Άρθρο Παπανδρέου στο CNN: Το δημοψήφισμα δεν το ζήτησα για πλάκα

Με ένα άρθρο του στο CNN το οποίο έχει τον τίτλο «Ανακαλύψτε τη χαμένη τέχνη της δημοκρατίας» ο Γιώργος Παπανδρέου υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα υπάρχει τοξικός καιροσκοπισμός και πολιτικός εξτρεμισμός.

Γράφει μεταξύ άλλων ότι "Οι δημοκρατίες μας αντιμετωπίζουν μια στιγμή της αλήθειας. Από την άνοδο του εξτρεμισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως το πολιτικό αδιέξοδο στις ΗΠΑ, οι ηγέτες αγωνίζονται να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στις νέες και σύνθετες παγκόσμιες προκλήσεις".

Τονίζει την ανάγκη η πολιτική με τη συμμετοχή των πολιτών να γίνει ξανά τέχνη για να φανταστούμε έναν καλύτερο κόσμο.

Ο κ. Παπανδρέου γράφει ότι οι πολίτες αισθάνονται αποξενωμένοι από τη συμβατική πολιτική και απογοητευμένοι από την απουσία αποτελεσματικών πολιτικών που εξυπηρετούν τις ανάγκες των κοινωνιών.

Πρέπει, τονίζει, να επανεξεταστουν οι δημοκρατικοί θεσμοί.

Περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα, με την σκληρή λιτότητα που έχει επιβληθεί για να πάρουμε δάνεια και αναγνωρίζει ότι εκείνοι που πλήρωσαν το τίμημα ήταν φορολογούμενοι χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος όπως και νέοι Έλληνες που είναι τώρα αντιμέτωποι με το 60% της ανεργίας και οι οποίοι δεν ευθύνονταν για την κρίση.

Λέει επίσης ότι η σκληρή αυτή λιτότητα, έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα αδικίας και έλλειψης ευκαιριών, κάτι που έχει τροφοδοτήσει τον πολιτικό εξτρεμισμό στην Ελλάδα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης επέλεξαν να ξεσηκώσουν την κοινή γνώμη και όχι να συνεργαστούν προς την κατεύθυνση μίας κοινής ατζέντας μεταρρυθμίσεων.

"Τέτοιος πολιτικός καιροσκοπισμός είναι τοξικός", γράφει ο πρώην πρωθυπουργός και λέει μάλιστα ότι στην Ελλάδα, παρέτεινε την κρίση, καθυστέρησε μεταρρυθμίσεις και το κόστισε στη χώρα μας ακριβά".

Αναφερόμενος στον δημοψήφισμα, εξηγεί ότι έκανε αυτή την πρόταση προκειμένου να δώσει στο λαό την δυνατότητα να πουν ναι ή όχι στο πρόγραμμα διάσωσης.

Τέλος, εξηγεί ότι αν και η πρότασή του έπεσε στο κενό οδήγησε σε κυβέρνηση συνεργασίας, σε πολιτική συναίνεση γιατί μόνο έτσι μπορούν οι χώρες να βγουν από την κρίση και το αδιέξοδο.

Η “Κίνηση 75″ μάζεψε υπογραφές και ζητάει αλλαγή… πλεύσης από τον Βενιζέλο! ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Η κίνηση 75 του ΠΑΣΟΚ με κείμενό της, το οποίο υπογράφουν 800 στελέχη του κινήματος απ` όλη την Ελλάδα ταράζει τα νερά και αμφισβητεί ευθέως τις επιλογές Βενιζέλου, αλλά και τη συμπόρευσή του στην κυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.

Τα στελέχη ζητούν άμεσα αλλαγή πολιτικής , σύμπλευση με την αριστερά , διαγραφή του κρατικού χρέους, ενώ επιμένουν πως το ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξεκαθαρίσει ποιους υπηρετεί..

Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ ζητούν εδώ και τώρα αλλαγή πολιτικής και σχέδιο Κοινωνικής Συνοχής για να κλείσει ο κύκλος της κρίσης, για να απομονωθούν και να εκμηδενιστούν κοινωνικά και πολιτικά οι νεοναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, όπως αναφέρουν.

Ανάμεσα στα μέλη που συνυπογράφουν είναι ο Μιχάλης Καρχιμάκης, ο Γρηγόρης Νιώτης, η Κατερίνα Διαμαντοπούλου και ο Γιώργος Πεταλωτής.

Με κείμενο, που αποτελεί συνολική πρόταση για το κλείσιμο του κύκλου της κρίσης και το άνοιγμα του κύκλου της ανάπτυξης, απαιτούν άμεσα ένα Εθνικό Σχέδιο για την Κοινωνική
Συνοχή και την έξοδο από την κρίση.

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο θέμα της Χρυσής Αυγής, χαρακτηρίζουν ως αναγκαία την παρέμβαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, σημειώνουν ωστόσο, πως πρέπει να αντιμετωπιστούν ριζικά και σε βάθος οι λόγοι που οδήγησαν στην εμφάνιση και ανάπτυξη του φαινομένου της ΧΑ.

Όπως αναφέρουν, «η κοινωνία τείνει σε οριακές καταστάσεις και μοιάζει όλο και περισσότερο με «καζάνι» έτοιμο να εκραγεί. Πολλές κοινωνικές ομάδες, μεταξύ των οποίων τα δυόμιση εκατομμύρια νεόπτωχοι, οι 1,5 εκ άνεργοι και οι σχεδόν 1 εκ νέοι που δεν έχουν μπει ακόμη στην αγορά εργασίας, βρίσκονται στο κόκκινο λίγο πριν την μεγάλη ‘’έκρηξη’’». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι τουλάχιστον παράδοξο, όπως επισημαίνουν, να μιλούν όλοι για καταπολέμηση της ανεργίας και ταυτόχρονα να γίνονται οριζόντιες απολύσεις δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο Δημόσιο.

Με την παρέμβαση τους θέτουν άμεσα τρεις προτεραιότητες

✓      Εθνικό σχέδιο για την κοινωνική συνοχή

✓      Εθνική Στρατηγική που θα δώσει προοπτική

✓      Άλλη πολιτική με ξεκάθαρο προοδευτικό πρόσημο.

Εθνικό σχέδιο για την κοινωνική συνοχή

Η Κίνηση ζητά άμεσα ένα σχέδιο για την αξιοπρεπή σίτιση και στέγαση των νεόπτωχων, καθώς επίσης και επέκταση του επιδόματος ανεργίας και στους μακροχρόνια άνεργους.

Ζητούν ακόμη την «άμεση ενεργοποίηση του προγράμματος για 400.000 θέσεις εργασίας, καθώς και προγράμματα ενίσχυσης, με 3 δις μέσω ΕΣΠΑ, των νέων που είναι άνεργοι για να ξεκινήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις με μικρές και μεσαίες επιδοτήσεις».

Ζητά τέλος έλεγχο των τιμών με αποφασιστικό χτύπημα των καρτέλ.

Όπως επισημαίνουν, σε όσους σπεύσουν να ρωτήσουν για το που θα βρεθούν τα λεφτά, απαντούν πως «τόσο το πρόγραμμα των 400,000 θέσεις εργασίας όσο και το πρόγραμμα για το ΕΣΠΑ κατά 95% είναι χρηματοδοτούμενα από πόρους της Ε..Ε. Ενώ για τα υπόλοιπα οι πόροι μπορούν να ανευρεθούν από την υπεξαίρεση κρατικών εσόδων και την πάταξη της φοροδιαφυγής».

Εθνική Στρατηγική

Κατά την εκτίμηση τους η Εθνική Στρατηγική πρέπει να έχει τρεις άξονες.

✓      Την αναδιανομή πόρων και φόρων

✓      Την απονομή δικαιοσύνης

✓      Τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα

Ως προς την αναδιανομή πόρων, επισημαίνουν πως «το μοντέλο της εσωτερικής υποτίμησης ξεπέρασε κατά πολύ τα λογικά όρια» και ζητούν άμεση αναθεώρηση της μισθολογικής πολιτικής.

Προτείνουν, επίσης, την θέσπιση υποχρεωτικών ηλεκτρονικών συναλλαγών, αλλά και την αποφασιστική στάση του κράτους σε όσους υπεξαιρούν ΦΠΑ (περίπου 15 δις ετησίως) και ασφαλιστικές εισφορές (υπολογίζονται στα 6 δις ετησίως).

Ειδική μνεία κάνουν στο τραπεζικό σύστημα, ζητώντας άμεση διοχέτευση της ρευστότητας στην αγορά από τις ανακεφαλαιοποιημένες Τράπεζες, υπενθυμίζοντας εμφατικά ότι «οι τράπεζες έλαβαν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από τους φορολογούμενους, αρνούμενες σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο έλεγχο τους μέσω των κοινών μετοχών».

Ζητούν δε,  να ενημερωθούν από τις «τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, πόσα χρήματα εξ αυτών έχουν διαθέσει στην πραγματική οικονομία και πόσα προγραμματίζουν να διατεθούν το επόμενο διάστημα. Την ίδια στιγμή μάλιστα που όπως τονίζουν οι Τράπεζες αρνούνται να προβούν σε «κουρέματα» χρεών στους Έλληνες δανειολήπτες (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) αλλά δέχονται να πουλήσουν τα «κόκκινα» δάνεια τους στο 30% της αξίας τους σε distress funds του εξωτερικού».

Ζητούν ακόμη, «να αντληθούν άμεσα στοιχεία του συνολικού καταλόγου των 700.000 καταθετών που εξήγαγαν τα τελευταία 12 χρόνια στο εξωτερικό ποσά μεγαλύτερα των 100.000 ευρώ». Ταυτόχρονα, αναφέρονται σε πληροφορίες για εισηγήσεις που δέχεται ο Πρωθυπουργός κος Σαμαράς να πιέσει την Τρόικα, ώστε να δεχτεί «για τελευταία φορά» το χάρισμα των δισεκατομμυρίων ευρώ από οφειλόμενους φόρους των αφορολογήτων καταθέσεων εξωτερικού, ως κίνητρο (βλέπε Ζάππειο 2) για την επιστροφή τάχα των καταθέσεων αυτών στις Ελληνικές τράπεζες. Κάτι τέτοιο όπως επισημαίνουν «είναι ντροπή ακόμη και αν το σκέφτονται πόσο δε μάλλον αν επιχειρήσουν να το κάνουν».

Τέλο,ς ζητούν ένα νέο φορολογικό σύστημα, απλό και σταθερό, με βάση το περιουσιολόγιο,  που να στηρίζει τις επενδύσεις. Η χώρα χρειάζεται ένα αποφασιστικά δίκαιο και αναλογικό φορολογικό σύστημα,  όπως επισημαίνουν, ώστε οι Έλληνες επιτέλους να πληρώνουν ανάλογα με τα πραγματικά τους εισοδήματα. «Είναι αδιανόητο στις σημερινές συνθήκες ότι οι «σούπερ» πλούσιοι Έλληνες ελάχιστα συμβάλουν στην σωτηρία της χώρας αν και πολλοί από αυτούς την έχουν ληστέψει. Τα περισσότερα εξ αυτών των πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων  βρίσκονται σε φορολογικούς παραδείσους και σε διάφορες Ευρωπαϊκές και Αμερικάνικες τράπεζες παραμένοντας αφορολόγητα μέχρι σήμερα.»

