι  και μελαμίνες, που αποτελούν  και τους βασικότερους υπεύθυνους της παρουσίας των ρύπων και σωματιδίων της αιθαλομίχλης. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, ο κίνδυνος υλοτόμησης των δενδρυλλίων πολλών πάρκων της Αθήνας είναι προ των θυρών.

Η πρόταση επαναφοράς του ειδικού  φόρου κατανάλωσης στα επίπεδα  της περσινής χρονιάς θα είναι χωρίς αποτέλεσμα, αφού τα λαϊκά νοικοκυριά ούτε σε αυτό θα μπορούν να ανταποκριθούν και θα αναγκαστούν να ζουν με την απειλή των αιωρουμένων σωματιδίων παρά να ξυλιάσουν από το κρύο. Κι ασφαλώς δεν χρειάζεται σχόλιο η θηριώδης λύση που αιδημόνως διέρρευσε, η επιβολή φόρου σε όλα τα εναλλακτικά καύσιμα και ιδιαίτερα στα καυσόξυλα!

Τους πολίτες τούς απασχολούν πολλά  ερωτήματα κι όπου βρεθείς είσαι  αντιμέτωπος με αυτά:

Γιατί τόσα χρόνια η Αθήνα ζούσε  με το νέφος περιμένοντας το βοριαδάκι  να καθαρίσει την ατμόσφαιρα, χωρίς να έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα για την αντιμετώπισή του αλλά και χωρίς την καθημερινή προσπάθεια δημιουργίας ομαδικής υστερίας;

Γιατί φέτος, που η τιμή του πετρελαίου εκτοξεύτηκε στα ύψη, εμφανίστηκε  ο μεγάλος εχθρός, τα καυσόξυλα;

Γιατί μέχρι σήμερα στις μεγάλες  πυρκαγιές της Αττικής, με χαρακτηριστικότερη αυτή της Πάρνηθας του 2007, δεν υπήρξε ανάλογος θόρυβος για την αιθαλομίχλη  που αιωρούταν στην ατμόσφαιρα της  Αθήνας από την καύση εκατοντάδων  χιλιάδων κυβικών ξυλείας;

Ομως, είτε έτσι είτε αλλιώς, στα φτωχά νοικοκυριά που δεν καίνε το τζάκι για δημιουργία ατμόσφαιρας αλλά για να ξεχειμωνιάζουν πρέπει να τους εξασφαλιστεί φθηνό και καθαρό καύσιμο. Αν αυτό είναι το πετρέλαιο ας το διασφαλίσουμε τουλάχιστον χωρίς φόρους.

Είναι βέβαια αδιανόητο στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές της επαρχίας τα καυσόξυλα να μην αποτελούν βασικό μέσο θέρμανσης, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία (οικονομική κακουχία, αύξηση τιμής του πετρελαίου κ.λπ.). Γι' αυτό όφειλαν οι δασάρχες και η πολιτική ηγεσία του χώρου να διασφαλίσουν τα απαραίτητα καυσόξυλα για την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων αυτών των περιοχών και μάλιστα προσφέροντας διπλά: κοινωνικά στο χειμαζόμενο λαό και περιβαλλοντικά στο δασικό οικοσύστημα.

Φαίνεται ότι οι αρμόδιοι εξάντλησαν την υπευθυνότητά τους όταν την περασμένη Κυριακή (5/1) σε απευθείας σύνδεση με τη ΝΕΤ και σε συνεργασία με τον επικεφαλής του Φορέα Διαχείρισης της Πάρνηθας συνέλαβαν σε απευθείας μετάδοση το μεγάλο λαθροϋλοτόμο των περιαστικών δασών της Αθήνας, έναν παππού που είχε στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του δύο ξερά κούτσουρα για να ζεστάνει τα εγγόνια του(!!!). Δυστυχώς, αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

Οι ευαίσθητες ηλικίες (γέροντες, παιδιά κ.λπ.) κινδυνεύουν να ξεπαγιάσουν  την ίδια στιγμή που για το νέφος και πάλι η πολιτική ηγεσία θα περιμένει το βοριαδάκι.

(*) Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία 11/1/13

Ψέματα Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για θρησκευτικό όρκο

[άρθρο του Παναγιώτη Δημητρά στο The Books’ Journal του Απριλίου 2012]

 Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξετάζει αυτή την εποχή τέσσερις προσφυγές κατά της Ελλάδας¹ από οκτώ μέλη της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε.), τους Παναγιώτη Δημητρά, Andrea Gilbert, Νίκο Μυλωνά, Γρηγόρη Βαλλιανάτο, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρη Τσαμπρούνη. Τα προσφεύγοντα πρόσωπα έδωσαν 49 καταθέσεις κατά το 2009 και κατά το πρώτο εξάμηνο του 2010. Θεωρούν πως η καταγραφή σε αυτές του θρησκεύματος (ακόμα και του χριστιανικού) μεταξύ των προσωπικών στοιχείων (με βάση το Άρθρο 217 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας - ΚΠΔ) και ο θρησκευτικός όρκος στις ένορκες καταθέσεις που συνήθως καλούνται οι μάρτυρες να δώσουν χωρίς καν να εξακριβωθούν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις τους (με βάση τα Άρθρα 218 και 220 παρ. 1 ΚΠΔ), παραβιάζουν το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) (ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας) και το Άρθρο 13 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής).

Η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ τρεις φορές για  το θέμα αυτό: στις 21 Φεβρουαρίου 2008 στην Υπόθεση Αλεξανδρίδης κατά Ελλάδας,² στις 3 Ιουνίου 2010 στην Υπόθεση Δημητράς και λοιποί κατά Ελλάδας (μετά από πέντε προσφυγές των μελών της ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε. Παναγιώτη Δημητρά, Θεόδωρου Αλεξανδρίδη, Ναυσικάς Παπανικολάτου και Andrea Gilbert)³ και στις 3 Νοεμβρίου 2011 στην Υπόθεση Δημητράς και Λοιποί (Νο. 2) (μετά από δύο προσφυγές των μελών της ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε. Παναγιώτη Δημητρά, Γρηγόρη Βαλλιανάτου και Ναυσικάς Παπανικολάτου).⁴ Για το λόφο αυτό, το ΕΔΔΑ, στην τρέχουσα συνεξέταση τριών από τις τέσσερις προσφυγές, υπενθύμισε πως, στην τελευταία απόφασή του, είχε αποφανθεί ότι η ισχύουσα νομοθεσία δεν είναι συμβατή με το Άρθρο 9 της ΕΣΔΑ και ζήτησε από την Ελλάδα να το ενημερώσει αν συμμορφώθηκε τροποποιώντας τη νομοθεσία της.

Στις απαντήσεις που  έστειλε η Ελλάδα στο ΕΔΔΑ, στις 23 Ιανουαρίου 2012, αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά η διπροσωπία αλλά και το θράσος των ελληνικών αρχών. Από τη μία, το ΕΔΔΑ ενημερώθηκε πως αναμενόταν η τροποποίηση της νομοθεσίας. Την έχει άλλωστε προτείνει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους από το 2010 αμέσως μετά τη δεύτερη καταδίκη της Ελλάδας, αλλά είχε αγνοηθεί από τους (σοσιαλιστές) υπουργούς δικαιοσύνης, μέχρι τη στιγμή που το ΕΔΔΑ ζήτησε ενημέρωση. Από την άλλη, όμως, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών με έγγραφο της 25 Νοεμβρίου 2011 παραπληροφορούσε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους πως «Στην πρακτική των ελληνικών ποινικών δικαστηρίων ο μάρτυρας κατά την εξέτασή του δεν αποκαλύπτει ούτε υποχρεώνεται να δηλώσει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις προκειμένου να ορκισθεί για να καταθέσει αλλά απλώς επιλέγει με δήλωσή του είτε να δώσει τον θρησκευτικό όρκο, είτε να δώσει διαβεβαίωση στην τιμή και συνείδησή του… Το ίδιο ισχύει και για την εξέταση του μάρτυρα στο στάδιο της προδικασίας. Η διαδικασία αυτή όπως έχει διαμορφωθεί με βάση το νόμο και την πρακτική των δικαστηρίων εξασφαλίζει την προστασία της ελευθερίας της θρησκείας και δεν οδηγεί στην παραβίασης αυτής.»

Οι αναγνώστες και  αναγνώστριες που έχουν δώσει  καταθέσεις σε πταισματοδίκες ή σε δίκες γνωρίζουν πως μόλις  δώσουν τα προσωπικά τους στοιχεία τους ζητείται να ορκισθούν στο Ευαγγέλιο και μετά βλέπουν στην κατάθεσή τους να αναφέρονται ως χριστιανοί/ές ορθόδοξοι/ες. Εκτός αν δηλώσουν άλλη ή καμιά θρησκεία οπότε συνήθως δίνουν διαβεβαίωση στην τιμή και στη συνείδησή τους, στοιχεία που αναγράφονται με διόρθωση στα συνήθως προτυπωμένα έντυπα καταθέσεων που αναγράφουν «χριστιανός ορθόδοξος» και «ορκίστηκε αφού έβαλε το δεξί του χέρι στο ευαγγέλιο». Για το υπόλοιπο αναγνωστικό κοινό δημοσιεύονται εδώ μερικά παραδείγματα, που περιλήφθηκαν και στην απάντηση των προσφευγόντων προσώπων στο ΕΔΔΑ στις 20 Μαρτίου 2012. Δείχνουν πόσο θρασύτατο ήταν το ψεύδος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών σε μια χωρίς ελπίδα προσπάθεια να πείσει παραπλανώντας το ΕΔΔΑ πως στην Ελλάδα οι νόμοι που παραβιάζουν την ΕΣΔΑ δεν εφαρμόζονται καθώς δήθεν επικρατεί μια (εικονική) πραγματικότητα συμβατή με την ΕΣΔΑ.