Ως προς την απονομή δικαιοσύνης

Δεν μπορεί σε τρία χρόνια να έχουν κοπεί δισεκατομμύρια από την κοινωνική πολιτική και να ταυτόχρονα να μειώνονται οι εισακτέοι στις σχολές δικαστών που θα χρησίμευαν  για να εκκαθαρίσουν τις εκκρεμούσες υποθέσεις. Η εκκαθάριση αυτή θα δημιουργήσει ανάχωμα στην αφαίμαξη των εύκολων στόχων. Κείμενα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν τις αιχμές μας.

Ως προς το πολιτικό σύστημα

●        Ζητούν επανατοποθέτηση της πολιτικής πάνω από την οικονομική διαπλοκή και τα συμφέροντα που βουλιάζουν τη χώρα.  Ξεσκέπασμα όλων εκείνων που μέσα από το πολιτικό σύστημα συνεχίζουν να τους υπηρετούν. Που αντιπάλεψαν κάθε δημοκρατική μεταρρύθμιση, κάθε δημοκρατική έκφραση, όπως το δημοψήφισμα. Που σκόρπισαν το μίσος και  το «όλοι ίδιοι είναι», για να εξυπηρετούν ανενόχλητοι τα συμφέροντα τους, σε βάρος των πολλών και του τόπου.

Το ζήτημα ενός Εθνικού Στρατηγικού πλαισίου μεταρρυθμίσεων και επιστροφής στις αγορές, που θα οδηγούσε μέσα στο 2014 σε έξοδο από το μνημόνιο και στην ανάπτυξη, θέτουν ως βασική προτεραιότητα του πολιτικού μας συστήματος

Προτείνουν την διαπραγμάτευση κρίσιμων πτυχών του προγράμματος με τους εταίρους μας στην Ε.Ε για το σκοπό αυτό και ειδικά ενόψει των Ευρωεκλογών, επισημαίνουν την ανάγκη για αναζήτηση Ευρωπαϊκών συμμαχιών για μια συνολική Ευρωπαϊκή λύση.

Ζητούν επίσης ένα νέο πολιτικό πλαίσιο για τη διαφάνεια, την αντιπροσωπευτικότερη εκπροσώπηση πολιτών με μεγαλύτερη αναλογία, μικρές περιφέρειες κλπ, ενώ θέτουν και ζήτημα ουσιαστικής Συνταγματικής αναθεώρησης.

Eπισημαίνουν τις ευθύνες μέρους του πολιτικού συστήματος για την «θεωρία των δύο άκρων» που είναι μια αντιδραστική θεωρία, ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή που λειτουργεί καταστροφικά και τυχοδιωκτικά.

●          Θεωρούν ότι η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει το ποιους υπηρετούμε και με ποιους συγκρουόμαστε.

●        Επιμένουν ότι για την προάσπιση του μέλλοντος της πατρίδας πρέπει να είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε με Τραπεζικά, Οικονομικά κατεστημένα και Συστήματα μέσα στη Δικαιοσύνη και το Δημόσιο, εάν αυτά συνεχίσουν πρακτικές του παρελθόντος και δεν σταθούν στο ύψος του πατριωτικού καθήκοντος που επιβάλλει η συγκυρία. Συγκρούσεις με όλους εκείνους που αναχαιτίζουν, υπονομεύουν, χωνεύουν, υφαρπάζουν και παρεμποδίζουν τη διεύρυνση του πλούτου στη χώρα, με αποτέλεσμα να την πληρώνουν οι εύκολοι στόχοι, οι αδύναμοι και οι άνθρωποι της πραγματικής δημιουργίας που έγιναν και τα μεγάλα θύματα της κρίσης.

●       Απαιτούν να σταματήσει η διαιώνιση της του καθεστώτος της μη αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης από την κυβέρνηση με συγκεκριμένους ευνοούμενους που για πολλά χρόνια αποτελούσε μονοπώλιο των ιδίων κύκλων  με τις γνωστές κατά περίοδο συνέπειες στην πολιτική ζωή του τόπου.

Μια άλλη πολιτική με ξεκάθαρο προοδευτικό πρόσημο.

Προτείνουν ακόμη, με αφορμή την πώληση του ΟΛΠ, των νερών και των σιδηροδρόμων, ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας κράτους και αγορών, όπου η πολιτεία θα διασφαλίζει τα αναγκαία κοινωνικά αγαθά, χωρίς μονοπωλιακές αντιλήψεις και με ανταγωνισμό του ιδιωτικού τομέα.

Εκφράζουν την αντίθεση τους με την ιδιωτικοποίηση του νερού, των λιμανιών και των σιδηρόδρομων, που προωθεί η Κυβέρνηση Σαμαρά, αναφερόμενοι στη διεθνή εμπειρία επί του θέματος και επισημαίνοντας ότι αρνούνται την λογική της ιδιωτικοποίησης των πάντων από την μία ή των κρατικών μονοπωλίων από την άλλη.

Προτείνουν Μέτωπο Εθνικής Συνευθύνης και Συνεννόησης από όλα τα κόμματα του δημοκρατικού φάσματος, με στόχο το οριστικό τέλος των μνημονίων το 2014 και τον αποκλεισμό κάθε ενδεχόμενου νέων μνημονίων ή νέων μέτρων. Με με αντίληψη εθνικής συναινένεσης και οχι με διχαστικές λογικές, μπορεί να υπάρξει οριστική έξοδος από τη μέχρι σήμερα ασκούμενη πολιτική και προσπάθεια να ανοίξουμε ένα διαφορετικό δρόμο για τη χώρα και την κοινωνία.

Αυτό θα συμβεί, όπως επισημαίνουν, όχι μόνο με την επίτευξη πραγματικών πρωτογενών πλεονασμάτων, αλλά και με το να ιεραρχήσει το πολιτικό σύστημα, ως απόλυτη Εθνική προτεραιότητα, την μερική διαγραφή του κρατικού χρέους εκ μέρους των λοιπών χωρών της Ε.Ε., παράλληλα με την περαιτέρω επιμήκυνση και την μείωση των επιτοκίων, ώστε να καταστεί βιώσιμο το χρέος και να εξέλθει η χώρα στις αγορές το 2014.

Ταυτόχρονα καυτηριάζουν την αναντιστοιχία της πρώην «υστερικής –αντιμνημονιακής» ρητορείας του κ. Σαμαρά και άλλων, να καταγγέλλουν το 2011 την Κυβέρνηση Παπανδρέου, παρά την επίτευξη «κούρεματος» πολύ πάνω από 50% του ιδιωτικού χρέους και σήμερα να μην προβάλουν επιτακτικά την – από πολλούς διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς αλλά και το γραφείο της Βουλής – προτεινόμενη μερική διαγραφή του σημερινού κρατικού χρέους.

Τέλος, ειδική αναφορά στο ρόλο του ΠΑΣΟΚ κάνουν τα στελέχη της Κίνησης των 75, υποστηρίζοντας πως «Δεν ήταν μονόδρομος η πλήρης ένταξη του ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και η πλήρης συμπόρευση με την Ν.Δ. Υπήρχαν εναλλακτικές, όπως επισημαίνουν που αποκλείστηκαν. Η χώρα θα μπορούσε να συνεχίσει με Οικουμενική Κυβέρνηση ή με το ΠΑΣΟΚ να παρέχει απλώς Κοινοβουλευτική ψήφο εμπιστοσύνης, υπό συγκεκριμένους όρους και εγγυήσεις βάζοντας διαφανείς, πράσινες γραμμές προγραμματικής συνεργασίας».

Η είσοδος άλλωστε του ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση Σαμαρά, χωρίς πρώτα να έχουν συμφωνηθεί οι προϋποθέσεις και οι όροι αυτής της συμφωνίας, τραυματίζει την αξιοπιστία αυτής της συγκατοίκησης. Δεν ανήκει στην προοδευτική αντίληψη πρώτα να μοιράζονται οι καρέκλες και μετά να συμφωνούνται οι πολιτικές.

Οι δημοκρατικοί πολίτες αντιδρούν στην ταύτιση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ, γιατί έχουν το ένστικτο της ανάγκης αναγέννησης της δημοκρατικής παράταξης.

Απαιτούν, επίσης, να υπάρξει ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο διαφοροποίησης από τη Δεξιά, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Η ανασύνθεση της κεντροαριστεράς, βέβαια, δεν προκύπτει με αποκλεισμούς και δεν εξαντλείται σε επιλεκτικές συγκολλήσεις κορυφής. Ούτε μπορεί να στοχεύει σε ικανοποίηση εγωκεντρικών σχεδιασμών επιβίωσης ή προσωπικής ανέλιξης μεμονωμένων στελεχών. Η αναγέννηση της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης θα προκύψει κυρίως με συγκλίσεις μέσα στην κοινωνία. Με λαϊκή ενότητα πάνω σε ένα προοδευτικό πλαίσιο πολιτικών αλλαγών.

Για το σκοπό αυτό, οι συνυπογράφοντες το κείμενο, υποστηρίζουν πως δεν πρέπει να κοπούν οι γέφυρες με την αριστερά χωρίς να τρέφει κανείς αυταπάτες. Είναι γνωστό όπως αναφέρουν πως αντιμετώπισαν το ΠΑΣΟΚ. Επιδιώκοντας να μας «κατασπαράξουν», να μας αφομοιώσουν, να μας καταστήσουν συμπληρωματικό μέγεθος. Αυτό το επιδιώκει τόσο η δεξιά όσο και η αριστερή συντήρηση.

Για αυτό δεν δίνουμε σε κανένα «λευκή επιταγή».

Yπογραφές:

Αγανίδης Πασχάλης, οικονομολόγος

Αγριαντώνη Χριστίνα, καθηγήτρια πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Αλιβιζάτος Νίκος, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών

Αντωνίου Γιάννης, εκπαιδευτικός

Ασημακόπουλος Δημήτρης,επιχειρηματίας, τ.πρόεδρος ΓΣΕΒΕ

Αυγερινός Παρασκευάς

Βαμβακάς Βασίλης, λέκτορας ΑΠΘ

Βασιλάκη Μαρία, καθηγήτρια πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Βερνίκος Γιώργος, επιχειρηματίας

Βλαχάκης Ηλίας, επιχειρηματίας, γ.γ. ΕΣΕΕ

Βούλγαρης Γιάννης, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

Γεωργάτος Γεράσιμος, εκπαιδευτικός

Γκορίτσας Σωτήρης, κινηματογραφιστής

Γκουρτσογιάννη Μελίττα, αρχιτέκτονας

Γραβάνης Αχιλλέας, καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης

Γραμματικάκης Γιώργος, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης

Γουσέτης Διονύσης, πολιτικός μηχανικός

Δέλκος Κώστας, ηλεκτρολόγος μηχανικός

Δερβένης Χρήστος, γιατρός

Δοξιάδης Αρίστος, οικονομολόγος

Δρέττα Αθηνά,οδοντογιατρός

Ευθυμιόπουλος Ηλίας, περιβαλλοντολόγος

Θεοδωρόπουλος Κώστας,κίνημα τυφλών

Καλογήρου Γιάννης, καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου

Καλοκαιρινός Αλέξης, καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης

Καούνης Γιάννης, δικηγόρος

Καρακωστάκη Χαριτίνη, κοινωνιολόγος

Καστανάς Λεωνίδας, εκπαιδευτικός, μπλόγκερ

Καστρινάκη Αγγέλα, πεζογράφος, καθηγήτρια πανεπιστημίου Κρήτης

Κουρουζίδης Σάκης, δρ. σεισμολόγος

Λιβαδάς Σταύρος, μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος

Μάρκαρης Πέτρος, συγγραφέας

Ματσαγγάνης Μάνος, καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών

Μεϊμάρογλου Γιάννης, εκδότης του περιοδικού «Μεταρρύθμιση»