Στο ενδιάμεσο μεταξύ της απάντησης των ελληνικών  αρχών και της απάντησης των  προσφευγόντων προσώπων, ο Υπουργός Δικαιοσύνης κατέθεσε στις 14 Φεβρουαρίου 2012 τροπολογία της τελευταίες στιγμής στο πολυνομοσχέδιο για τη δίκαιη δίκη με την οποία, από τις 2 Απριλίου 2012 που τίθεται σε ισχύ, αφαιρείται από το Άρθρο 217 ΚΠΔ η υποχρέωση καταγραφής του θρησκεύματος, τροποποιείται το Άρθρο 218 ΚΠΔ ώστε ο ορκιζόμενος να ερωτάται αν προτιμά να δώσει θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο και καταργείται το Άρθρο 220 ΚΠΔ. Τα προσφεύγοντα πρόσωπα ζήτησαν από το ΕΔΔΑ να κρίνει πως η τροποποίηση αυτή ουσιαστικά διατηρεί την έμμεση αποκάλυψη του θρησκεύματος. Κατ’ αρχή, επισήμαναν πως ανάλογα με τη μορφή θρησκευτικού όρκου που θα δοθεί, αποκαλύπτεται η θρησκεία του ορκιζόμενου προσώπου. Επικαλέστηκαν επίσης σχετική γνωμοδότηση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου της 29 Μαΐου 2008:⁵

«Δεδομένης  της μεγάλης πλειοψηφίας των  πιστών της «επικρατούσας» θρησκείας, η επιλογή του πολιτικού όρκου και όχι του θρησκευτικού θα ερμηνευόταν αυτομάτως ως παραδοχή από την πλευρά του πολίτη ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε προκατάληψη σε βάρος της ακεραιότητάς και κύρους του. Η ίδια συλλογιστική, άλλωστε, οδήγησε και στη μη προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες… Λόγω, λοιπόν, των κοινωνικών στερεοτύπων που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία η εναλλακτική ορκοδοσία ισοδυναμεί κατά κάποιον τρόπο με αποκάλυψη των θρησκευτικών πεποιθήσεων ενός ατόμου ότι δηλαδή δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος. Συνιστά, λοιπόν, μία πρακτική που μπορεί να επιτρέψει να συναχθούν συμπεράσματα για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ενός ατόμου, κατά τη λογική του ΕΔΔΑ. Συνεπώς προς απάλειψη τυχόν διακρίσεων στη βάση του εναλλακτικού πολιτικού όρκου και για την επίτευξη απόλυτης προστασίας της αρνητικής ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η αντικατάσταση του θρησκευτικού όρκου εξ ολοκλήρου από τον πολιτικό.» 

Στην απόφαση, που μάλλον θα εκδοθεί το 2013, θα υπάρχει προφανέστατα καταδίκη για τις καταθέσεις του 2009-2010 ενώ αναμένεται με πολύ ενδιαφέρον αν η νέα νομοθεσία θα κριθεί συμβατή  με την ΕΣΔΑ. Παράλληλα, η ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε. θα παρακολουθήσει αν οι δικαστικοί λειτουργοί θα εφαρμόσουν το νέο νόμο ή θα συνεχίσουν να καλούν τους/τις μάρτυρες να ορκιστούν στο ευαγγέλιο. Όσο για την ψευδή βεβαίωση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, η Εισαγγελία του Άρειου Πάγου έχει κληθεί να αποφασίσει αν θα επιβάλει κυρώσεις ή για άλλη μια φορά θα κυριαρχήσει η ατιμωρησία. 

Η εξάντληση της δυναμικής μιας μονοδιάστατης «αντιμνημονιακής» στρατηγικής

Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΪΝΑ,
Στελέχους της ΔΗΜΑΡ

Από το 2010 όταν η χώρα εισήλθε στην εποχή των μνημονίων πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια. Κάποιες πολιτικές δυνάμεις επένδυσαν στην αντίθεση αυτή, μνημόνιο – αντιμνημόνιο και είναι αλήθεια ότι τους βγήκε σχετικά καλά μέχρι σήμερα. Λέμε μέχρι σήμερα, γιατί ήδη έχουμε περάσει σε μια νέα περίοδο ως χώρα, μετά τις τελευταίες αποφάσεις της ευρωζώνης και έχουν δημιουργηθεί νέα δεδομένα τα οποία δεν μπορούν να διαβαστούν με τα χτεσινά εργαλεία ενός «αντιμνημονιακού» λόγου. Και εξηγούμαι. Ποια είναι η αντίθεση μνημόνιου - αντιμνημόνιου και πως εκφράζεται σήμερα ; Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν η υπογραφή του 1^ου μνημονίου ήταν μονόδρομος. Όχι γιατί δεν έχουμε να καταθέσουμε σοβαρή κριτική στην τότε Κυβέρνηση του «λεφτά υπάρχουν», για τους χειρισμούς της και την υπογραφή τελικά του 1^ου μνημονίου, ως μονόδρομο για την αντιμετώπιση της άτακτης χρεοκοπίας της χώρας. Αλλά περισσότερο γιατί μετά τις εκλογές του 2012, όπου ο λαός αποφάνθηκε δύο μάλιστα φορές, η περίοδος αυτή είναι παρελθόν και αντικείμενο διερεύνησης περισσότερο για τους ιστορικούς. Η ουσία είναι ότι η χώρα το 2010 ουσιαστικά χρεοκόπησε και οι επιλογές ήταν ελάχιστες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι αποφύγαμε τις γνωστές από τηλεοράσεως εικόνες της άτακτης χρεοκοπίας μιας χώρας με λεηλασίες και άλλα θλιβερά και αποτρόπαια(βλέπε Αργεντινή). Αλήθεια επίσης είναι ότι όλα αυτά τα αποφύγαμε, γιατί ήμασταν μέλος μιας μεγάλης οικογένειας, της Ευρωπαϊκής οικογένειας και της ευρωζώνης. Τώρα εάν τα υπογραφόμενα μνημόνια με τις διαπραγματεύσεις που έγιναν ή δεν έγιναν, θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά ή καλύτερα, είναι δεύτερης τάξης ζήτημα και μπορούμε πάντα να το συζητάμε και να εντοπίζουμε αδυναμίες, κενά ή καθυστερήσεις.

Η ουσία λοιπόν είναι ότι αποδείχθηκε περίτρανα ότι άλλος δρόμος από την διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους εταίρους δεν υπήρχε και αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός της τελευταίας καλοδεχούμενης μεταστροφής της πολιτικής της  αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αναγνωρίζει πλέον ως προτεραιότητα την διασφάλιση της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη και της επαναδιαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης. Αυτό δηλαδή που έκανε και κάνει η σημερινή Κυβέρνηση. Διασφάλισε την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, επανάκτησε την εμπιστοσύνη των εταίρων μας και βελτίωσε τη διεθνή εικόνα της χώρας, διαπραγματεύθηκε μαζί τους και τους όρους της συμφωνίας αυτής τους έγραψε σε ένα μνημόνιο συνεργασίας, που πλέον αποτελεί νόμο του Κράτους. Η ζωή θα δείξει κατά πόσο η συμφωνία αυτή ήταν επιτυχής μακροπρόθεσμα. Δηλαδή κατά πόσο όχι απλά διέσωσε τη χώρα από την άτακτη χρεοκοπία και την φυγή της από την ευρωζώνη, αλλά έθεσε και τις βάσεις για τον δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα. Η ουσία των αλλαγών και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που έχουμε ανάγκη ως χώρα σε όλα τα επίπεδα. Και μέχρι στιγμής δεν μπορούμε να δηλώνουμε ικανοποιημένοι από τον ρυθμό αλλά και από την ουσία των αλλαγών και των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να δηλώνουμε ικανοποιημένοι για τον τρόπο που συγκροτήθηκαν οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ. Στη φάση αυτή μπορεί να μην υπήρχε ο αναγκαίος χρόνος για αξιόλογες και διαφανείς αξιοκρατικές διαδικασίες επιλογής των καλύτερων, αλλά δεν δόθηκε ούτε καν ένα νέο δείγμα γραφής. Ούτε καν μια δέσμευση για το μέλλον. Για παράδειγμα θα μπορούσε να λεχθεί ότι στο μέλλον, θα επεξεργασθεί μια αντικειμενική διαδικασία με την σύμφωνη γνώμη και της Βουλής, ώστε η επιλογή των επικεφαλής των μεγάλων δημόσιων οργανισμών και φορέων θα γίνεται μόνο μέσα από ανοικτές δημοκρατικές αξιοκρατικές διαδικασίες, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες δια την εξυπηρέτηση των ημετέρων και μόνο δυνάμεων.

Η σημερινή Κυβέρνηση όμως δεν θα κριθεί αν διέσωσε τη χώρα από την άτακτη χρεοκοπία και μόνο. Θα κριθεί πολύ περισσότερο από το τι θα κάνει ή δεν θα κάνει, για το μεγάλο θέμα της μεταρρύθμισης του Κράτους μας σε ένα Κράτος δικαίου, ένα Κράτος σύγχρονο, δημοκρατικό και Ευρωπαϊκό. Βεβαίως η επιχείρηση αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη. Δυνάμεις της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης, οχυρωμένοι στις δήθεν κατακτήσεις του χτες, αντιστέκονται λυσσαλέα να μην αλλάξει τίποτα, έχοντας βέβαια τις περισσότερες φορές και την πολιτική κάλυψη της αντιπολίτευσης. Αυτό όμως ήταν και είναι δεδομένο. Όσο θα ξηλώνονται παράνομα προνόμια, όσο θα ξεσκεπάζονται ανομίες, όσο θα αποκαθίστανται αδικίες, τόσο μεγαλύτερη αντίσταση θα προβάλλουν οι δυνάμεις του χτες. Γι αυτό μια τέτοια επιχείρηση την αποκαλέσαμε Δημοκρατική Επανάσταση. Γι αυτό μια τέτοια επιχείρηση μόνο μια μεγάλη συμμαχία από την φιλελεύθερη δεξιά έως και την δημοκρατική αριστερά, μπορεί να την φέρει σε πέρας. Γι αυτό επιμένουμε στην σχεδίαση και υλοποίηση ενός πραγματικού Εθνικού Σχεδίου Ανόρθωσης.

Γιατί μόνο έτσι θα πιάσουν τόπο οι θυσίες του ελληνικού λαού, οι περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις ακόμη και των πιο ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Θα πρέπει η Κυβέρνηση να δώσει δείγματα γραφής ότι το Κράτος είναι δίκαιο και είναι το ίδιο απέναντι σε όλους. Και δεν ζητά θυσίες μόνο από τους πιο αδύνατους κοινωνικά. Η Κυβέρνηση θα έχει πετύχει τον στόχο της μόνο όταν, θα αφουγκραστεί αύριο τον πιο αδύναμο κοινωνικά πολίτη και θα τον ακούσει να λέει ότι οι θυσίες του έπιασαν τόπο. Όταν θα δει να ανοίγει μια νέα σελίδα στην πορεία της χώρας. Όταν θα μειώνονται οι στρατιές των ανέργων. Όταν θα αντιστραφεί το κύμα κλεισίματος επιχειρήσεων και θα ανοίξει μια νέα σελίδα για μια βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας, μέσα κυρίως από τους μεγάλους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας της την αγροτική παραγωγή και τον τουρισμό. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε σοβαρά αποτελέσματα σε τομείς όπως η μικρή μεταποιητική βιομηχανία των αγροτικών μας προϊόντων, οι νέες τεχνολογίες και οι προηγμένες καινοτόμες υπηρεσίες. Όταν λοιπόν αντιστραφεί αυτό το κλίμα, τότε θα μπορεί να λέει η Κυβέρνηση ότι έκανε ένα πρώτο βήμα. Γιατί ασφαλώς θα μείνουν ακόμη πολλά να γίνουν.