Μήτρου Λίλιαν, καθηγήτρια πανεπιστημίου Αιγαίου

Μητσός Αχιλέας, καθηγής πανεπιστημίου Αιγαίου

Μουζέλης Νίκος, ομότιμος καθηγητής London School of Economics

Μπέζος Γιάννης, ηθοποιός

Μπένος Σταύρος, πρόεδρος σωματείου ΔΙΑΖΩΜΑ

Μπίστης Νίκος, δικηγόρος

Παγουλάτος Γιώργος, καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών

Παναγιωτόπουλος Παναγής,καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών

Πανταζόπουλος Ανδρέας, επ.καθηγητής ΑΠΘ

Παπαδάκη Ελίζα, οικονομική αναλύτρια

Παπαδημητρίου – Τσάτσου Άννα,

Παππάς Φίλιππος, δρ. φιλολογίας, μπλόγκερ

Παυλίδου Νιόβη, καθηγήτρια ΑΠΘ

Πολίτης Αλέξης, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης

Πορτοκάλογλου Νίκος, μουσικός

Ράπτης Νίκος,εκπαιδευτικός, μπλόγκερ

Ρεσβάνης Κώστας, δημοσιογράφος

Ροζάκης Χρήστος, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών

Σαββάκης Μπάμπης,καθηγητής,πρόεδρος του ερευνητικού Κέντρου Φλεμινγκ

Σκάλκος Δημήτρης, πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος

Σαμαντάς Τέλης, κριτικός κινηματογράφου

Τριανταφύλλου Σώτη, συγγραφέας

Τσικαρδάνη Δώρα, δικηγόρος

Χατζημπίρος Κίμων, καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου

Χειμωνάς θανάσης, συγγραφέας

Χριστοδουλάκης Νίκος, καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών"

Γιάννης Μιχελογιαννάκης : Προς θεού μην τους αφήσουμε.

Δυστυχώς για  την χώρα μας, η κυβέρνηση δρα  με προαποφασισμένα σχέδια.

Πρώτο προαποφασισμένο σχέδιο.

• Προσπάθεια ενοχοποίησης της προσωπικότητα μας ως λαός, προσδιορίζοντας μας ως  τεμπέληδες και διεφθαρμένους.
• Προσπάθεια  ενοχοποίησης μας ως πρακτική. Όλοι  μαζί τα φάγαμε.
• Κατάλυση συντάγματος.
• Κατάλυση κοινοβουλευτικού θεσμού.
• Παραδοχή  ατιμωρησίας πολιτικών.
• Ανυπαρξία αυτοκριτικής ενοχικών κομμάτων.
• Ασυλία, ανοχή, καθυστερημένη αντίδραση σε ακραίες ιδεολογίες.
• Προλείανση συγκυβέρνησης με ακραίες ιδεολογίες.
• Επικοινωνιακές τιμωρίες.
• Κατοχύρωση της λογικής των δύο άκρων.
• Τα παραπάνω 10 καθήλωσαν τον κόσμο στα σπίτια του. 

Τώρα αρχίζουν με το δεύτερο προαποφασισμένο σχέδιο τους, με την δικαιολόγηση των παραπάνω. Δένδιας «τώρα πράξαμε γιατί μέχρι τώρα δεν υπήρχε καμία συνάφεια θύμα θύτη». Ξαναφέρνουν στην δημοσιότητα την επιτροπή αγώνα δεν πληρώνω του Ωρωπού για διόδια, την Τράπεζα Marfin, και τις 3 δικογραφίες για τα 54 άτομα της Χαλκιδικής.

Μόλις τελειώσουν και με αυτό θα αρχίσουν το τρίτο προαποφασισμένο σχέδιο τους. Νέο μνημόνιο με ξεπούλημα των πάντων και αντίβαρο τον κοινωνικό αυτοματισμό σε στρώματα ευτελισμένα και με συμπιεσμένη την μεσαία τάξη θα ζητήσουν ψήφο με πρόσχημα την ομαλή δήθεν δημοκρατική λειτουργία.

Προς  θεού μην τους αφήσουμε.

Γιάννης Μιχελογιαννάκης 

«Ο ναζισμός επλήγη, όμως δεν συνετρίβη»

Γράφει ο Λευτέρης Αυγενάκης
Βουλευτής Ηρακλείου της Ν.Δ.

Το χειρότερο ίσως που έφερε μαζί της η οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία τρία και πλέον χρόνια, δεν είναι μόνο η βαθιά οικονομική δυσπραγία που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, όσο το μίσος και η βία που εγκατέστησε σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και ότι αυτή η βία, τείνει να γίνει μέρος της κουλτούρας μας. 

Μίσος, ωμή, φυσική και λεκτική βία, άγρια ένστικτα έγιναν μέρος της πολιτικής μας ζωής. Με την πατριωτική προπαγάνδα που χρησιμοποίησε το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, μετατράπηκε από αμελητέα και περιθωριακή ομάδα που ήταν εδώ και πολλά χρόνια στην τρίτη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη σήμερα. Και δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, στις παρενέργειες της οικονομικής κρίσης που βιώνει, δικαιολογεί, επιβραβεύει, συναινεί και άλλοτε συμμετέχει στις βαρβαρότητες και τις αθλιότητες, είτε αυτές συμβαίνουν στις συνοικίες της Αθήνας, είτε μέσα στο Κοινοβούλιο.

Σήμερα όμως, την ώρα που η ελληνική οικονομία αρχίζει να εμφανίζει δειλά τα πρώτα θετικά σημάδια, ύστερα από πληθώρα περικοπών και μέτρων, η ακροδεξιά βρήκε έδαφος για να κάνει την προπαγάνδα της. Μια προπαγάνδα, η οποία όπως φαίνεται είχε αλλεπάλληλες προεκτάσεις «αίματος».

Η πλέον οξεία φάση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα μπορεί να πέρασε και τα πρώτα σημάδια της αντιστροφής του κλίματος θα αρχίσουν να φαίνονται σύντομα, όμως τώρα η χώρα εισέρχεται στην πιο δύσκολη φάση της πολιτικής κρίσης. Μιας κρίσης που το διακύβευμα παραμένει ο κίνδυνος του ναζισμού για την χώρα και την κοινωνία.

Ο ναζισμός επλήγη, μετά από τις πρωτοβουλίες των αστυνομικών και δικαστικών αρχών και των Υπουργών Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, όμως δεν συνετρίβη. Για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, χρειάζεται ισχυρό και αρραγές μέτωπο όλων των δημοκρατικών δυνάμεων με σκληρή και ξεκάθαρη πολιτική απάντηση. Μικροδιαφωνίες και τοποθετήσεις με «αστερίσκους» και «υποσημειώσεις» που έχουν στόχο απλώς την καταγραφή της διαφοροποίησης είναι περιττές.

Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι σήμερα έχει επενδύσει ατυχώς στο πεδίο της έντασης, τώρα πρέπει να προσανατολιστεί στο πεδίο του διαλόγου και των πολιτικών προτάσεων, αδυναμία την οποία και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει. Το γεγονός ότι εδώ και 40 χρόνια, η αριστερά χρησιμοποιεί την βία για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους, αυτό δεν δίνει το δικαίωμα σε κανέναν που βρίσκεται στην άλλη πλευρά να χρησιμοποιεί βία και να δημιουργεί εγκληματική οργάνωση. Δεν υπάρχει ισότητα στο έγκλημα και την βία. Η βία είναι βία και δεν νοείται σύγκριση ως προς το πολιτικό πρόσημό της.

Είναι αναγκαία, η ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων από κοινού με τα μέσα πληροφόρησης, τα οποία οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων συναισθανόμενοι το μέγεθος της ευθύνης. Η Δημοκρατία δεν είναι ανοχύρωτη, έχει τα μέσα να αμυνθεί στις προκλήσεις και θα τα χρησιμοποιήσει όλα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Και το πλέον σημαντικό, είναι η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη και τις δικαστικές αρχές. Άλλωστε τα στοιχεία για τις εγκληματικές πράξεις είναι αυτά που θα κρίνουν την υπόθεση.

New York Times: Θα είχε αποτραπεί η κρίση, αν υπήρχε δραχμή

Εάν η υποτίμηση του ελληνικού χρέους είχε γίνει σε δραχμές, θα είχε αποτραπεί η ύφεση, υποστηρίζεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας New York Times, στο οποίο γίνεται αναφορά στα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» που κατέχουν οι ΗΠΑ από πλευράς δανειοληψίας, σε σχέση με άλλες χώρες που δανείζονται σε ξένο νόμισμα.

Όπως τονίζεται, οι ΗΠΑ μπορούν και δανείζονται σε δικό τους νόμισμα, με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, αλλά και υπό την αμερικανική νομοθεσία, γεγονός που καθιστά αδύνατη την προοπτική μιας αναγκαστικής χρεοκοπίας.

Αντιθέτως, πολλά κράτη δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια, καθώς όταν δανείζονται σε διεθνές επίπεδο, ο δανεισμός πραγματοποιείται σε ξένο νόμισμα και τα ομόλογα διευκρινίζουν συχνά ότι οποιοδήποτε μελλοντική διαφωνία θα διευθετηθεί υπό ξένη νομοθεσία, συνήθως υπό τον αμερικανικό ή το βρετανικό νόμο, σημειώνεται.

Στη συνέχεια, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην Ελλάδα, με την επισήμανση ότι εάν η υποτίμηση του ελληνικού χρέους είχε γίνει σε δραχμές, θα είχαν βοηθηθεί κυρίως ορισμένοι Έλληνες εξαγωγείς και θα είχε σημειώσει αξιοσημείωτη άνοδο ο ελληνικός τουρισμός. Αυτό δεν θα είχε επιλύσει τα βασικά προβλήματα της Ελλάδας, που περιλαμβάνουν ένα υπέρογκο κρατικό μισθολόγιο και μια τεράστια φοροδιαφυγή, όπως υποστηρίζεται, αλλά τουλάχιστον θα είχε αποτραπεί η ύφεση στην οποία βρίσκεται ακόμη και σήμερα.

Παράλληλα, τονίζεται, ότι από πλευράς νομοθεσίας, η πλειοψηφία των ελληνικών ομολόγων είχε εκδοθεί υπό ελληνική νομοθεσία, με αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να παρέμβει και να υποχρεώσει τους κατόχους ομολόγων να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους για νέα, μικρότερης αξίας. Ωστόσο, για τα ομόλογα που εκδόθηκαν υπό ξένη νομοθεσία, οι κάτοχοί τους δεν ενέδωσαν και σήμερα και ένα τέτοιο ομόλογο εκτιμάται στα 90 λεπτά του ευρώ, ενώ το καλοκαίρι του 2012, ανάλογο ομόλογο πωλείτο στα 14 λεπτά.

Νίκος Παπανδρέου: Ο Τσίπρας αντιγράφει συνειδητά τον Αντρέα αλλά το εργοστάσιο έβγαλε μόνο έναν

Την πτώση του ΠΑΣΟΚ, την άνοδο της Χρυσής Αυγής και την περιρρέουσα μετα-μνημονιακή πολιτική των τελευταίων ετών περιγράφει με άρθρο του στην Οικονομική Επιθεώρηση ο αδερφός του πρώην πρωθυπουργού, Νίκος Παπανδρέου.Ο κ. Παπανδρέου μάλιστα χρησιμοποιεί και αυτούσιους στίχους από ελληνικά χιπ χοπ συγκροτήματα προκειμένου να δείξει την δυσαρέσκεια των πολιτών που αρκετές φορές ζητούν και αίμα των πολιτικών.