Επίσης ένα άλλο θέμα στο οποίο θα κριθεί αυτή η Κυβέρνηση, είναι και το θέμα της κάθαρσης του δημόσιου βίου. Και η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ είναι ένα δείγμα γραφής. Δεν είναι το μόνο. Παραμένουν ακόμη τα θέματα των μιζών για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και άλλα ανοικτά θέματα του αμαρτωλού δικομματισμού του παρελθόντος. Οποιαδήποτε προσπάθεια κάλυψης πολύ περισσότερο συγκάλυψης, τυχόν ποινικών ευθυνών του οποιονδήποτε, οπουδήποτε ψηλά και αν βρίσκεται, ακόμη και αν κινδυνεύει η σταθερότητα της Κυβέρνησης, δεν θα πρέπει να γίνει ανεκτή από κανέναν. Η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ θα αποτελέσει εξετάσεις όχι μόνο για την Κυβέρνηση, αλλά για όλο το πολιτικό σύστημα. Και θα πρέπει όλο το πολιτικό σύστημα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με υπευθυνότητα. Να αντιμετωπίσει την πρόκληση, χωρίς αισθήματα εκδίκησης, χωρίς διαθέσεις αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων, ούτε με πρακτικές μικροκομματικής ωφελιμότητας, αλλά με αίσθημα δικαίου, διαφάνειας και σεβασμού των κανόνων δικαίου.

Με αυτά ως δεδομένα, χάνεται αντικειμενικά όλο και περισσότερο η ουσία της αντίθεσης μνημόνιο – αντιμνημόνιο και ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς». Γιατί η επιχειρηματολογία των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, στηρίχθηκε βασικά στο θυμικό και στο συναίσθημα των πολιτών στην κρίσιμη περίοδο της κρίσης. Δεν έλειψαν οι θεωρίες συνομωσίας από την επιχειρηματολογία αυτή. Βόλευε σε μεγάλο βαθμό για όλα τα προβλήματα που είχε ο τόπος και η ελληνική κοινωνία να κηρυχθούν ως υπεύθυνοι, το μνημόνιο, οι ξένοι δανειστές μας και εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που τις περισσότερες φορές αποκαλούνταν τοκογλύφοι, κάποια ξένα κέντρα που θέλουν να τελειώσουν την Ελλάδα, το ΔΝΤ το οποίο πότε έπαιρνε την μορφή του σατανά και πότε του αγγέλου στην επιχειρηματολογία τους, ανάλογα εάν συνέφερε η κάθε φορά στάση του διεθνούς αυτού οργανισμού, την επιχειρηματολογία των «αντιμνημονιακών». Και μάλιστα η επιχειρηματολογία αυτή ήταν τόσο κοινή, ώστε πολλές φορές μπερδευόσουν ποια ανακοίνωση ήταν της μιας ή της άλλης συνεπούς «αντιμνημονιακής» δύναμης. Στην ουσία η επιχειρηματολογία αυτή απέκρυβε τις πραγματικές αιτίες της Κρίσης, που συνδέονται με εξωγενείς παράγοντες (Καπιταλιστική κρίση, ελλείμματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, κ.ά.), αλλά και κυρίως με τις εσωτερικές αιτίες της κρίσης, όπως η 40ετής διακυβέρνηση της χώρας από το δικομματισμό και η οικοδόμηση ενός σπάταλου, ελλειμματικού κομματοκρατούμενου πελατειακού συστήματος, με το οποίο πρέπει να κάνουμε πόλεμο για την κατεδάφισή του.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι ο στείρος «αντιμνημονιακός» αντιπολιτευτικός λόγος έφαγε τα ψωμιά του. Η ζωή προχωρά, τα μέτωπα πλέον είναι άλλα και πολλά και εκεί δίνονται οι πραγματικές μάχες. Όποια δύναμη εκστασιάζεται στην παρελθοντολογία του «αντιμνημονιακού» της αγώνα, ας την αφήσουμε να μείνει στην έκστασή της και στη φτώχια του πολιτικού της λόγου να κυνηγάει «αντιμνημονιακούς» ανεμόμυλους. Η κοινωνία θα γυρίσει τις πλάτες της στις δυνάμεις αυτές, γιατί αυτό που την ενδιαφέρει δεν είναι πλέον οι «αντιμνημονιακές» κορώνες, αλλά οι πραγματικές μάχες για τις αλλαγές και τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Χαλκίδα 8-1-2013

Κώστας Χαϊνάς

Πολιτική είναι, η ευθύνη της Αναπτυξιακής Τροχιάς της Χώρας μας και όχι Κοινωνική

Γράφει η Ιωάννα Μελάκη

Δημοσιογράφος Κοιν.Ρεπορτάζ.

 Αρκετό  καιρό τώρα, εστιάζω την προσοχή μου στους πολίτες του νησιού μας (Κρήτη) και προσπαθώ να αποτυπώσω στο φέρεστε του καθενός , σκέψεις ,όνειρα, προοπτική ,μέσα από την κατάσταση της οικονομικής ύφεσης που έπληξε την οικονομία της Χώρας ,με συνέπεια να μεταφερθεί στα μεσαία και κατώτερα κοινωοικονομικά στρώματα, σύμφωνα με την πολιτική της εκάστοτε Κυβέρνησης των τελευταίων ετών,.Και εκείνο που πραγματικά διαγράφει και έχει  απεικο¨νιστεί στην σκέψη μου ,είναι το ξάφνιασμα των πολιτών, και ουσίας έτσι είναι γιατί κανείς πολίτης δεν περίμενε  να φτωχίνει η Χώρα μας ,αλλά και ο ίδιος  ο πολίτης  να ζει την φτώχεια από την μια στιγμή στην άλλη.

  Δεν υπήρξε προπαρασκευαστικό τοπίο ,δεν υπήρξε ούτε καν εκπαίδευση των καταναλωτών τόσο για την οικονομία της Χώρας και τον δανεισμό της, αλλά και στον ίδιο τον πολίτη δεν υπήρξε από την πολιτεία εκπαίδευση οικογενειακής οικονομικής  διαχείρισης ώστε να γνωρίζει ο πολίτης την σωστή χρήση του δανεισμού, ούτε καν ότι υποχρεούται να συμβάλλει στον πρωτογενή τομέα και γενικά στην όλη παραγωγή των προϊόντων  και να επιλέγει για τις αγορές του τοπικά προϊόντα, δικά του προϊόντα ,Ελληνικά Προϊόντα.

  Σήμερα βιώνουμε εικόνες  οικονομικής φτώχειας, αφενός της Χώρας μας και των πολιτών της, αφετέρου των πολιτικών αξιών, όχι όμως και των Κοινωνικών Αξιών. Η Κοινωνία, δεν σκύβει το κεφάλι ,πρέπει να είναι όρθια και να δίνει τις μάχες της.Μπορεί αυτοί που με τις λανθασμένες πολιτικές  τους , να οραματιζόταν κάτι άλλο, όμως εμείς ως κοινωνία  ,τους στείλαμε βροντερό ηχητικό μήνυμα ότι "αντέχουμε και θα αγωνιστούμε" μέσα από αυτήν την κρίση δεν χαθήκαμε ,αντιθέτως  είδαμε την συμπάθεια  ο ένας για τον άλλον μας , ζούμε την αλληλεγγύη μεταξύ μας και αυτό είναι καλό σημάδι, είναι η σπίθα που οφείλει να γίνει φλόγα,  όχι για να κάψει ,αλλά για να φωτίσει όλους  εμάς τους πολίτες , εμάς την κοινωνία για να βρούμε τον δρόμο μας, τον δρόμο της Ανάπτυξης.

  Χαίρομαι ως απλός  άνθρωπος ,για τα μηνύματα που εισπράττω καθημερινά,από κάθε συνάνθρωπο μου, και οφείλω να το βροντοφωνάζω με μια λέξη "κουράγιο" είμαστε πολλοί, αντέχουμε, αρκεί να νοιώθουμε αισιόδοξα, μέσα από το θολό τοπίο, να μην αφήνουμε την θλίψη να κατοικήσει στην ψυχή και να οδγήσει λάθος το μυαλό μας,  γνουρίζουμε πάντα ότι  η βροχή φέρνει το Ουράνιο Τόξο, ας το περιμένουμε!!!

  ΄Ομως, οφείλουμε να απαλλάξουμε την κοινωνία από ενοχές, βεβαίως και εκείνη οφείλει να  συμμετέχει στην Αναπτυξιακή πορεία, αλλά δεν έχει την ευθύνη της οικονομικής κακοποίησης της Χώρας και των πολιτών της, η ευθύνη είναι πρωτίστως Πολιτική και έτσι πρέπει να την δούμε, διότι οι πολιτικοί πρέπει να αποβάλλουν το  σύστημα που μας έφερε ως εδώ, το γνωστό σε 'ολους μας ""κατεστημένο" για να αρχίσει η Χώρα μας να παράγει, για να αρχίσει η Χώρα μας να καταναλώνει τα δικά της προϊόντα, για να σταματήσει η Χώρα μας να εισάγει, για να σταματήσει η Χώρα μας να ζει με ΄δανεικά"

Το λόμπι της αιθαλομίχλης…

του Κώστα Ζαχαριάδη* 

Ιδιαίτερα επιβαρυμένη είναι η ατμόσφαιρα των μεγάλων αστικών κέντρων λόγω της αύξησης της καύσης ξύλου. Η χρήση τζακιών - ξυλόσομπων έχει ραγδαία αύξηση με αποτέλεσμα έως το 70% της χειμωνιάτικης ρύπανσης με ενώσεις άνθρακα να προέρχεται από την καύση ξύλων.

Πρόκειται για μεγάλη κυβερνητική αστοχία που στο όνομα του περιορισμού του λαθρεμπορίου καυσίμων εξίσωσε προς τα πάνω το φόρο του πετρελαίου θέρμανσης με το κίνησης και οδήγησε τα πράγματα σε κρίση ατμοσφαιρικής ρύπανσης . Οι πολίτες μην έχοντας τη δυνατότητα να προμηθευτούν πετρέλαιο στράφηκαν σε φτηνότερες ενεργειακές μεθόδους. Το αποτέλεσμα είναι η εκτόξευση του αριθμού των μικροσωματιδίων (μέχρι και 30 φορές περισσότερα) που επιδρούν στην υγεία όσων έχουν καρδιαγγειακά και πνευμονολογικά προβλήματα.

Ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα. Υπάρχει κίνδυνος η κατάσταση να γίνει αφόρητη με συνδυασμό χαμηλής θερμοκρασίας, άπνοιας και ξαστεριάς, που δημιουργεί το φαινόμενο της θερμοκρασιακής αναστροφής και δεν αφήνει τους ρύπους να φύγουν και να διαλυθούν.

Η αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ θα επιδεινώσουν το φαινόμενο. Ακόμα μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θα στραφεί σε καύση ξυλείας και όχι μόνο. Πολλοί, ιδίως τα εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα, καθώς και η τιμή των καυσόξυλων έχει ανέβει, ρίχνουν σε τζάκια ό,τι καίγεται. Εάν καούν μελαμίνες, νοβοπάν, ξύλα με χρώματα ή πλαστικά, τότε το αποτέλεσμα είναι απλά δολοφονικό, καθώς εκπέμπονται στην ατμόσφαιρα διοξίνες και άλλες άμεσα καρκινογόνες ενώσεις.

Ένα σημαντικό φαινόμενο που συντελείται με ιδιαίτερη ένταση τον τελευταίο καιρό είναι η εκτεταμένη λαθραία υλοτόμηση και η εκτεταμένη καταστροφή αστικών και περιαστικών δασών και αλσυλλίων με ότι συνέπειες έχει αυτό για τη ζωή πόλεων και οικισμών, τόσο τους καλοκαιρινούς μήνες όσο και για την αντιμετώπιση πλημμυρικών φαινομένων κατά τους χειμερινούς μήνες.

Η κυβέρνηση δεν απέτυχε οικτρά μόνο στο επίπεδο της στοιχειώδους προστασίας του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας των πολιτών αλλά και δημοσιονομικά. Ο προϋπολογισμός εσόδων  από την αύξηση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης δε θα έρθει ποτέ διότι πλέον η κατανάλωση έχει πέσει στο ναδίρ αποδεικνύοντας με τον πιο κραυγαλέο τρόπο ότι η φοροδοτική ικανότητα ακόμα και των μεσαίων στρωμάτων έχει προ πολλού εξαντληθεί.

Το ΥΠΕΚΑ και το Υπουργείο Υγείας στέκονται με απάθεια μπροστά στο φαινόμενο. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ θα είχε σημάνει περιβαλλοντικός συναγερμός και θα είχαν ανακοινωθεί έκτακτα μέτρα όταν οι συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων φτάνουν να είναι δύο με έξι φορές περισσότερες από το ανώτατο όριο που συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ως ανώτατο όριο ασφαλείας. Αυτή είναι η κυβέρνηση των δήθεν ευρωπαϊστών με τις επιλογές της διαμορφώνει συνθήκες διαβίωσης που συγκρίνονται με το Πεκίνο ή άλλες πόλεις που φημίζονται για τον βιασμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Δεν αρκεί όμως η καταγγελία του φαινομένου υπάρχουν λύσεις που άμεσα μπορούν να αμβλύνουν αυτή την επικίνδυνη κατάσταση:

1. Η κυβέρνηση οφείλει δημοσίως να παραδεχτεί την αστοχία της για την εξίσωση προς τα πάνω του φόρου θέρμανσης στο πετρέλαιο και να υλοποιήσει την πρόταση με της προς τα κάτω εξίσωση των φόρων, διευρύνοντας ταυτόχρονα τα οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια για τις πληθυσμιακές ομάδες που δικαιούνται επίδομα θέρμανσης.

2. Επιβάλλεται να προχωρήσει ταχύτατα ένα πρόγραμμα άμεσης βελτίωσης της ενεργειακής θωράκισης των κτιρίων με χαμηλότοκά ή άτοκα δάνεια, μέσω ειδικών προγραμμάτων αναπτυξιακού σκοπού, μια δραστηριότητα που πέρα από τα περιβαλλοντικά και ενεργειακά οφέλη που έχει θα δώσει άμεση ώθηση και στον κλάδο των κατασκευών ιδιαίτερα στους μικρομεσαίους.

3. Η κυβέρνηση οφείλει να στελεχώσει άμεσα ένα παρατηρητήριο ατμοσφαιρικής ρύπανσης και με την βοήθεια των ΜΜΕ και φυσικά του internet να οργανώσει καμπάνια ενημέρωσης των πολιτών, να τους επιστήσει την προσοχή για την επικινδυνότητα του φαινομένου και να περιγράψει τι σημαίνει έκτακτα μέτρα προσαρμογής σε περίπτωση ακραίας αύξησης της ρύπανσης.

4. Να παγώσουν οι αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, να διευρυνθεί το κοινωνικό τιμολόγιο του ρεύματος

5. Να προστατευτούν – περιφρουρηθούν τα αστικά και περιαστικά δάση απο την λαθροϋλοτόμηση και με νομοθετικές πρωτοβουλίες

twitter: @CZachariadis

*Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, βιολόγος με μεταπτυχιακό  “περιβάλλον και δημόσια υγεία”

Βόλος 27/12/2012

Οικολογία σημαίνει Φιλανθρωπία!

Η έννοια της οικολογίας εμφανίστηκε στον τόπο μας τις τελευταίες δεκαετίες και πήρε μια σημαντική θέση στην καθημερινή μας ζωή, παρόλο που το περιεχόμενο, η σημασία και μηνύματά της είναι ακόμα άγνωστα στο πλατύ κοινό.

Βέβαια, προβλήματα όπως είναι η ρύπανση του αέρα και των θαλασσών, ο όγκος των απορριμμάτων στα αστικά κέντρα, η εξαφάνιση των πουλιών, η ηχορύπανση, οι μονοκαλλιέργειες, οι πυρκαγιές των δασών, η χρήση των παρασιτοκτόνων, η κυκλοφοριακή συμφόρηση αλλά και η ανεργία, η εγκληματικότητα, η πείνα και ο υποσιτισμός είναι στη φύση τους ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ. Για αυτό και η οικολογία τελικά, δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση, οργάνωση και λειτουργία των οικοσυστημάτων ή στην  ρύπανση και καταστροφή του περιβάλλοντος, αλλά  μελετά και τις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και στο φυσικό και δομημένο περιβάλλον, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια ζωή περισσότερο χαρούμενη, ελκυστική και δημιουργική.

Δυστυχώς τα νούμερα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας, είναι απογοητευτικά ενώ παράλληλα επιβεβαιώνουν μια  ζοφερή πραγματικότητα. Από το έτος 2009 και μετά, δηλαδή από την άνευ όρων παράδοση της χώρας μας στους διεθνείς τοκογλύφους από την τότε κυβέρνηση Παπανδρέου μέχρι και σήμερα, ο ελληνικός λαός διολισθαίνει όλο και περισσότερο κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ ορισμένοι συμπατριώτες μας φτάνουν και στην ακραία «λύση» της αυτοκτονίας. Τα νούμερα των στατιστικών μελετών δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης της θλιβερής πραγματικότητας. Παρακάτω θα σας παραθέσω την στατιστική μελέτη της Eurostat για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα του 2012.

«Το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που αδυνατεί να καλύψει σημαντικά υλικά αγαθά, ανήλθε σε 15,2% το 2011. Κοντά στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού ζει το 31% του πληθυσμού της Ελλάδας, το δε 21% ζει με πενιχρό εισόδημα, ακόμα και μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2011, που δόθηκαν τη Δευτέρα στη δημοσιότητα.

Τα ποσοστά αυτά κατατάσσουν την Ελλάδα στις χώρες της ΕΕ με το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού κοντά στο όριο της φτώχειας, μετά τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Λετονία και τη Λιθουανία. Σύμφωνα με τη Eurostat, άτομα κοντά στο όριο της φτώχειας θεωρούνται εκείνα που ζουν σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω του 60% του εθνικού μέσου διαθέσιμου εισοδήματος (μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat το 2011, στην Ελλάδα ζούσαν 3,4 εκατομμύρια άνθρωποι κοντά στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, ή το 31% του πληθυσμού. Το 2010, το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα ήταν 27,7% και το 2008 28,1%. Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού που ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού καταγράφηκαν στη Βουλγαρία (49%), στη Ρουμανία και τη Λετονία (40%), στη Λιθουανία (33%) και στην Ουγγαρία και την Ελλάδα (31%). Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού με πενιχρό εισόδημα καταγράφηκαν στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ισπανία (22%) και στην Ελλάδα (21%).  Σε ό,τι αφορά το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που αδυνατεί να καλύψει σημαντικά υλικά αγαθά, το 2011 ανήλθε σε 15,2%, έναντι 8,8% στην ΕΕ. Σημειώνεται ότι άτομα που αδυνατούν να καλύψουν σημαντικά υλικά αγαθά θεωρούνται εκείνα τα οποία αδυνατούν να καλύψουν τέσσερα από τα ακόλουθα εννέα αγαθά: 1) ενοίκιο ή εξόφληση δανείου 2) θέρμανση 3) απρόοπτα έξοδα 4) διατροφή με κρέας ή ψάρι κάθε δύο ημέρες 5) διακοπές εκτός οικίας για μία εβδομάδα 6) αυτοκίνητο 7) πλυντήριο ρούχων 8) έγχρωμη τηλεόραση 9) τηλέφωνο. Σε ό,τι αφορά το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που ζούσε σε νοικοκυριά χαμηλής εντάσεως εργασίας, ανήλθε σε 11,8% το 2011, έναντι 10% στην ΕΕ. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η μείωση των ποσοστών του πληθυσμού της ΕΕ που ζει κοντά στο όριο της φτώχειας, αποτελεί στόχο-κλειδί της Στρατηγικής για την Ευρώπη 2020.»

Όπως προανέφερα τα νούμερα δεν αφήνουν πλέον δυνατότητα αμφισβήτησης της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας.

Επειδή τα αίτια είναι γνωστά, όπως γνωστοί είναι και οι ιθύνοντες για την αμείλικτη πραγματικότητα, η μόνη λύση στο πρόβλημα της φτώχειας και του υποσιτισμού είναι η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία. Δύο αρετές που οι Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί ποτέ δεν ξεχνούν καθώς είναι έμφυτες μέσα στο DNA τους.

Η έρευνα κατέδειξε ότι ο όρος «ελεημοσύνη» υπήρξε άγνωστος στην ελληνική γραμματεία. Οι εβδομήκοντα χρησιμοποίησαν τον όρο για να σημάνουν την ευεργεσία και την επιβράβευση του Θεού προς τον άνθρωπο. Η ελεημοσύνη τού Θεού προς τον άνθρωπο, άλλωστε, αποτελεί το πρότυπο για την ελεημοσύνη του ανθρώπου προς το συνάνθρωπό του. Αυτή η τελευταία έννοια τής ελεημοσύνης, όμως, προβάλλεται στην Π.Δ. ως μία πράξη θρησκευτική και όχι απλώς κοινωνική.