Ο αδελφός του Γιώργου Παπανδρέου ισχυρίζεται πως η πεποίθηση ότι «για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ» είναι μια αντίληψη που, όπως λέει, βόλεψε αρκετές πλευρές καθώς: «Η παραδοσιακή δεξιά έκανε τα στραβά μάτια ή έκλεινε το μάτι στις ακραίες αυτές αντιδράσεις, αφού απευθύνονταν στην τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η παραδοσιακή αριστερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεχόταν ή προέτρεπε σε δράσεις ακραίες. Επαναστατικώ δικαίω».

«Όλα τα κόμματα μαζί έπεσαν σαν τις ύαινες να κατασπαράξουν ότι είχε απομείνει από το ΠΑΣΟΚ, επειδή ήταν ο μόνιμος πολιτικός εχθρός» αναφέρει χαρακτηριστικά ο αδερφός του πρώην πρωθυπουργού και συμπληρώνει ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν άντεξε και διαλύθηκε λόγω των μιντιακών χτυπημάτων σε καθημερινή βάση, υπό το αβάσταχτο βάρος του μνημονίου», γράφει ενώ σε κάποιο άλλο σημείο εξαπολύει επίθεση και κατά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα: «ο Τσίπρας αντιγράφει συνειδητά τον Ανδρέα», όμως, όπως λέει: «Το εργοστάσιο μόνο έναν έβγαλε!».

Αναλυτικά το άρθρο:

«Το βίντεο-κλιπ «Έξταση» (με τη συγκεκριμένη ορθογραφία) ξεκινάει με εικόνες από κρεμάλες, έξω από τη Βουλή. Συνεχίζει με μούντζες από το πλήθος, από την οπτική γωνία των «Αγανακτισμένων». Ως μουσικό κομμάτι είναι έξοχο, το στήσιμο καλλιτεχνικό και τα πρόσωπα των «ράπερ» μοιάζουν να προέρχονται από τη λαϊκή τάξη .Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ξένα βίντεο-κλιπ, με τη διαφορά ότι οι εικόνες είναι αληθινές και όχι στημένεςγια τις ανάγκες του τραγουδιού.
Ως προς το περιεχόμενο τώρα: Τα λόγια είναι άκρως προβοκατόρικα (προκλητικά).
Με εικόνες από μολότοφ στο Σύνταγμα, φωτιές στην Πατησίων, μάχες μεταξύ αστυνομικών και κουκουλοφόρων, ακούμε το ρεφρέν:
Θα βάλουμε βόμβα
και θα ανατινάξουμε τη Βουλή
και μέσα τους τριακόσιους θα κάψουμε
Θα βγούμε στους δρόμους
και θα τα σπάσουμε
μήπως έτσι χαμπαριάσουνε
και έτσι αλλάξουνε
Θα κάνουμε ανταρσία
και σκάσει η αλητεία
και η Ελλάς θα γίνει Γαλλία με τόση βία
Κάψτε τα όλα να ξεβρομίσει η κοινωνία
θέλω να δω νεκρό τον κάθε πολιτικό
επίθεση σε όσους κάθονται
στα σαλόνια...με καδρόνια

Αν αυτό το είχα ακούσει το 2008, θα ξαφνιαζόμουν. «Ακραίο», θα έλεγα, θέλουν να πουλήσουν δίσκους με τρομολαγνεία και με τη μαγκιά του δρόμου, να αποκτήσουν αυτό που λένε στ' αγγλικά «street credibility » (πίστωση γνησιότητας - που έρχεται από το κίνημα του δρόμου). Χρησιμοποιώ
την αμερικάνικη έκφραση, γιατί σ' αυτήν τη γλώσσα πρωτοξεκίνησε το μουσικό είδος της ραπ. Το συγκεκριμένο κομμάτι το άκουσα για πρώτη φορά την ημέρα της δολοφονίας του Πέτρου Φύσσα, γνωστού με το καλλιτεχνικό όνομα Κillah P και, ως καλλιτέχνη, του βγάζω το καπέλο. Πολύ νωρίτερα, το 2010, ένα λιγότερο βίαιο τραγούδι των «GoingThrough», το «Καλημέρα Ελλάδα!», έγινε γνωστό στο πανελλήνιο.Το τραγούδι ειρωνευόταν τις παρελάσεις, τα αυθαίρετα και τους Έλληνες που στέλνουν τα χρήματά τους στην Ελβετία.

«Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις και τα όνειρά μου Ελλάδα» πάει το ρεφρέν. Λιγότερο βίαιο,αλλά εξίσου τσουχτερό και ενάντια στο «κατεστημένο».Επιστρέφοντας στα λόγια του πρώτου τραγουδιού, εκείνο που ξαφνιάζει δεν είναι οι προτροπές στη βία κατά του συστήματος, αλλά το πόσο μοιάζει σε ύφος και λεξιλόγιο με τα (ειδησεογραφικά) δελτία των οκτώ, πριν δυο χρόνια. Πόσες φορές, κατά τη διάρκεια των ετών 2010 και 2011, η προτροπή από τους κυρίαρχους «παίκτες» των δελτίων των οκτώ ήταν παρόμοια σε ύφος με εκείνο του παραπάνω βίντεο-κλιπ:«Κάψτε τη Βουλή!»

Ποιος δεν θυμάται την προσπάθεια να περικυκλωθεί η Βουλή, να μπούνε και μέσα στηΒουλή, έτσι ώστε να δοθεί το«αντι-μνημονιακό» μήνυμα, ανατρέποντας τη λειτουργία της δημοκρατίας μέσα στο ίδιο το ναό της; Αντί, λοιπόν, να αναζητηθούν οι πραγματικές αιτίες για την κρίση, αντί με ειλικρίνεια ως κοινωνία(και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ) να αντικρύσουμε βασικές αλήθειες ψάξαμε να τα φορτώσουμε κάπου. Πού; Στο πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό θεσμό της χώρας. Το κοινοβούλιο. Κεντρική ιδέα, που φαίνεται ότι πέρασε και στο«δρόμο», είναι ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί και, περισσότερο απ' όλα,φταίει το ΠΑΣΟΚ ... Το ΠΑΣΟΚ, για όλα τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας, ξεκινώντας από τον Ανδρέα...

Βόλεψε πολλές πλευρές. Η παραδοσιακή δεξιά έκανε τα στραβά μάτια ή έκλεινε το μάτι στις ακραίες αυτές αντιδράσεις. Αφού απευθύνονταν στην τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η παραδοσιακή αριστερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεχόταν ή προέτρεπε σε δρά-
σεις ακραίες. Επαναστατικώ δικαίω.

Κατεστημένα συμφέροντα κάθε άλλο παρά ήθελαν ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό
ΠΑΣΟΚ που είχε αποφασίσει να ξεκαθαρίσει τον κόπρο του αυγείου. Τα εσωτερικά χτυπήματα δεν ήταν κι αυτά λίγα. Μεμιντιακά χτυπήματα σε καθημερινή βάση, υπό το αβάσταχτο βάρος του μνημο νίου, με βοήθεια και από μέσα από το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, εν τέλει, δεν άντεξε και διαλύθηκε. Η πτώση ενός μεγάλου κόμματος από το 43% στο 8% σχολιάζεται από το ίδιο το μιντιακό σύστημα ως νίκη έναντι του μνημονίου, ως τέλος εποχής, ως μια κατάκτηση της δημοκρατίας μάλιστα.Ακόμη και σήμερα, η πτώση αυτή σχολιάζεται με ειρωνικά σχόλια του τύπου «καλημέρα σύντροφοι, πόσοι είσαστε; Χωράτε σε ένα δωμάτιο πια;».

Φυσικά, όσοι είχαν αντί-πασοκικό ή και αντί-απανδρεϊκό μένος, αλλά δεν το εξέφραζαν, βρήκαν την ευκαιρία να πέσουν πάνω στο πτώμα και, με επίσημη κάλυψη πλέον από το σύστημα,να βγάλουν την χολή τους.

Όλα τα κόμματα μαζί έπεσαν σαν τις ύαινες να κατασπαράξουν ότι είχε απομείνει από το ΠΑΣΟΚ, επειδή ήταν ο μόνιμος πολιτικός εχθρός. Ήταν ένας «εχθρός», με τον οποίο τόσα χρόνια δεν μπορούσαν να τα βάλουν.Και,φυσικά, όταν κάποιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ προπηλακιζόταν, το μιντιακό σύστημα δικαιολογούσε το «πλήθος». Δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τους πολιτικούς, που άλλωστε «έφταιγαν για όλα». Σχεδόν κάθε βράδυ, υπήρχε μια υπέρμετρη χαρά, που συνοδευόταν από τηλεοπτικά πλάνα και σχόλια του τύπου:
«Μόνο ντομάτες του πέταξαν; Μόνο γιαούρτι;».

Την ίδια στιγμή, τα κόμματα ζητούσαν λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγμα, να πέσουν κεφάλια και να ανεβούν κρεμάλες. Ο Αλαβάνος ζητούσε να γίνει το Σύνταγμα Πλατεία Ταχρίρ, ο Τσίπρας παρομοίαζε τον Γιώργο Παπανδρέου με τον Πινοσέτ και οι περισσότεροι μιλούσαν για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αποκαλώντας τους προδότες και Γερμανο-τσολιάδες.

Όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι, το ΠΑΣΟΚ ήταν το μεγάλο όχημα της αλλαγής
τα τελευταία 40 χρόνια. Πέραν αυτού, το ΠΑΣΟΚ ήταν η εγγύηση της ομαλότητας, αλλά και η πρόσφατη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ φορέας ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών που τάραξαν τα νερά διαφόρων κατεστημένων.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τώρα που δεν υπάρχει πια μεγάλο ΠΑΣΟΚ. Και η ομαλότητα διακυβεύεται κι οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έχουν μπει στον πάγο. Στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε η μάζα των κεντρώων και προοδευτικών ανθρώπων, αλλά και φτωχοί αγρότες, σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης, αλλά και της μεσαίας τάξης, που αισθανόταν ότι το ΠΑΣΟΚ εξέφραζε τα συμφέροντά της.

Το πόσο απήχηση είχε το ΠΑΣΟΚ φαίνεται από τη συνέχεια της αφήγησης. Ο Τσίπρας αντιγράφει συνειδητά τον Ανδρέα– σε πρόσφατη ομιλία του, στο Σύνταγμα, είπε ότι οι σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας ήταν το 1965 (πτώση Γεωργίου Παπανδρέου), αλλά και η νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981! Όμως, όπως αναφέρει ένας μπλόγκερ για τη μιμητική αυτή προσπάθεια του Τσίπρα να γίνει ο «Ανδρέας της σημερινής εποχής»: «Το εργοστάσιο μόνο έναν έβγαλε!».