Ευτυχώς στην πόλη του Ναυπλίου έχουμε ως φωτεινό παράδειγμα τον Ι.Ν της Ευαγγελίστριας που συμπαραστέκεται στους φτωχούς και μη έχοντες πλέον χρήματα για τις βασικές τους ανάγκες συμπολίτες μας,  με τα ΓΕΥΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ, καθώς όσο περνάει ο καιρός, η φτώχεια και η εξαθλίωση βαθαίνει όλο και πιο πολύ. Στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας Ναυπλίου, εκτός από το Συσσίτιο το  οποίο λειτουργεί εδώ και μερικά χρόνια και σιτίζει περισσότερους από 140 συνανθρώπους μας από ολόκληρη την πόλη του Ναυπλίου, προσφέρει σε περισσότερες από 85 οικογένειες τρόφιμα ενώ παράλληλα λειτουργεί και η «Ιματιοθήκη της Αγάπης» που έχει δημιουργηθεί, δίνοντας διάφορα ρούχα. Να σημειωθεί πως το Συσσίτιο θα λειτουργήσει κανονικά όλες τις ημέρες των εορτών, ακόμα και ανήμερα των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανείων. Αυτό το τόσο δύσκολο αλλά συνάμα τόσο όμορφο έργο, έχει αναλάβει ο  ιερέας της ενορίας της Ευαγγελίστριας Ναυπλίου π. Ελευθέριος Μίχος, ο οποίος ευχαριστεί όλους όσους είτε προφέρουν εθελοντική εργασία, είτε προσφέρουν τρόφιμα ή ρούχα για το φιλανθρωπικό έργο της ενορίας και εύχεται τα φετινά Χριστούγεννα να είναι ημέρα αγάπης για τον συνάνθρωπο αλλά κυρίως να βιώσουμε αληθινά το μεγάλο μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως και να γίνουμε ταπεινοί προσκυνητές του Χριστού, διότι μόνο κοντά σε Αυτόν θα βρούμε την θεραπεία μας, την παρηγοριά στον πόνο μας ,την υπομονή στην δοκιμασίας μας και την ελπίδα στην ζωής μας, διότι Αυτός είναι η Αληθινή και Αδιάψευστη ΧΑΡΑ και ΕΙΡΗΝΗ και ΖΩΗ του κόσμου.

Πριν κλείσω το σημερινό άρθρο, να ευχηθώ καλά Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά σε όλους τους Αργολιδείς και να κάνω και εγώ προσωπικά μια θερμή παράκληση σε όλους τους φορείς της πόλης μας, ξεκινώντας από τον Δήμαρχο μας τον κ. Κωστούρο, η ευαισθησία του οποίου είναι γνωστή για αυτά τα θέματα, στον περιφερειάρχη κ. Τατούλη που δίνει λύσεις σε τέτοια μεγάλα προβλήματα ως έμπειρος πολιτικός να επέμβει να λύσει και αυτό, στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος που επικουρεί πάντα τέτοιες θεάρεστες ενέργειες, στις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ που εδρεύουν χρόνια στην πόλη μας και τέλος σε όλους τους Ναυπλιείς, να συνεισφέρουν και να ενδυναμώσουν αυτή την τόσο δύσκολη, επίπονη αλλά ταυτόχρονα γλυκιά και όμορφη προσπάθεια του Ι.Ν της Ευαγγελίστριας, με όποιον τρόπο ο καθένας μπορεί και θέλει..…….«δανείζει Θεώ o ελεών πτωχόν, κατά δε το δόμα αυτού ανταποδώσει αυτώ και ος δίδωσιν πτωχοίς ουκ ενδεηθήσεται…….»

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Δασοπόνος

Περιβαλλοντολόγος Msc

Ο Νίκος Μπίστης κοροϊδεύει τον Αλέξη Τσίπρα για το ταξίδι του σε Βραζιλία και Αργεντινή

Με άρθρο του που έχει τίτλο «Ο Λούλα μίλησε, ο Τσίπρας κατάλαβε;» το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ Νίκος Μπίστης ειρωνεύεται τον Αλέξη Τσίπρα και το ταξίδι του στη Λατινική Αμερική.

Με άρθρο στο protagon ο Νίκος Μπίστης αποκαλεί «πολυήμερο ψυχαγωγικό και εκπαιδευτικό ταξίδι» την επίσκεψη του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ σε Βραζιλία και Αργεντινή και τον κατηγορεί ότι έβγαλε λάθος συμπεράσματα από όσα του είπαν ο πρώην πρόεδρος Λούλα και η πρόεδρος της Αργεντινής.

Γράφει ο Νίκος Μπίστης στο protagon:

«Τι είπε ο Λούλα:
«Το μήνυμα που θέλω να στείλω στον ελληνικό λαό είναι ότι σ' αυτή την στιγμή της κρίσης πρέπει να είναι ψύχραιμοι, να έχουν μεγάλη θέληση και να αναζητήσουν λύσεις. Να μην γίνονται πολλά σχόλια για την κρίση , αλλά να συζητούν ποιες είναι οι λύσεις. Εδώ στην Βραζιλία η λέξη κλειδί ήταν η οικονομική ανάπτυξη μαζί με το εμπόριο, μαζί με τις επενδύσεις, μαζί με τις θέσεις εργασίας, μαζί με την κατανάλωση και για αυτό η Βραζιλία έχει ανέβει από την δέκατη στην έκτη θέση στην παγκόσμια οικονομία.»

Από όλο αυτό τι κατάλαβε ο Τσίπρας:

«Στο πρόσωπο του Προέδρου Λούλα βρήκαμε ένα ισχυρό σύμμαχο στην προσπάθεια του ελληνικού λαού να ξεπεράσει την κρίση, να αντέξει και να νικήσει τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.»

Και συνεχίζει ο κ. Μπίστης: «Ο Τσίπρας δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ο Πρόεδρος Λούλα ήταν Πρόεδρος της Βραζιλίας επί δύο θητείες και δεν είναι πλέον ο Λούλα συνδικαλιστής Πρόεδρος στο Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε. Αλλιώς δεν θα μιλούσε για βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές γιατί πολλά από αυτά που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Λούλα εντάσσονται στις – κατά Τσίπρα – βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές».

Ο κ. Μπίστης αναφέρει μάλιστα ότι ο Λούλα έκανε φιλελεύθερη πολιτική με επέκταση συμφωνίας με Δ.Ν.Τ., εκχώρηση σε ιδιώτες επτά μεγάλων αυτοκινητόδρομων, ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήσεις ύψους 45 δις δολαρίων, κατασκευή μεγάλων έργων με εκχώρηση των εσόδων σε ιδιώτες.

Προσθέτει, επίσης, ότι η Ευρώπη παραμένει πολύ καλύτερη για τους πολίτες της απ'ό,τι η Λατινική Αμερική : «Για αυτούς ακριβώς τους λόγους για τους οποίους αν υποχρεωνόταν να διαλέξει αν θα ζήσει στην πολυαγαπημένη του Βενεζουέλα, την Βραζιλία, την Κίνα, την Ρωσία, την Ινδία, την Αργεντινή η την Δανία, την Πορτογαλία και την Σλοβενία κόβω το κεφάλι μου ότι θα έμενε Ευρώπη. Μέχρι και την μισητή Γερμανία θα διάλεγε. Γιατί άλλο η αφορολόγητη ρητορεία και άλλο η πραγματική ζωή» γράφει ο Νίκος Μπίστης.

Οσον αφορά την συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την Κριστίνα Φερνάντες ο κ. Μπίστης γράφει:

«Επίσης ελπίζω να τον έχουν ενημερώσει ότι η σημερινή Πρόεδρος Κριστίνα Φερνάντες είναι πιο δεξιά από τον Λούλα και ανήκει σε μια από τις πολυάριθμες ομάδες του περονικού κόμματος που έχει στις γραμμές του κάθε καρυδιάς καρύδι και φημίζεται για τον άκρατο λαϊκισμό και τις επιδόσεις του στην προσωπολατρία. Στο θέμα βέβαια του λαϊκισμού ίσως θα μπορούσε κάτι να μάθει αν και νομίζω ότι έχει εξαντλήσει τα περιθώρια. Κρείττον σιγάν, λοιπόν, ή λαλείν μάτην. Καλύτερα να μην κάνει δηλώσεις. Ναι, αλλά τι να κάνει μιας και βρίσκεται στην Αργεντινή; Μαθήματα τάνγκο. Να γυρίσει και με κάτι χρήσιμο μετά ένα τόσο κοπιαστικό ταξίδι» καταλήγει ο κ. Μπίστης.



Πηγή:  iefimerida.gr

Τα «Χριστούγεννα της στημένης κρίσης»….

Τα «Χριστούγεννα της στημένης κρίσης»…. είναι πιο δύσκολα από τα «Χριστούγεννα μιας πραγματικής κρίσης»!

Έπρεπε να «πειστούν» εκατομμύρια πολίτες, ότι «χανόμαστε», για να μην αντιδράσουν στο ξεπούλημα της Ελλάδας.

Πείνα και δυστυχία, σε καιρούς υπέρογκων καταθέσεων στο εξωτερικό!

Στα «σαλέ της Ελβετίας» τα περνάει «δύσκολα» η Ελληνική ολιγαρχία!

Αφού πουλήθηκαν όλα, δήθεν, για να σωθούμε στην συνέχεια οτιδήποτε αντιμνημονιακό, θα αυτοκαταστραφεί, από τυχοδιωκτισμό, γιατί ο μέσος πολίτης θέλει να είναι με τον κερδισμένο!
Έλληνα πολίτη, ποιος περιμένεις να σε σώσει, πάντα οι άλλοι πρέπει να αγωνίζονται για σένα;

Παρατηρείται εδώ και πολύ καιρό το «σύνδρομο των μνηστήρων της Πηνελόπης». Ενώ ο Οδυσσέας πήγε στον πόλεμοι για την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, αυτοί που δεν πολέμησαν, όχι μόνο δεν τον σεβάστηκαν αλλά του φάγανε την περιουσία του και θέλανε και την γυναίκα του! Με άλλα λόγια όσοι δεν αγωνίζονται και περιμένουν από τρίτους να σωθούν, όχι μόνο δεν σέβονται τους αγωνιστές αλλά κοιτάνε να επωφεληθούν κιόλας!
Στο σύγχρονο παραμύθι των Χριστουγέννων, ο «άρχοντας» που θα πουλήσει την πατρίδα του αντί «πινακίου φακής», θα ονομαστεί «εθνοσωτήρας» αντί εθνοπροδότης!

Τελικά οι «Μάγιας», έκαναν λάθος, αλλά όχι οι τραπεζίτες!

Η ψευδοκρίση, θα τελειώσει ξαφνικά, όπως άρχισε, αφού οι νέες μεγάλες δυνάμεις βάλουν στο χέρι όλον τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας!
Από το «μαζί τα φάγαμε» στο «μαζί τα βγάλαμε στο εξωτερικό»!