Από την άλλη, η Χρυσή Αυγή, κόμμα που θα πρέπει πια να απορρίψουν την αίτησή του να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές οι δικαστές που έχουν την ευθύνη να κρίνουν το «συνταγματικό τόξο», έχει ως κεντρικό σλόγκαν το κυρίαρχο σύνθημα του Ανδρέα, το 1966-1967: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!» Αν είναι δυνατόν; Είναι! Από τη στιγμή που όλοι χοροπηδάνε πάνω στον τάφο του Ανδρέα, με συνειδητή στήριξη του κεντρικού συστήματος εξουσίας και των μίντια, δεν πρέπει να μας ξαφνιάσει το γεγονός ότι όλοι μετατράπηκαν σε τυμβωρύχους. Σε πρόσφατη ομιλία του, ο πρόεδρος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», που παλιότερα υποστήριζε ότι ο Ανδρέας ήταν ο αρχηγός της 17ης Νοέμβρη, κάλεσε ανοικτά τους ψηφοφόρους του «γνήσιου και πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» να τον στηρίξουν. Το ΠΑΣΟΚ, όπως το γνωρίσαμε,δεν υπάρχει πια.Μαζί με τη διάλυσή του, διαλύθηκε και το κεντρικό πολιτικό σύστημα. Σήμερα, κανένα κόμμα δεν έχει υπεροχή. Η Χρυσή Αυγή τρύπωσε μέσα στην αναμπουμπούλα. Δυστυχώς, από έρευνες, φαίνεται ότι έχουν βρει καταφύγιο εκεί αρκετοί «πασοκτζήδες» για να χρησιμοποιήσουμε τη λαϊκή έκφραση. Από την άλλη, είναι γνωστή πια η αγαπημένη σχέση αρκετών πρώην πασόκων με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα φαινόμενα βίας, λένε ορισμένοι, είναι φυσικό αποτέλεσμα του μνημονίου. Άλλοι παρομοιάζουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής με τη Γερμανία της δεκαετίας του 1930.
Διαφωνώ και με τα δυο επιχειρήματα. Αντίστοιχη άνοδο βίας δεν έχουμε δει ούτε
στην Πορτογαλία, ούτε στην Ιρλανδία, δυο άλλες χώρες με Μνημόνια, όπως και δεν έχουμε δει ούτε ναζιστικά κόμματα να ανεβαίνουν εκεί.

Έφταιξαν πολλά, για να φτάσουμε δω που φτάσαμε. Έφταιξαν πολλά, για να δούμε τη στυγνή δολοφονία ενός καλλιτέχνη, ενός ελεύθερου πολίτη, ενός άνδρα που είχε το θάρρος να προστατεύσει τις γυναίκες της παρέας του από τον όχλο, με αποτέλεσμα να μείνει στους δρόμους ανυπεράσπιστος.

Όπως έγραψε ένας αναλυτής, o Θόδωρος Τσίκας, "Είναι σίγουρο ότι η κρίση δημιουργεί πιο γόνιμο έδαφος για τις αντιλήψεις και τις πρακτικές της ακροδεξιάς. Δεν μπορούμε, όμως, να οδηγηθούμε εύκολα στην εκτίμηση ότι η κρίση οδηγεί απευθείας στην ανάπτυξη του ρατσισμού και της Χρυσής Αυγής".

Τα φαινόμενα βίας δεν γεννήθηκαν αποκλειστικά από το Μνημόνιο.Το 2008 δενείχαμε Μνημόνιο, αλλά κάηκε η Αθήνα. Από κάποιο σημείο και μετά, κάθε μορφή βίας προβαλλόταν από τα μίντια αντί να χτυπηθεί, αποδυναμώνοντας συγχρόνως την εμπιστοσύνη του πολίτη για τη δημο κρατία. Τώρα ζητάμε να εναντιωθεί η Βουλή κατά της Χρυσής Αυγής, μετά από τόσα σφυροκοπήματα.

Δυστυχώς, το τέλος του ΠΑΣΟΚ συνοδεύεται από μια μεγάλη τρύπα στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, μια τρύπα που αιωρείται και πλανάται σαν το φάντασμα του Μαρξ πάνω από τον καπιταλισμό.Το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε ως εγγύηση της πολιτικής ομαλότητας στον τόπο.

Το μεγάλο προοδευτικό κόμμα διαλύθηκε και τα ιμάτιά του μοιράστηκαν στα πολιτικά άκρα, τα οποία φούσκωσαν και έτσι παραμορφώθηκε η κοινωνία. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν και πότε θα βρεθεί το πολιτικοκοινωνικό κίνημα – όχημα, που θα πάρειτη θέση του και θα εκφράσει τις ανάγκες της πλειοψηφίας.

Α. Λοβέρδος : δυστυχώς η δημοκρατική παράταξη δεν ειναι πια μεγάλη

Ομιλία προς τα μέλη της κεντρικής του επιτροπής πραγματοποίησε το πρωί ο Α. Λοβέρδος, ο οποίος αναφέρθηκε σε όλες τις εξελίξεις με βάση τη συγκυρία στη χώρα σε Πολιτικο, οικονομικό και κοινωνικο επίπεδο. 

Ο προεδρος της συμφωνίας για τη νέα ελλαδα, είπε μεταξυ άλλων :

Το κόμμα που με πραγματικό ηρωισμό ιδρύσαμε, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες στις 15/4/21013, ένα κόμμα λαϊκό, ευρωπαϊκό, πατριωτικό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό, του Κέντου και της Κεντροαριστεράς που τοποθετήθηκε στην υπεύθυνη αντιπολίτευση, η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα, αποτελεί πλέον πολιτική πραγματικότητα, με πολιτικές θέσεις, παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες, με πανελλήνια οργάνωση, συντεταγμένα όργανα και δημοσκοπική καταγραφή.

Μιλώ για αντίξοες συνθήκες και κυριολεκτώ: συνθήκες παρακμής για τη Δημοκρατική Παράταξη, λόγω της διαχείρισης της εξουσίας την ώρα που ξέσπασε η κρίση, αλλά και εξαιτίας των μετέπειτα χειρισμών της, που χαρακτηρίζονται από την έλλειψη στρατηγικής, συνθήκες απογοήτευσης του λαού από τα οικονομικά του προβλήματα, αλλά και από την έλλειψη ελπίδας, αλλά και συνθήκες δύσκολες ειδικότερα για μας, λόγω της έλλειψης οικονομικών πόρων που θα στήριζαν το έργο μας, ώστε να κάνουμε περιοδείες ταυτόχρονα πολλά στελέχη σε όλη την Ελλάδα,να αποκτήσουμε κάποιες στοιχειώδεις υποδομές και λίγους ανθρώπους που θα βοηθήσουν επαγγελματικά τις δραστηριότητές μας.

Δίνουμε έναν αγώνα άνισο αλλά δίκαιο, κι έχουμε θάρρος, πείσμα, πίστη, υπομονή, αγωνιστικότητα και σοβαρότητα.

Είμαστε η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα, που παλεύει γι’ αυτό που είναι επιθυμία όλων μας, δηλαδή τη ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.

Πραγματοποιούμε σήμερα τη δεύτερη σύνοδο της Ε.Ε.Α. Και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσω, ότι εφαρμόσαμε σχεδόν όλες τις αποφάσεις που πήραμε στην 1η σύνοδό μας, στις 29/7/2013:

πραγματοποιήσαμε σειρά περιοδειών. Ρόδος, Χανιά, Ηράκλειο Ρέθυμνο δύο φορές, Καρπενήσι, Σέρρες, Θεσσαλονίκη, Αιγίνειο Πιερίας, Βόλος, Ν.Ιωνία, Αλεξανδρούπολη, Ορεστιάδα, Σουφλί, Κατερίνη, Κίτρος Πιερίας δύο φορές, Πάτρα. Και έπεται συνέχεια, σύμφωνα με τις ανάγκες, αλλά και το περιορισμένο αλλά πεντακάθαρο κομματικό μας βαλάντιο.

Ανοίξαμε τα κεντρικά μας γραφεία στην Αθήνα και μέσα στον Οκτώβριο εγκαινιάζουμε και τα γραφεία μας στην Θεσσαλονίκη.

Το site του κόμματος είναι ο καθρέφτης μας. Το επισκέφθηκαν, πχ τον μήνα Σεπτέμβριο, 351.861 πολίτες!!!!!!!!

Ταυτοχρόνως στο site της ΡΙΚΣΣΥ, δημοσιεύονται μια σειρά από άρθρα-παρεμβάσεις, ελεύθερα, δίχως ψευτο-λογοκρισίες.

Παρεμβήκαμε αποτελεσματικά στο θέμα των πλειστηριασμών, δημιουργώντας με την τροπολογία μας μείζον πολιτικό θέμα.Και ο Πρωθυπουργός απέσυρε την πολιτική των υπουργών του!

Θέσαμε τις βασικές αρχές της ημερήσιας διάταξης για τον Δήμο της Αθήνας και ετοιμάσαμε τις θέσεις μας για τις περιφερειακές και τις δημοτικές εκλογές. Όταν ο δημόσιος διάλογος το επιτρέψει θα δημοσιοποιήσουμε τις θέσεις αυτές με συνέντευξη Τύπου.

Παρακολουθούμε την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού, μήνα-μήνα, και δημοσιοποιήσαμε τις θέσεις μας για το πρωτογενές πλεόνασμα, στα ΜΜΕ, κατά τις περιοδείες του κλιμακίου με επικεφαλής τον Πρόεδρο του κόμματος.

Διατυπώσαμε την πιο ολοκληρωμένη και συστηματική πρόταση για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Πήραμε την πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης.

Δώσαμε με ψυχραιμία και σοβαρότητα το στίγμα της στάσης της ελληνικής Πολιτείας απέναντι στην Χρυσή Αυγή με σειρά παρεμβάσεών μας.

Αυτά τα τρία τελευταία θέματα, δηλαδή η κατάσταση στην οικονομία, η επανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, καθώς και η ποινική δίωξη κατά της Χ.Α. κορυφαίων στελεχών της, συνθέτουν την ημερήσια διάταξη των εργασιών της Ε.Ε.Α. σήμερα, εδώ.

Πριν, όμως, αναπτύξω την εισήγηση της ΠΟΣΣ (Πολιτικής Ομάδας Στρατηγικού Σχεδιασμού) προς την ΕΕΑ για τα θέματα που μόλις αναφέρθηκαν, επιτρέψτε μου να επισημάνω και τις αδυναμίες μας , αλλά και τις παραλείψεις που υπήρξαν από τα τέλη Ιουνίου έως σήμερα.

-Ο στόχος για έναν πυρήνα ή κάποια μορφή οργανωτικής δομής ανά νομό δεν προχωρά γρήγορα. Έχουμε παντού μέλη, αλλά όχι και δομές.

-Η εκπροσώπησή μας στο δημόσιο διάλογο ανά νομό δεν έχει προχωρήσει, παρά μόνο σε ορισμένες λίγες περιπτώσεις, αλλού λόγω απειρίας των μελών μας, αλλού λόγω έλλειψης κατευθύνσεων από τα κεντρικά όργανα του κόμματος.

-Η συλλογή των συνδρομών, αλλά και η διακίνηση των κουπονιών περιορίζεται μόνο στα στελέχη του κέντρου, με περιορισμένη προς το παρόν αποδοτικότητα.

-Σταματήσαμε τη δραστηριοποίηση της ΡΙΚΣΣΥ και του πολιτικού διαλόγου μεταξύ των μελών της.

-Οι Ομάδες Πολιτικής Ευθύνης δεν δραστηριοποιούν όλα τα μέλη τους, ενώ δεν μπορούμε να συνδέσουμε τα μέλη και τους φίλους μας που ζουν στην περιφέρεια, με τη λειτουργία μας εδώ στο κέντρο.

- Καθυστερούμε στη διατύπωση των βασικών μας θέσεων για ορισμένες θεματολογικές ενότητες του προγράμματός μας. Πρέπει όμως να επιταχύνουμε την επεξεργασία των θέσεων, που θα αποτελέσουν τη βάση του προσυνεδριακού μας διαλόγου.

Προτεινόμενος χρόνος διεξαγωγής του Συνεδρίου μας, ο Φεβρουάριος του 2014.

Ι. Η Ελλάδα στο τέλος του 2013, όλα δείχνουν πως θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα. Θα είναι περιορισμένο, αλλά πραγματικό. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα, πως ξεπερνάμε ως χώρα τον κίνδυνο. Το πλεόνασμα όμως αυτό δεν είναι προϊόν ανάπτυξης, αλλά προκύπτει από τις θυσίες του ελληνικού λαού, καθώς και από τον εξορθολογισμό των δημοσίων δαπανών με τον περιορισμό της διαφθοράς και της σπατάλης. Το βασικό μέρος αυτής της πολύ σημαντικής αλλά και σκληρής πολιτικής παρέμβασης έγινε από το ΠΑΣΟΚ και τις κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου και του Λ. Παπαδήμου. Οι πολιτικές που στήριξαν τη χώρα ήταν η βασική αιτία της παρακμής της μεταπολιτευτικής εκδοχής της Δημοκρατικής Παράταξης, που ίδρυσε το 1974 ο Α. Παπανδρέου.

Τώρα, σχετικά με το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος, η κυβέρνηση στο τέλος Αυγούστου το εμφάνισε στο ποσό των 2.9 δις Ε.

Εμείς, από τον Απρίλιο του 2013, με πολύ αναλυτικό τρόπο υποστηρίξαμε πως κάτι τέτοιο δεν προκύπτει απαό τα στοιχεία που η ίδια ή κυβέρνηση έδινε στη δημοσιότητα, αφού δεν υπολογιζόταν το ύψος των μειωμένων εσόδων, ενώ συγκρατούνταν ταμειακά οι δαπάνες.

Με την έλευση, όμως, της τρόικα, άρχισε η διαρροή δύο ειδήσεων: σύμφωνα με την πρώτη, το ύψος του πλεονάσματος υπολογιζόταν στα 385 εκατομ. Ε.,

ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη το πλεόνασμα θα ήταν κάτι παραπάνω από 100 εκατομ. Ε.

Τελικώς δηλαδή επιβεβαιώθηκε η δική μας εκτίμηση, πως ενώ οι αριθμοί που έδινε η κυβέρνηση ήταν πραγματικοί, η εκτέλεση του προϋπολογισμού ήταν και είναι προβληματική, λόγω της τεχνητής συγκράτησης των δαπανών, δηλαδή με την μη πληρωμή οφειλών που όμως έχουν δραματική επιρροή στην πραγματική οικονομία, λόγω της στέρησης της αγοράς από ρευστότητα.

Παρ’ όλα αυτά όμως ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ υποσχέθηκε παροχές. Είμαστε σε αναμονή της κίνησης των εσόδων του τελευταίου τριμήνου για να εκτιμήσουμε το ύψος του πλεονάσματος.

Ταυτοχρόνως, όμως, ενώ η χώρα σταθεροποιείται, η ύφεση και η ανεργία δεν έχουν αντιμετωπιστεί. Ακόμη κι αν τον Ιούνιο του 2014 η ύφεση μηδενιστεί , αυτό θα σημάνει πως η κατάσταση θα είναι όπως είναι σήμερα, δηλαδή απλώς δεν θα χειροτερεύσει. Οι προβλέψεις της ΤτΕ για την ανεργία το 2014, είναι δυσοίωνες. Θα είμαστε ακριβώς όπως και το 2013.

Ο αποκλεισμός εισόδου στην επιχειρηματικότητα, αλλά και η στήριξη των υφισταμένων επιχειρήσεων παρέμειναν στα λόγια.

Καταθέσαμε πρακτικές και αδάπανες προτάσεις άμεσης εφαρμογής και για τον ένα και για τον άλλο τομέα της οικονομικής ζωής, αλλά η κυβέρνηση είναι μακρυά από τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας. Διοίκηση, Δικαιοσύνη, φορολογικό σύστημα υπό την εποπτεία αυτής της κυβέρνησης ακολουθούν τη συνήθη αποτυχημένη πεπατημένη σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη.

Η επιστροφή στον πρωτογενή τομέα και στη μεταποίηση με βάση τον απαραίτητο επαναπροσανατολισμό της γεωργίας και της κτηνοτροφίας παραμένουν απλώς διακηρύξεις. Ο αρμόδιος υπουργός, ο χειρότερος των τελευταίων περιόδων στον τομέα αυτόν, δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη ούτε και τα βασικά θέματα της λειτουργίας των συνεταιρισμών.

Κι ακόμη, από την εμπειρία μας από τις περιοδείες μας, σε κάθε νομό της χώρας υπάρχουν δύο-τρία μεγάλα επενδυτικά σχέδια που τα κολλά εδώ και πάρα πολλά χρόνια η γραφειοκρατία και η κυβερνητική αναβλητικότητα.

Και η Ελλάδα κοιτά ανήμπορη κι αμήχανη τις αναπτυξιακές ευκαιρίες να περνούν.

Τέλος, η ανακεφαλαιοποίση των τραπεζών, που θα οδηγούσε σε στοχευμένη παροχή μιας κάποιας ρευστότητας στην αγορά, παρέμεινε λόγος χωρίς περιεχόμενο.

Φίλες και φίλοι ,

δεν ασκούμε απλώς κριτική. Έχουμε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις με υπευθυνότητα και με συνείδηση πως δεν είναι ώρα για δημαγωγίες και αναλήθειες, αλλά για προτάσεις με κυβερνητικό χαρακτήρα και περιεχόμενο, δηλαδή για προτάσεις άμεσης εφαρμογής.

Αυτό μας δίνει τη δύναμη αλλά και τη νομιμοποίηση να ασκούμε σοβαρή κριτική για όσα δεν γίνονται, αλλά πρέπει αμέσως να γίνουν.

Αν η παραγωγή πρωτογενούς πλεονάσματος δημιουργήσει απλώς τους όρους για επανάλειψη του κακού παρελθόντος, με την απόπειρα εξαγοράς ψηφοφόρων ενόψει ευρωεκλογών και δημοτικών εκλογών, η κυβέρνηση απλώς θα ξοδέψει τις θυσίες του ελληνικού λαού και θα υποθηκεύσει το άμεσο μέλλον μας.

Ο πρώτος στόχος που θα πρέπει να επιτευχθεί το 2014, είναι η αποκλιμάκωση της υπερφορολόγησης, που σκοτώνει την αγορά και, όπως φαίνεται να αποδεικνύεται με την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση, αλλά και τη μετέπειτα μείωσή του, οδηγεί και σε μείωση των εσόδων του Δημοσίου. Η διατύπωση των θέσεών μας επ’ αυτού, θα γίνει τις επόμενες ημέρες, με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού.

Η κριτική μας στο κυβερνητικό έργο δεν περιορίστηκε,βέβαια, μόνο στα θέματα της οικονομίας και της ανάπτυξης. Κατευθύνθηκε σε όλους τους τομείς της κυβερνητικής δράσης και ειδικότερα σε αυτούς της παιδείας, της δημόσιας διοίκησης, της εξωτερικής πολιτικής, όπου ήμασταν πάρα πολύ προσεκτικοί στις διατυπώσεις και τον τόνο μας, για ευνόητους λόγους, της δημόσιας τάξης κλπ. Η οικονομία του χρόνου της παρούσας συνόδου της Ε.Ε.Α., δεν επιτρέπει, όμως, εκτενέστερες αναφορές στα πολύ σημαντικά αυτά θέματα.

Περνώ ,λοιπόν, αμέσως στο δεύτερο θέμα της σημερινής μας συνεδρίασης.

ΙΙ. Η Δημοκρατική Παράταξη δεν είναι πια μεγάλη. Οι πολίτες, ο κόσμος της όμως είναι εδώ. Τηρούν στάση αναμονής. Δεν τους καλύπτουν οι δημαγωγίες, τα ψεύδη, οι υποσχέσεις χωρίς νόημα. Δεν τους καλύπτουν η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ που ίσως ψήφισαν το 2012. Πολλοί πολίτες του χώρου μας σκέφτονται να μην ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές. Και οι νέοι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους δεν ασχολούνται με την πολιτική, ή την περιφρονούν, ή στρέφονται, αφού δεν έχουν άλλη δίεξοδο, στις ψευδο-ιδεολογίες των άκρων.

Από την ίδια την ημέρα της ίδρυσής μας προτάξαμε ως στόχο μας την επανασυγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης.

Με αυτό το πρόταγμα οργανώσαμε τις περιφερειακές μας συνδιασκέψεις, αυτό το στόχο καταγράψαμε ως βασικό και στην πρώτη σύνοδο της Ε.Ε.Α.

Απευθυνόμαστε στο χώρο που ορίζουν οι κεντρώοι ψηφοφόροι της Ν.Δ., έως και οι σοσιαλδημοκράτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.

Ξέρουμε πως η Δημοκρατική Παράταξη δεν θα ξαναγίνει μεγάλη αμέσως. Χρειάζεται πολλή πολιτική δουλειά, με βάση συγκεκριμένες πολιτικές που αφορούν την ύφεση και την ανεργία, χρειάζονται πολιτικές συγκλίσεις, αλλά και η αποκάλυψη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, του ψεύδους που κρύβεται πίσω από το δημαγωγικό λόγο και την καλλιέργεια των ψευδαισθήσεων.

Έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά πρέπει να αρχίσουμε να τον περπατάμε.

Γι’ αυτό και πήραμε την πρωτοβουλία στις 3/9/2013 και απευθυνθήκαμε σε όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και τους βουλευτές του χώρου.

Η πρωτοβουλία μας αγκαλιάστηκε από την ΔΗΜΑΡ, εξετάζεται από ορισμένους ανεξάρτητους βουλευτές, ενώ ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν ανταποκρίθηκε.

Έως τώρα, οι αποφάσεις που έχουμε λάβει και τις οποίες σας ζητώ να εγκρίνετε είναι οι εξής:

-Δεν διαλύουμε τα κόμματά μας, αλλά αποφασίζουμε να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο των δυνάμεων του Κέντρου, της Κεντροαριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Εμείς, η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα, θα είμαστε έντιμοι και σοβαροί στη συνεργασία μας.

Θα παλέψουμε για τη συνεργασία και ταυτοχρόνως θα αγωνιζόμαστε για να δυναμώσουμε τη δική μας φωνή.

-Βάση της Συμπαράταξης θα είναι οι θέσεις μας για τον άνθρωπο, τον πολίτη, την αντιμετώπιση της ύφεσης και της ανεργίας. Θα δώσουμε τη μάχη του εφαρμόσιμου και του συγκεκριμένου.

-Πέραν των δύο κομμάτων θα συνεχίσουμε το διάλογο με τις πολιτικές κινήσεις και τις προσωπικότητες του χώρου.

-Η δημιουργία της Συμπαράταξης θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2013.

-Στόχος μας να καταστούμε ο τρίτος πόλος του πολιτικού μας συστήματος και να ανατρέψουμε τη σειρά ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Χ.Α.

Οι ακρότητες των τελευταίων ημερών απέδειξαν πόσο ανάγκη υπάρχει για το δικό μας πολιτικό χώρο.