Ο κάθε δεξιός στρατηγός ή «παρτάκιας φασιστο-συριζαίος», αφού «έκανε την καβάντζα του», μετά το έπαιξε εκ του ασφαλούς επαναστάτης, αγανακτισμένος κλπ..
Οι νέοι «ρουφιάνοι» στον δημόσιο τομέα, αντί των κλασικών δεξιών και των λεγόμενων «πρασινορουφιάνων», είναι οι «Συριζορουφιάνοι»! Μη ξεχνάμε ότι τους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα τους διέλυσε πρώτος ο Στρατούλης και μετά ο Καμίνης!
«Συριζορουφιάνοι» και «χρυσαυγίτες» σε ένα περίεργο σφιχταγκάλιασμα εξουσίας ενάντια στα δημοκρατικά ευρωπαϊκά κόμματα.

Όλα τα «γκάλοπ» είναι στημένα: Το 33% των Ελλήνων είναι τυχοδιώκτες και δεν θα δήλωναν ποτέ σε καιρό πολιτικής αστάθειας την προτίμησή τους! Οι τύποι αυτοί περιμένουν πρώτα, να ξεκαθαρίσει ο νικητής και μετά είναι μαζί του…. Ώσπου να «λακίσουν πάλι». Βάλε και εσύ το όνομά σου σε μια «λίστα» Λαγκάρντ, ΣΔΟΕ, απατεώνων, δοσίλογων, συριζορουφιάνων, είναι η νέα μόδα…. Ουδείς από τις «λίστες» δεν θα πληρώσει τίποτα!
Αγόρασε μια σύνδεση καρτοτηλεφώνου, υπερδανεισμένε, που θα δώσεις το νούμερο στις τράπεζες, για να σε «απειλούν – ενημερώνουν» σε αυτό και μην το χρησιμοποιείς ποτέ. Έτσι θα αποφύγεις τις πιο πολλές απειλές!
Ουσιαστικά, τον ατελή σχεδιασμό του ευρώ, που δεν έχει «κοινό ταμείο», τον πλήρωσε η πάμπλουτη Ελλάδα δια της απεμπόλησης και της εθνικής της κυριαρχίας και των υδρογονανθράκων της!

Πολλοί Συριζαίοι, πρώην ΠΑΣΟΚ, πρώην χουντικοί, αφού βγάλανε με συνεννόηση με την δεξιά τα χρήματα τους στο εξωτερικό, τώρα δήθεν ενδιαφέρονται για την «κρίση», που οι ίδιοι με την στάση τους επέτειναν!

3.5000 πολίτες, τα θύματα των νέο-τραπεζιτών στην Ελλάδα!
Η νέο-τραπεζοδικτατορία επεβλήθη μέσω της «ενίσχυσης» των ιδιωτικών τραπεζών με δημόσια χρήματα των πολιτών! Με άλλα λόγια οι πολίτες πλήρωσαν τους ολιγάρχες για να γίνουν πιο ισχυροί και να επιβληθούν επί των πολιτών!

Η κρατική βοήθεια 1,6 τρισ. ευρώ χορηγήθηκε στον τραπεζικό τομέα της ΕΕ στο διάστημα από την έναρξη της χρηματοοικονομικής κρίσης, τον Οκτώβριο του 2008 έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2011, προκύπτει από στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Οι μεγάλοι κερδισμένοι εν μέσω της οικονομικής κρίσης αναδεικνύονται οι τράπεζες της ΕΕ, καθώς ήταν οι μόνες που έλαβαν χρήματα, σε αντίθεση με τους περισσότερους άλλους κλάδους της οικονομίας, που υπέστησαν περικοπές.
Η κρατική βοήθεια που χορηγήθηκε στον τραπεζικό τομέα στην ΕΕ ανήλθε συνολικά στο 1,6 τρισ. ευρώ στο διάστημα από την έναρξη της χρηματοοικονομικής κρίσης, τον Οκτώβριο του 2008 έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2011, προκύπτει από στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.
Το ποσόν αυτό αντιστοιχεί στο 13% του ΑΕΠ της ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία για τις κρατικές ενισχύσεις που αναφέρονται στο 2011.
 Στη συντριπτική τους πλειονότητα, ποσοστό 67%, οι βοήθειες αυτές αφορούν δημόσιες εγγυήσεις για τη χρηματοδότηση των τραπεζών.

Το έτος 2011 ήταν εξάλλου το τελευταίο κατά το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εφάρμοσε τους προσωρινούς κανονισμούς για τα πακέτα τόνωσης της οικονομίας, την κρατική βοήθεια προκειμένου να ενισχυθεί η πραγματική οικονομία σε περιόδους κρίσεων.
Αυτού του τύπου η βοήθεια, το 2011 αντιστοιχούσε σε 48 δισεκ. ευρώ - ήτοι στο 0,037% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ - και ήταν μειωμένη κατά 50% εν σχέσει προς το προηγούμενο έτος.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, τα στοιχεία αυτά αντανακλούν την ισχνή προσφυγή σε τέτοιου είδους βοήθειες από πλευράς των επιχειρήσεων και τη δημοσιονομική στενότητα που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα κράτη.

Το σύνολο των κρατικών επιχορηγήσεων που δεν συνδέονται με την κρίση έχει μειωθεί, φθάνοντας τα 64,3 δισεκ. ευρώ το 2011, ήτοι το 0,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ.
Πρόκειται για «μία μακρόπνοη καθοδική τάση», επισημαίνει ο Αντουάν Κολομπανί, εκπρόσωπος του ευρωπαίου επιτρόπου για τον Ανταγωνισμό Χοακίν Αλμούνια, υπογραμμίζοντας πως οι βοήθειες αυτές ανταποκρίνονταν στο 2% του ΑΕΠ της ΕΕ στη δεκαετία του '80.
Τέλος, σύμφωνα με τους πίνακες των στοιχείων, στα τέλη του Ιουνίου 2012, περίπου το 85% του συνολικού ποσού των παράνομων κρατικών βοηθειών - παρανόμων διότι αντιβαίνουν στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για τον ανταγωνισμό - επεστράφησαν από όσους ευνοήθηκαν στις αρχές. Οι επιστροφές αυτές ανήλθαν σε 13,5 δισεκ. ευρώ.

Και όλα αυτά που ακόμα και σήμερα η απληστία των τραπεζιτών είναι ακόρεστη! Μια νέα σεισάχθεια θα σώσει τους πολίτες. Αρκεί και οι πολίτες να θέλουν να σωθούν.
Υπάρχει ελπίδα. Αντισταθείτε!

Δρ Κουτσούκος Αναστάσιος
Πρόεδρος Ελληνοδιεθνούς Μ.Κ.Ο.

Ο εθνικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ

Tου Αθανασιου Ελλις
Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δυνάμει κυβερνητικό εταίρο, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, επιβάλλει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συμπεριφέρεται με αίσθηση ευθύνης. Οχι μόνο γιατί αυτό είναι το σωστό, αλλά και διότι η διεθνής κοινότητα λαμβάνει πλέον πιο σοβαρά υπόψη τις θέσεις που προβάλλει καθώς οι αριθμητικοί συσχετισμοί αναδεικνύουν το ενδεχόμενο να μετατραπούν αυτές σε επίσημη πολιτική της χώρας. Οσο η προοπτική ανάληψης της εξουσίας καθίσταται πιο εφικτή, ο κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του καλούνται να επιδείξουν μετριοπάθεια και ρεαλισμό. Η ανέξοδη μαξιμαλιστική κριτική έχει μια κομματική λογική όταν είσαι στο 4%. Οταν, όμως, βρίσκεσαι κοντά στο 30% και διεκδικείς τη νίκη, είναι παράλογη και ενίοτε επικίνδυνη. Το δίδαγμα για το ΠΑΣΟΚ από το «λεφτά υπάρχουν» είναι πολύ πρόσφατο και οδυνηρό για να το αγνοήσει ο κ. Τσίπρας.

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι αναγκαία η μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς πιο ρεαλιστικές θέσεις. Η επικράτηση της μετριοπαθούς τάσης, που εκφράζεται από στελέχη όπως οι κ. Δραγασάκης και Σταθάκης, αποτελεί θετική εξέλιξη για τη χώρα, όπως και η σταδιακή αντικατάσταση των κραυγών περί μονομερούς καταγγελίας του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, από επισημάνσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης με τους δανειστές και προτάσεις για διαγραφή μέρους του χρέους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών της περιφέρειας. Παρότι ακόμη και οι συγκεκριμένες εξαγγελίες ίσως αποδειχθούν έωλες, τουλάχιστον αποτελούν εύλογη αφετηρία για ένα κεντροαριστερό κόμμα.

Σοβαρότητα απαιτείται και στα εθνικά θέματα. Το να περιγράφεται η ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία» από βουλευτή της ελληνικής αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελεί ατυχέστατη ενέργεια, ιδιαίτερα όταν γίνεται σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο μεσολαβητής των Ην. Εθνών, Μάθιου Νίμιτς, ετοιμάζει να καταθέσει στα δύο μέρη νέα πρόταση. Από την άλλη, είναι θετικό το γεγονός ότι πέρα από τον κομματικό αντιπερισπασμό περί ευθυνών του Αντώνη Σαμαρά για τη δημιουργία του προβλήματος, η επίσημη ανακοίνωση του κόμματος υπογράμμιζε ότι σταθερή θέση αποτελεί η υποστήριξη μιας σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό. Η γειτονική χώρα, οι ισχυροί που επηρεάζουν, αλλά και ο μεσολαβητής, πρέπει να γνωρίζουν ότι τόσο η σημερινή όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση κινούνται σε αυτόν τον άξονα και θα κάνουν λάθος εάν αποδώσουν στις ατυχείς προσωπικές αναφορές της κ. Γαϊτάνη μεγαλύτερη αξία από αυτή που έχουν.

Υπό το ίδιο πρίσμα, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της περαιτέρω βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν δικαιολογεί εύκολες ανακοινώσεις από κάποιους ότι ως κυβέρνηση «θα ρισκάρουμε» μεγάλες περικοπές στις εξοπλιστικές δαπάνες, ούτε υπερβολές σε ευαίσθητα ζητήματα όπως είναι η Θράκη. Με τη συμπεριφορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης να προσελκύει την προσοχή των ξένων πρεσβειών, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αρθρώσει συνεπή και μετριοπαθή λόγο που να εμπεριέχει το στοιχείο της συνέχειας. Η ασφάλεια της χώρας δεν προσφέρεται για ριζοσπαστικές ανατροπές και δηλώσεις ελαφρά τη καρδία.

Δεν ξέρω εάν η δημοσκοπική απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ θα μεταφρασθεί τελικά σε αναρρίχησή του στην εξουσία, αλλά είναι βέβαιο πως έχει ως αποτέλεσμα οι δηλώσεις των στελεχών του να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από εταίρους, συμμάχους και ανταγωνιστές, και να επηρεάζουν τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η χώρα.

Οι «προειδοποιήσεις» προς τους επίδοξους επενδυτές ότι η επιχειρηματική τους δραστηριότητα ίσως ανατραπεί ή δηλώσεις που εκθέτουν τη διπλωματική προσπάθεια της χώρας σε μείζονα εθνικά ζητήματα, δεν βοηθούν το κόμμα και πλήττουν τη χώρα.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΠΑ

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Βουλευτή Εύβοιας 

και υπεύθυνου Αγροτικής Πολιτικής 

του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Στην επικοινωνιακή φιέστα που οργάνωσε σήμερα(17/12) στη Χαλκίδα η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με αντικείμενο την υλοποίηση του ΕΣΠΑ και τη Προγραμματική Περίοδο 2014-2020 παρουσιάστηκε μια κατάσταση που απέχει παρασάγκας από την πραγματικότητα .

Η πραγματική εικόνα τόσο πανελλαδικά όσο και τοπικά είναι τραγική. Θα αναφέρω μόνο δύο στοιχεία :

1) Για το 2012 το πρώτο αίτημα για πληρωμές στην ΕΕ έγινε τέλος Οκτωβρίου για συνολικό ποσό ΜΟΝΟ 500 εκατ. ευρώ , όταν το περυσινό αίτημα την ιδία περίοδο ήταν για 1,5 δισ.και

2)Το ΠΔΕ είχε 4,3 δισ . δαπάνες για το 2012, και μέχρι στιγμής δεν έχει πληρώσει περισσότερα από 1,3 δισ.

Αυτή η εικόνα αποτυπώνει μια ιδιαίτερα αρνητική κατάσταση στην εφαρμογή των προγραμμάτων και στα έργα. ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!

Η οικονομία και η κοινωνία βουλιάζει στην ύφεση και την κρίση θεσμών παίρνοντας μαζί τους και κρίσιμους πόρους του ΕΣΠΑ. Δε μπορεί να ανακοπεί αυτή η πορεία γιατί δεν υπάρχει σχέδιο , δεν υπάρχει εργαλείο , δεν υπάρχει πολιτική.

Εξαγγέλθηκε η απλούστευση του ΠΔΕ με τη μείωση των σταδίων "ελέγχου" και υπογραφών.

Αλήθεια για ποιό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων μιλάμε, για ποιό πρόγραμμα εγγυήσεων και χρηματοδότησης των μικρομεσαίων, όταν όλα θυσιάζονται στο βωμό υπηρέτησης του δημοσίου χρέους, όταν καμιά επιχείρηση δε μπορεί να δανειστεί σήμερα, όταν λόγω Τειρεσία δε μπορεί να βγάλει ούτε μια εγγυητική για να συμμετέχει σε προκήρυξη;

Έρχομαι και στην Περιφέρεια .

H δική μας στρατηγική δε θα εξαντληθεί σε προγράμματα και αριθμούς.

Όχι πως αυτά δεν έχουν τη σημασία τους, σε μια κοινωνία μάλιστα που έχει μάθει να μετρά την ευημερία της με νούμερα και αριθμούς.

Ωστόσο το κύριο είναι πώς αντιλαμβάνεται κανείς την ανάπτυξη, πως μεθοδολογικά τη σχεδιάζει, για ποιόν αγωνίζεται και τι θέλει να εξυπηρετήσει.

Εδώ και δύο χρόνια ανακοινώνονται τα ίδια και τα ίδια έργα αλλά οι συμπατριώτες μου εδώ και 40 χρόνια ζουν μια πραγματικότητα πλήρους εγκατάλειψης.

ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΓΟ πλην της γέφυρας της Χαλκίδας, κι αυτή κουτσουρεμένη και χωρίς προοπτική και του δρόμου Χαλκίδας – Σχηματαρίου, που κι αυτός είναι εκτός του βασικού κορμού του νησιού κι όπως φαίνεται θα φορτωθούμε και τα διόδιά του .

Μη θεωρηθεί ότι στερούμαστε περιφερειακής συνείδησης .

Η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν υπάρχει ισότητα πρόσβασης στα έργα υποδομής σ ΄όλους τους κατοίκους της περιφέρειας, όταν για εμάς τους Ευβοιώτες ο βασικός οδικός άξονας αποτελεί όνειρο γενιών και γενιών, ενώ οι άλλοι έχουν εδώ και χρόνια λύσει αυτά τα προβλήματα μέσα από εθνικής εμβέλειας υποδομές .

Και δυστυχώς για μας δε μπορέσαμε να αναδείξουμε αυτή την ιδιαιτερότητα, είτε γιατί επιλέξαμε λάθος τακτικές είτε γιατί δε μπορέσαμε να πείσουμε για το δίκαιο και ορθό των αιτημάτων μας .

Πάντα χρυσώνεται το χάπι μας με εντάξεις μικροέργων που είτε έχουν ανακοινωθεί κι άλλες φορές είτε είναι ημιτελή.

Αρκεί να ανατρέξει κανείς σε ανακοινώσεις των τελευταίων χρόνων της Κεντρικής Εξουσίας και σε προεκλογικές υποσχέσεις των τοπικών της εκπροσώπων για να δει ότι επαναλαμβάνεται το ίδιο τροπάριο .

Και βέβαια αυτά τα έργα δεν απαντούν στις ανάγκες της Εύβοιας.

Για το Νοσοκομείο και τη παράκαμψη της Χαλκίδας έχω να αναφέρω ότι για το πρώτο δεν έχει εξασφαλιστεί ακόμη όλη η χρηματοδότηση κι ο κίνδυνος να καταστεί γιοφύρι της Άρτας είναι πολύ μεγάλος λόγω της κρίσης και το δεύτερο

ότι γίνεται ένα μεγάλο λάθος γιατί και το κόστος της θα είναι πολύ μεγάλο και οι περιβαλλοντικές της επιπτώσεις τεράστιες, όταν μάλιστα υπάρχει εναλλακτική πρόταση, η παραληλάντιος όδευση που είναι και πολύ χαμηλότερου κόστους και δεν προξενεί σημαντικές επιβαρύνσεις στο περιβάλλον αλλά και βλέπει πολύ μακριά .

Έχουμε μπροστά μας και μια μάχη, που πρέπει να δώσουμε όλοι μαζί και είναι το επόμενο ΕΣΠΑ .

Δυστυχώς σύμφωνα με το πολυετές δημοσιονομικό σύμφωνο που προτάθηκε για την Ελλάδα, μια χώρα που έχει χάσει το 25% του ΑΕΠ λόγω της ύφεσης και η ανεργία της έχει φτάσει στο 26%, περικόπτεται το επόμενο αναπτυξιακό 2014-2020 κατά 40% σε σχέση με την προηγούμενη προγραμματική περίοδο 2006-2013.

Η μείωση αυτή είναι αποτέλεσμα της κατηγοριοποίησης των περιφερειών της χώρας ανάλογα με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ και δυστυχώς για τη χώρα μας γίνεται με βάση τα στοιχεία της περιόδου 2007-2009 που δεν αποτυπώνουν τις επιπτώσεις της κρίσης .

Μπορεί να είναι θετική η εξέλιξη ένταξης της περιφέρειάς μας στην ενδιάμεση κατηγορία αλλά τόσο η μείωση των κοινοτικών όσο και η απουσία εθνικών κονδυλίων δεν προοιωνίζουν καλύτερες μέρες .

Για το ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ η ανάπτυξη της περιφέρειας αποτελεί τη βασική παράμετρο της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μας και γι αυτό οι δυνάμεις του τόσο στα περιφερειακά συμβούλια, όσο στη Βουλή και στην Ευρωβουλή θα δώσουν πολλές μάχες για την υπηρέτησή της.\



Χαλκίδα 17/12/2012

«Διάχυτη η απογοήτευση ανάμεσα στους πολίτες»

Η απογοήτευση, η οργή και η αγανάκτηση που επικρατούν ανάμεσα στις τάξεις της κοινωνίας πλέον αποτυπώνονται σε όλες τις εκφάνσεις τους κοινωνικού βίου. Η εθνική καταρράκωση είναι έκδηλη και σηματοδοτεί την απαρχή της πλήρους διάλυσης της κοινωνικής συνοχής.

Πρόσφατη δημοσκόπηση της ΜRB καλώντας τους πολίτες να επιλέξουν τις λέξεις που τους εκφράζουν περισσότερο ως Έλληνες για το παρόν και το μέλλον της χώρας ανέδειξε στις πρώτες θέσεις την αγανάκτηση, την οργή και τον φόβο, ως κυρίαρχες στον παλμό της ελληνική κοινωνίας. Παρόλα αυτά, δεν φαίνεται τα κόμματα να λαμβάνουν υπόψη τα «εργαλεία» της αποτύπωσης της κοινής γνώμης, αντίθετα αγνοούν το κοινό αίσθημα και συνεχίζουν την υφεσιακή πολιτική οξύνοντας έτσι την ήδη τεταμένη κατάσταση στους κόλπους του κοινωνικού ιστού. Η ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της ανέχειας απόρροια της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται συμβάλλουν στην δημιουργία ενός έντονα αρνητικού κλίματος για την κοινωνία και καταφέρουν γερά πλήγματα στην  βάση της.

Όχι από σήμερα αλλά από χθες έπρεπε να δημιουργηθεί ένα «δίκτυ» προστασίας για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Μέτρα που βαπτίζονται ως κοινωνικά αλλά κινούνται στο πλαίσιο της «φιλανθρωπίας» με πενιχρά επιδόματα που απλώς διαχειρίζονται την εξαθλίωση και δεν την εξαλείφουν, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικά. Όταν οι Έλληνες δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους πως θα ορθοποδήσει η χώρα μας; Όταν οι πολίτες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν βασικές ανάγκες πώς θα επέλθει η κοινωνική ευημερία και η ανάπτυξη στην χώρα μας; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που θα έπρεπε να εισακουστούν και να απασχολήσουν τα κυβερνόντα κόμματα γιατί πίσω και πάνω από τους οικονομικούς υπολογισμούς υπάρχουν άνθρωποι.

Χρειάζεται υπεύθυνη και σοβαρή πολιτική που θα βοηθήσει την χώρα μας να βγει από το οικονομικό τέλμα, θα δώσει οριστική λύση στην ανεργία και στην ανέχεια και θα αποκαταστήσει τις κοινωνικές αδικίες. Οι Έλληνες πολίτες δεν επαιτούν και δεν συμβιβάζονται αλλά απαιτούν και διεκδικούν αυτό που δικαιωματικά τους ανήκει, ένα καλύτερο αύριο στην Ελλάδα!



                                                                                               Γιώργος Δρακούλης

Εντάξει πήραμε τη δόση, σωθήκαμε ;

Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΪΝΑ,
στελέχους της ΔΗΜ.ΑΡ. 