Θα παλέψουμε για όλα αυτά εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Αν καθυστερήσουμε τώρα και σπεύσουμε προεκλογικώς, τότε ο πολίτης θα δει στις κινήσεις μας ίχνη απόπειρας διάσωσης κινδυνευουσών πολιτικών σταδιοδρομιών κι όχι ελπιδοφόρα προσπάθεια να λύσουμε τα προβλήματα των πολιτών και της χώρας.

Δεν θα καθυστερήσουμε λοιπόν. Θα προχωρήσουμε με το δημόσιο πολιτικό μας λόγο, δίχως ίντριγκες και λοβιτούρες, ανοικτά, έντιμα και γρήγορα.

Την πολιτική αυτή διαμορφώσαμε στην ΠΟΣΣ και τη συζητούσαμε και στο πλαίσιο των Συντονιστών των Ο.Π.Ε. Σήμερα ζητάμε την έγκρισης της Ε.Ε.Α. για να προχωρήσουμε.

Πρώτη κοινή εκδήλωση με την ΔΗΜΑΡ θα οργανωθεί τώρα τον Οκτώβριο, στη Λάρισα, όπου θα ανακοινώσουμε τις θέσεις μας για τον πρωτογενή τομέα και τη μεταποίηση των προϊόντων του.

ΙΙΙ. Τις τελευταίες ημέρες σημάδεψαν τα γεγονότα που επακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από χέρια οπλισμένα από ναζιστικό μίσος στο Κερατσίνι.

Προσοχή, όχι σε κάποιο πλούσιο προάστιο κάποιου αστικού κέντρου, αλλά στην περιοχή που μαστίζεται από τη φτώχεια και την ανεργία.

Από την πρώτη στιγμή κρατήσαμε αποφασιστική, αλλά ψύχραιμη και σοβαρή στάση.

Πέραν της αυτονόητης καταδίκης του στυγερού εγκλήματος, καταδικάσαμε τα γεγονότα και τις πρακτικές της μισαλλοδοξίας, που καλλιεργούνταν από διάφορες πλευρές από το 2010.

Και τονίσαμε την ανάγκη να επιβληθεί η νομιμότητα με τον πιο αυστηρό τρόπο και να γίνει ό,τι είναι δυνατό για να αποκλειστούν τα αντίποινα, που θα μας οδηγήσουν σε μία πορεία βίας με τις λογικές του εμφυλίου ή του διχασμού, που με τόσο κόπο και θυσίες αφήσαμε πίσω μας.

Οι επίσημες διαρροές, ήθελαν την κυβέρνηση να δίνει τέλος στην ανοχή!!!

Προσέξτε το επιχείρημα: έκαναν τα στραβά μάτια σε διαπραττόμενα εγκλήματα, αλλά τώρα θα σταματήσουν να κάνουν.

Η απόπειρα να φλερτάρει με τη Χ.Α. η Ν.Δ. ελάμβανε τέλος και σειρά έπαιρνε η τήρηση του νόμου, αφού χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή.

Στη συνέχεια, απαγγέλθηκαν κατηγορίες κατά της Χ. Α. ως εγκληματικής οργάνωσης που προσωποποιήθηκε σε στελέχη της, αλλά και σε βουλευτές της και στον ίδιο της τον αρχηγό.

Ζούμε για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση την ποινική δίωξη κατά στελεχών και βουλευτών ενός κοινοβουλευτικού κόμματος. Οι θέσεις που πήραμε και αναγνωρίστηκαν ως έγκυρες, ψύχραιμες και διεξοδικές συνοψίζονται στα εξής:

-Η καταδίκη του ναζισμού και του φασισμού πρέπει να είναι σαφής και απόλυτη.

-Η ποινική δίωξη των εγκλημάτων πρέπει να γίνει αμέσως, αλλά με την τήρηση των κανόνων του κράτους δικαίου.

-Η εμπιστοσύνη μας στη Δικαιοσύνη είναι πλέρια, με την υπογράμμιση πως αυτή δραστηριοποιήθηκε στο ανώτατο επίπεδό της, γρήγορα και αποτελεσματικά. Αν οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν ευσταθούν, αυτό θα το αποδείξει η Δικαιοσύνη και μόνο αυτή.

-Η στήριξη στη Δικαιοσύνη σημαίνει πως η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία αποφεύγουν να αναμειχθούν στο έργο της και πως ανάμειξη στο έργο της Δικαιοσύνης είναι τόσο οι έπαινοι, όσο και οι μομφές εναντίον της για τις αποφάσεις της.

-Η στήριξη στη Δικαιοσύνη σημαίνει,επίσης, πως πρέπει τα όργανα της εκτελεστικής εξουσίας να αποφεύγουν να προκαταλαμβάνουν τις αποφάσεις της, ή να σχολιάζουν το περιεχόμενό τους. Υπό την έννοια αυτή, οι δηλώσεις στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό της χώρας, από επίσημα χείλη για την πορεία της όλης υπόθεσης απεδείχθη μέγα λάθος.

-Η άσκηση ποινικής δίωξης κατά μελών του κοινοβουλίου και η έρευνα αν ένα κοινοβουλευτικό κόμμα συνιστά εγκληματική οργάνωση, επιβάλλει την τήρηση των κανόνων του κοινοβουλευτικού δικαίου ως αυτοί έχουν κι όχι την αλλαγή τους για να εφαρμοστούν οι απόψεις της πλειοψηφίας στην Βουλή. Αν εκ των υστέρων αλλάζουν οι κανόνες του κοινοβουλευτικού δικαίου, τότε είναι πολύ εύκολο να αρχίσουν να καλλιεργούνται υποψίες για μεροληπτική στάση τόσο της εκτελεστικής όσο και της νομοθετικής εξουσίας στην προκείμενη περίπτωση. Για μας είναι καθαρό: εκτός από τη διακοπή της χρηματοδότησης, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να δεχτούμε στη Βουλή, για κάθε άλλη εκ των υστέρων αλλαγή του κοινοβουλευτικού δικαίου θα είμαστε αρνητικοί με το λόγο και την ψήφο μας στην Βουλή.

-Η Ελληνική Δημοκρατία τηρεί τη νομιμότητα και κανείς δεν μπορεί να την εκβιάσει ή να την αποσταθεροποιήσει.

Και θέλω σήμερα να προσθέσω και μία ακόμη εκτίμηση: οι υποψίες περί μεροληψίας θα συσπειρώσουν τις δυνάμεις της Χ.Α.

Πολλοί ακόμη στην Ελλάδα δεν έχουν συνειδητοποιήσει, πως τη Χ.Α. ενισχύουν οι πολίτες κατά βάση λόγω της ατιμωρησίας της διαφθοράς, της παράνομης μετανάστευσης, του παραεμπορίου και της έλλειψης ασφάλειας, αλλά και της δραματικής οικονομικής κατάστασης ή της απότομης μεταβολής της ποιότητας ζωής πολλών συμπατριωτών μας λόγω της κρίσης.

Φίλες και φίλοι,

Παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Είμαστε σε καλό δρόμο.

Είμαστε στην πιο καλή στιγμή, από τη στιγμή της ίδρυσής μας.

Αγωνιζόμαστε να φτάσει το μήνυμά μας παντού. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο. Θέλει δουλειά και αγώνα.

Τον Δεκέμβριο θα μετρήσουμε την απήχησή μας στον ελληνικό λαό. Μας ικανοποιεί η δημοσκοπική καταγραφή μας, αλλά την θεωρούμε μόνο ως καλή αρχή.

Ας δουλέψουμε κι ας αγωνιστούμε με πίστη και αυταπάρνηση.

Ας δώσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας σε μια προσπάθεια που σε λίγο θα αποδώσει καρπούς.

Η Ελλάδα χρειάζεται τις δυνάμεις της ευθύνης, της λογικής,

τις δυνάμεις του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα το απέδειξαν.

Η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα αποδεικνύεται ως μία χρήσιμη για τον τόπο πολιτική δύναμη.

Συνέντευξη του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη

Συνέντευξη του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΑΘΗΝΑ 9.84» και τη δημοσιογράφο Νόνη Καραγιάννη...

Δημοσιογράφος: Πώς κρίνετε τη στάση της δικαιοσύνης;

Φ. Κουβέλης: Η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και δεν πρέπει να υπόκειται ούτε σε πολιτικούς επηρεασμούς αλλά ακόμη ούτε και σε κοινωνικούς ετεροκαθορισμούς. Και επιλέγω τις διατυπώσεις αυτές, διότι δεν μπορεί τη μία ημέρα η δικαιοσύνη να είναι καλή, διότι εναρμονίζεται με κάποιες απόψεις και την άλλη να είναι κακή. Άλλωστε, είναι πολλές φορές εύκολος ο λόγος αυτός, ο οποίος διατυπώνεται για τις δικαστικές αποφάσεις, για τις δικαστικές κρίσεις, χωρίς να έχει αξιολογήσει τα στοιχεία τα οποία έχει αξιολογήσει η ελληνική δικαιοσύνη. Κι ας έρθω στο συγκεκριμένο. Η προσωρινή κράτηση, η λεγόμενη προφυλάκιση, δεν είναι προκαταβολή ποινής. Δεν είναι η τελική κρίση του δικαστηρίου για το εάν κάποιος είναι ένοχος ή αθώος. Το γεγονός ότι κάποιοι δεν προφυλακίστηκαν, προφανώς εκρίθησαν ότι δεν είναι ύποπτοι φυγής ή ότι δεν υπάρχει το ενδεχόμενο να τελέσουν νέες εγκληματικές πράξεις. Κατά συνέπεια, ας μείνουμε σε αυτό κι ας υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, υπερασπιζόμενοι έτσι ταυτόχρονα και τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, αλλά και την εφαρμογή του νόμου. Η νομιμότητα και η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών είναι μία καίρια απάντηση σε όλους εκείνους -εν προκειμένω της Χρυσής Αυγής-, που έχουν αποφασίσει και προωθούν τον εκφασισμό της κοινωνίας και μάλιστα με εγκληματικές, βίαιες πράξεις.

Δημοσιογράφος: Σε αυτή την επιχειρηματολογία που διατυπώνετε, προσθετικά λειτουργεί ότι η δημοκρατία θα πρέπει να αμύνεται και απέναντι σε αυτές όλες τις προθέσεις, απέναντι στους αντιπάλους της. Το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο μπορεί η δημοκρατία να αμυνθεί, ποιο μπορεί να είναι; Στην παρούσα φάση ποια μπορεί να είναι η επόμενη μέρα στην πολιτική διαχείριση αυτής της υπόθεσης που όλοι καταλαβαίνουμε πια ότι είναι μεγάλη;


Φ. Κουβέλης: Βεβαίως. Διότι εκτός από την δικαστική αντιμετώπιση, δηλαδή από την εφαρμογή του νόμου για τον έλεγχο των πράξεων, των εγκληματικών ενεργειών του ναζιστικού μορφώματος, υπάρχει αναμφισβήτητα και η ευθύνη της πολιτικής, αλλά και η δυνατότητα της κοινωνίας σε μια συμπαράταξη, τα δύο αυτά μεγέθη για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον φασισμό που προωθεί η Χρυσή Αυγή. Εδώ χρειάζονται συγκεκριμένες πολιτικές πράξεις. Μια πολιτική πράξη δημοκρατικού καθήκοντος είναι η συμπαράταξη όλων των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, μια δεύτερη πολιτικού χαρακτήρα πράξη είναι η αντιμετώπιση των αιτιών που γεννούν και καλλιεργούν συνθήκες μέσα στις οποίες εκκολάπτεται και αναπτύσσεται το ναζιστικό μόρφωμα. Αυτά πρέπει να γίνουν.