Όχι βέβαια, δεν σωθήκαμε. Κανένας δεν πρόκειται να μας  σώσει ή να μας αλλάξει, αν οι ίδιοι δεν θέλουμε να σωθούμε ή να αλλάξουμε. Η τελευταία συμφωνία στο Eurogroup ασφαλώς έχει πολλά θετικά στοιχεία για την Ελλάδα. Έδωσε μια μεγάλη ανάσα στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Όχι, δεν μας έλυσε ριζικά και αμετάκλητα το πρόβλημα του χρέους της χώρας. Ποιος όμως μπορεί να αρνηθεί, όσο κακοπροαίρετος και αν είναι, ότι η μείωση των επιτοκίων των δανείων μας και μάλιστα από χώρες που δανείζονται με μεγαλύτερα επιτόκια από αυτά που μας δανείζουν, η επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής, το πάγωμα για δέκα και για δεκαπέντε χρόνια της πληρωμής των τόκων και των χρεολυσίων, η επιστροφή των κερδών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τα ομόλογα μας, είναι θετικές αποφάσεις για την Ελλάδα ;

Θα πει κάποιος ότι το «κούρεμα»  του χρέους που γίνεται μέσα από  την επαναγορά των ομολόγων δεν  ήταν ριζική και δεν το κάνει βιώσιμο μακροπρόθεσμα. Θα του απαντούσα, ναι καλύτερα θα ήταν να μας «κούρευαν» περισσότερα το χρέος και ειδικά το επίσημο χρέος, δηλαδή αυτό που κατέχουν οι χώρες της Ευρωζώνης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πολύ καλύτερα θα έλεγε ένας άλλος θα ήταν να μας χαρίζανε όλα τα δάνεια ή με ένα μαγικό τρόπο να τα εξαφανίζαμε. Το ερώτημα όμως είναι για όσους πατάνε στη γη, τι μπορούσε να γίνει σήμερα ; Και κατά τη γνώμη μου, σήμερα μπορούσε να γίνει αυτό που έγινε. Αυτό το αποτέλεσμα μπορούσαμε να πάρουμε με τους σημερινούς συσχετισμούς, με τη σημερινή κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό πήραμε.

Κάποιοι είπαν ότι η χώρα δεν  διαπραγματεύθηκε. Και αυτό ήταν το κύριο επιχείρημα που άκουσα από τους λεγόμενους «αντιμνημονιακούς». Εξαιρώ αυτούς που μιλάνε με όρους προδοσίας, περί χούντας, κατοχής και προτεκτοράτων, διεθνών τοκογλύφων κ.λ.π. γιατί –ομολογώ- δεν έχω επιχειρήματα. Απευθύνομαι λοιπόν σε όσους εκτιμούν ότι δεν έγινε διαπραγμάτευση, ή ότι η χώρα δεν διεκδίκησε τίποτα. Κατά πρώτον πως εννοούν την διαπραγμάτευση ; Το γεγονός ότι τέσσερις μήνες τώρα συζητάμε –για μένα υπερβολικά μεγάλος χρόνος που σπαταλήθηκε - για τα μέτρα δεν ήταν διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας ; Ασφαλώς και ήταν διαπραγμάτευση. Αλλά απ’ ότι καταλαβαίνω, διαπραγμάτευση θα ήταν γι αυτούς αν τους λέγαμε : Είτε μας «κουρεύετε» τα δάνεια, είτε σας τινάζουμε την ευρωζώνη στον αέρα. Και επειδή οι εταίροι μας δεν θα διακινδύνευαν την ευρωζώνη για πάνω κάτω, 300 ψωροδισεκατομμύρια ευρώ που είναι το χρέος μας, θα τους στριμώχναμε και τότε θα αναγκαζόντουσαν αν όχι να μας το χαρίσουν, να μας το «κουρέψουν».

Ας δούμε όμως τελείως καλοπροαίρετα κατά πόσο αυτή η τακτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχε περιθώρια επιτυχίας ή είναι ένας απλός και στείρος αντιπολιτευτισμός, που θέλει απλά να κρύψει από τους ψηφοφόρους του, την ολοκληρωτική στροφή που έχει κάνει στην πολιτική του. Από παύση πληρωμών και καταγγελία του επαχθούς χρέους, προχώρησε στην μονομερή καταγγελία του μνημονίου και τέλος κατέληξε στην πολιτική της επαναδιαπραγμάτευσης, όπως κάνουν δηλαδή και τα τρία κόμματα που συγκροτούν τη σημερινή Κυβέρνηση. Εντάξει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφωνεί με την διαπραγμάτευση που κάνει η Κυβέρνηση ή ισχυρίζεται ότι δεν διαπραγματεύεται. Όμως ομολογεί πλέον ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, από την διαπραγμάτευση. Και αυτό βέβαια είναι πολύ θετικό για τη χώρα. Είναι θετικό ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου της χώρας μας, έχει συμφωνήσει ότι έχουμε ένα δυσβάστακτο χρέος για το οποίο πρέπει να διαπραγματευθούμε με τους δανειστές και εταίρους μας, ώστε να το περιορίσουμε δραστικά και να το κάνουμε μακροπρόθεσμα βιώσιμο. Προσωπικά χαίρομαι γι αυτό και λέω απλά: Καλώς τα, τα παιδιά !

Όμως για την ουσία της  διαπραγμάτευσης, ας δούμε ποια ήταν τα δεδομένα που είχαν διαμορφωθεί και αν υπήρχαν περιθώρια για τη χώρα μας να πάρει καλύτερα αποτελέσματα. Η συγκυρία έφερε την κα Λαγκάρντ του ΔΝΤ, για τους δικούς τους λόγους που δεν είναι του παρόντος, (πάντως δεν έχουν σχέση με κάποια ξαφνική συμπάθεια προς τη χώρα μας, απλά τα συμφέροντα των χωρών που εκφράζει σήμερα το ΔΝΤ δεν θέλουν να παρατείνεται αυτή η εκκρεμότητα με την Ελλάδα και τις άλλες χώρες με αντίστοιχα προβλήματα), που να σημειώσουμε ότι οι ίδιοι κάποιους λίγους μήνες πριν έβριζαν, να εκφράζει έντονα και φωναχτά, αυτό που εμείς λέγαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να το φωνάξουμε. Ότι δηλαδή το χρέος μας μακροπρόθεσμα δεν ήταν βιώσιμο και κάτι έπρεπε να κάνει η ευρωζώνη. Και αυτή η συγκυρία με τη στάση του ΔΝΤ, βοήθησε αντικειμενικά ασφαλώς τη χώρα μας, γιατί υποχρέωσε τις πιο ισχυρές χώρες της ευρωζώνης που σηκώνουν και το μεγάλο βάρος της κρίσης χρέους, να αποδεχθούν κάποια πράγματα και να δώσουν έστω και αυτές τις λύσεις που έδωσαν. Που όμως δημιούργησαν τις προϋποθέσεις επαναφοράς του θέματος στο κοντινό μέλλον και όπως λένε όλοι οι αναλυτές μετά τις Γερμανικές εκλογές του 2013. Όμως, γιατί αυτό δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε; Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της πιο ισχυρής χώρας της ευρωζώνης, της Γερμανίας, δηλαδή η κα Μέρκελ και οι σύμμαχοί της, αφήνουν την ριζική αντιμετώπιση του θέματος «δημόσιο χρέος» των χωρών της ευρωζώνης, για μετά τις εκλογές. Και αυτό γιατί δεν θέλουν να υποστούν το πολιτικό κόστος μιας απόφασης τους τώρα, που θα υποχρέωνε τους Γερμανούς φορολογούμενους να βάλλουν βαθειά το χέρι στην τσέπη τους για να δοθεί ριζική λύση σήμερα στο πρόβλημα της κρίσης χρέους της ευρωζώνης. Έτσι ασκείται η πολιτική, γιατί πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα μόνο μέσα από την δική μας συμφέρουσα οπτική; Άρα το θέμα δεν ήταν υπόθεση κάποιας πιο σκληρής στάσης ή κάποιου τύπου «τσαμπουκά» που οι εκπρόσωποι της χώρας δεν τον άσκησαν. Ούτε κάποιων εκβιασμών που δεν ασκήθηκαν από τη χώρα μας. Η πολιτική δεν ασκείται με εκβιασμούς, ούτε με «τσαμπουκάδες». Γιατί καμιά φορά μένεις με τους «τσμπουκάδες» και τους εκβιασμούς, ταπί και μόνος. Και τότε; Και ειδικά όταν είσαι στριμωγμένος, όταν είσαι καταχρεωμένος. Και μην ξεχνάμε και τις αμαρτίες του δικού μας πολιτικού συστήματος, το οποίο μέχρι πρόσφατα, προσπαθούσε να κοροϊδέψει τους «κουτόφραγκους», λέγοντας τους συνεχώς ψέματα για αλλαγές, για μεταρρυθμίσεις, για περιορισμό του ελλείμματος. Και να μην κάνει τίποτα, έρμαιο των συντεχνιακών συμφερόντων και του πελατειακού συστήματος που οικοδόμησε τόσα χρόνια, έχασε κάθε αξιοπιστία απέναντι τους.

Έτσι λοιπόν αυτό που πετύχαμε με την τελευταία συμφωνία, εκτός  από μια μεγάλη ανάσα για τη χώρα μας και την ανάκτηση σε ένα βαθμό της αξιοπιστίας μας, για να είμαστε ρεαλιστές δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από μια συμφωνία που εκφράζει τους σημερινούς συσχετισμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το ποια Ευρώπη έχουμε. Από μια άποψη εκφράζει το επίπεδο ωριμότητας των πολιτικών ηγεσιών, αλλά και των κοινωνιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσον αφορά το παρών και την προοπτική της Ευρωπαϊκής δημοκρατικής ολοκλήρωσης. Όμως ταυτόχρονα οι αποφάσεις έδειξαν έστω και δειλά, ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να μείνει στο σημερινό επίπεδο μιας νομισματικής ένωσης. Χρειάζονται βέβαια ακόμη, γενναίες αποφάσεις ώστε το αύριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είναι ένα αύριο δημοκρατικό και ομοσπονδιακό. Και αυτό το μέλλον οι πιο καθυστερημένες και σκοταδιστικές δυνάμεις της Ευρώπης και της χώρας μας θα το πολεμήσουν με όλα τα μέσα. Το μεγάλο όφελος για τη χώρα τουλάχιστον στην φάση αυτή, είναι ότι μπορέσαμε να είμαστε ισότιμα παρόντες στις σημερινές συζητήσεις με τους εταίρους μας και θα πρέπει να είμαστε και αύριο που θα κριθούν πολλά για το ποια Ευρώπη θέλουμε.

 Χαλκίδα 8-12-2012

Κώστας Χαϊνάς
xainas@gmail.com
http://kostasxainas.blogspot.com