Δημοσιογράφος: Εκτιμάτε ότι στην παρούσα συγκυρία συζητάμε κυρίως το αποτέλεσμα και απομειώνουμε την σημασία των αιτιών εντός των οποίων διαμορφώθηκε αυτό το μόρφωμα;

Φ. Κουβέλης: Αναμφισβήτητα δεν υποτιμάται. Λέγεται, εξαγγέλλεται, εντοπίζεται ως αίτιο. Για παράδειγμα, αυτό που συμβαίνει μέσα στην κοινωνία, αλλά δεν αντιμετωπίζεται. Και κατά τούτο έχετε δίκιο, όταν χρησιμοποιείτε την έκφραση “απομείωση”.

Δημοσιογράφος: Επειδή αναφερθήκατε στα ζητήματα της κοινωνίας, η εκτίμησή σας είναι ότι υπάρχει η λογική των παραπλανημένων ψηφοφόρων;

Φ. Κουβέλης: Υπάρχουν -κατά την γνώμη μου-, δύο κατηγορίες συμπολιτών μας, οι οποίοι επέλεξαν την Χρυσή Αυγή στην προηγούμενη κάλπη των βουλευτικών εκλογών. Είναι εκείνοι οι οποίοι επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν, να επιτεθούν στο πολιτικό σύστημα, να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και εσφαλμένα βέβαια κατά την εκτίμησή μου προσήλθαν στην κάλπη της Χρυσής Αυγής. Να μην υποτιμήσουμε όμως την ύπαρξη στρώματος στην ελληνική κοινωνία που είναι ακροδεξιών επιλογών και φυτεύουν σε αυτή την ακροδεξιά, στην προέκταση της ναζιστικής εκδοχής, για την δήθεν πολιτική τους.

Δημοσιογράφος: Στο κομμάτι που αναφέρεστε στην παράταξη όλων των άλλων δημοκρατικών δυνάμεων, για να έρθουμε επί του πρακτέου, τη Δευτέρα έχουμε ολομέλεια. Ποια είναι τα βήματα τα οποία θα πρέπει να γίνουν και τα οποία θα μπορούν να συναντηθούν τα δημοκρατικά κόμματα;

Φ. Κουβέλης: Ένα πρώτο βήμα είναι να προσέλθουν όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις στην ψήφιση, στην υπερψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου. Διότι, εκτός από τον έντονο δημοκρατικό συμβολισμό που θα έχει αυτή η υπερψήφιση από κοινού, από όλες τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, ταυτόχρονα θα έχουμε και ένα περιεχόμενο νόμου που πράγματι, στο βαθμό που θωρακίζει ένας νόμος τα πράγματα, θα λειτουργήσει ως θώρακας και αυτό. Από εκεί και έπειτα υπάρχουν τα ζητήματα της κρατικής επιχορήγησης προς τη Χρυσή Αυγή, προς τα κόμματα συνολικότερα. Εκεί πρέπει να υπάρξουν αναμφισβήτητα τροποποιήσεις και διορθώσεις....

Δημοσιογράφος: Πιστεύετε στη λογική της αναστολής της χρηματοδότησης;

Φ. Κουβέλης: Βεβαίως.

Δημοσιογράφος: Και η Δημοκρατική Αριστερά θα το στηρίξει αυτό;

Φ. Κουβέλης: Σίγουρα. Με επιμέρους παρατηρήσεις, διορθωτικές και βελτιωτικές, όχι αρνητικές επί της αρχής του συγκεκριμένου νομοθετήματος.

Δημοσιογράφος: Πιστεύετε ότι θα πρέπει να υπάρξει και αναστολή προνομίων ή βουλευτικής αποζημίωσης; και σε ποιους βουλευτές; Σε αυτούς που είναι προφυλακισμένοι; Ή σε αυτούς οι οποίοι είναι υπόδικοι, έχουν ασκηθεί εναντίον τους ποινικές διώξεις;

Φ. Κουβέλης: Εδώ διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αναφορικά με την οριστική κρίση της δικαιοσύνης, αλλά για εκείνους που υπάρχει η έκφραση κρίσης, πρώτης κρίσης, όπως για παράδειγμα η προφυλάκιση, αναμφισβήτητα, ναι.

Δημοσιογράφος: Επειδή αναφερθήκατε στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, η Δημοκρατική Αριστερά προτίθεται να επανακαταθέσει το νομοσχέδιο που αρχικά είχε καταθέσει;

Φ. Κουβέλης: Είναι κατατεθειμένο.

Δημοσιογράφος: Να το επαναφέρει...

Φ. Κουβέλης: Ήδη το νομοθέτημα αυτό που έχει καταθέσει ως πρόταση νόμου η Δημοκρατική Αριστερά, οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς, βρίσκεται στη διαδικασία εξέλιξής του μέσα στη Βουλή. Βεβαίως ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης εχθές είπε ότι θα έρθει κάποιο άλλο νομοθέτημα. Εμείς θα επιμείνουμε και θα αναζητήσουμε να υπάρξει ο κοινός δημοκρατικός τόπος, αναφορικά και με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, με όλες μαζί τις πολιτικές δημοκρατικές δυνάμεις. Εκεί ο καθένας θα αναλάβει την ευθύνη του. Εκείνο το οποίο εγώ υποστηρίζω και καλώ, όλες τις πολιτικές δημοκρατικές δυνάμεις κι όπως εκφράζονται μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο να εγκαταλείψουν μικροκομματικούς ανταγωνισμούς και να προσέλθουν στην υπερψήφιση του συγκεκριμένου νομοθετήματος το οποίο είναι δημοκρατική υποχρέωση.

Δημοσιογράφος: Επειδή αναφερθήκατε σε μικροκομματικούς ανταγωνισμούς κύριε πρόεδρε, διακρίνετε ότι μεταξύ των δύο βασικών πόλων δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνεται ένα πεδίο αντιπαράθεσης δικομματικής πια, με το βλέμμα στραμμένο στο εκλογικό σώμα και όχι στην αντιμετώπιση αυτής της υπόθεσης;

Φ. Κουβέλης: Διαπιστώνεται. Κι όχι μόνο από εμένα, αλλά πιστεύω διαπιστώνεται από όλη την ελληνική κοινωνία, από το δημοκρατικό κόσμο μέσα στην ελληνική κοινωνία. Και γι αυτό όχι τυχαία, επανειλημμένα, συστηματικά επίμονα λέω ότι αυτές οι κομματικές διελκυστίνδες, αυτοί οι μικροκομματικοί υπολογισμοί... Οι διαφορές μας είναι υπαρκτές, τα κόμματα διαφωνούν μεταξύ τους, έχουν αντιπαραθέσεις, έχουν αντιθέσεις, έχουν αντιπαλότητες. Αλλά, όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εμποδίσουν, μπροστά στο μείζον δημοκρατικό αγαθό, να συμφωνήσουν σε ένα κοινό δημοκρατικό, πολιτικό τόπο. Είναι αναγκαίος για την απόκρουση όλης αυτής της κατάστασης η οποία έχει δημιουργηθεί και η οποία, ας το επαναλάβω, επειδή είναι μία κατάσταση πολυπαραγοντική, πολλοί παράγοντες συνετέλεσαν στο να έχουμε αυτή τη συγκεκριμένη παρουσία της ΧΑ, όλα αυτά πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Δημοσιογράφος: Επειδή λέγεται από πολλές πλευρές ότι ξεκινάμε να βαδίζουμε σε ένα νέο πολιτικό περιβάλλον από το οποίο θα προκύψουν ενδεχομένως και αλλαγές, ένα καινούργιο πολιτικό πλαίσιο. Εάν η κατάσταση που διαμορφωθεί, απαιτεί ευρύτερες συναινέσεις και σε επίπεδο κυβερνητικής πλειοψηφίας, η Δημοκρατική Αριστερά, είναι διατεθειμένη να επανεξετάσει τη στάση της που την οδήγησε εκτός αυτού του πλαισίου της κυβερνητικής πλειοψηφίας;

Φ. Κουβέλης: Το ερώτημά σας θέτει τις ίδιες αναλογίες, οι οποίες υπήρχαν όταν φύγαμε από την κυβέρνηση και για τους λόγους που συστηματικά έχω εξηγήσει. Εξαρτάται κάθε φορά, όταν θέλεις να δώσεις απάντηση στο ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας, σε ποια βάση; Με ποιο πρόγραμμα, με ποιες συμφωνίες; Διότι για παράδειγμα η Δημοκρατική Αριστερά, δεν αποχώρησε από την κυβέρνηση επειδή το είχε επιλέξει. Η Δημοκρατική Αριστερά είχε επιλέξει να υπάρξει πολιτική σταθερότητα στη χώρα, να υπάρξει κυβέρνηση. Θυμηθείτε, ας κάνουμε μία αναδρομή στον Ιούλιο του 2012 και να δούμε τότε τι συνέβαινε. Η χώρα ήταν έτοιμη να φύγει από την Ευρωζώνη, να την διώξουν από την Ευρωζώνη και από το ευρώ. Η χώρα ήταν με το ενάμισι πόδι πάνω από τον γκρεμό και της τυπικής χρεωκοπίας. Και η όποια πολιτική ρευστότητα την εποχή εκείνη θα σήμαινε προσφυγή σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις με προφανή τη συνέπεια να περιπέσουμε σε κατάσταση πολιτικής αστάθειας και με συνέπεια και η κοινωνία να ρευστοποιηθεί. Το κάναμε από πράξη ευθύνης τότε και το κάναμε μάλιστα στη βάση μίας προγραμματικής συμφωνίας που είχαμε. Αλλά, όταν διαπιστώθηκε ότι η συμπεριφορά από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, κυρίως από εκεί ήταν συμπεριφορά μονοκομματικής κυβέρνησης, όταν εγκατέλειπε πολλές φορές και κατέστρεφε και την προσπάθεια να αναζητηθεί και να βρεθεί ο κοινός πολιτικός τόπος, τότε πια η Δημοκρατική Αριστερά, με την ίδια ευθύνη που στήριξε κυβέρνηση το 2012, με την ίδια ευθύνη απέναντι στη χώρα και την κοινωνία αποχώρησε...

Δημοσιογράφος: Θα επιμείνω λίγο εάν τυχόν υπάρξουν και πάλι συνθήκες πολιτικής αστάθειας, να υποθέσω από την απάντησή σας ότι το πλαίσιο και ο τρόπος με τον οποίο έχετε φερθεί από τον Ιούλιο του 2012, μέχρι και ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο, θα είναι οδηγός και για τις επόμενες κινήσεις σας;

Φ. Κουβέλης: Για εμάς οδηγός για τις όποιες κινήσεις, για τις όποιες επιλογές είναι η υπευθυνότητα που πρέπει να επιδεικνύουμε ως μία δημοκρατική αριστερά απέναντι στη χώρα και στην κοινωνία. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε από θέση ευθύνης. Εμάς μας ήταν εύκολο, ας το επαναλάβω, εκείνη την εποχή ο ελληνικός λαός μας είχε εμπιστευθεί το 6,3% του εκλογικού σώματος, θα μπορούσαμε να μετακινηθούμε στα βουλευτικά έδρανα της ελάσσονος αντιπολίτευσης κι εκεί ο χώρος θα ήταν και ευρύχωρος θα ήταν και βολικός. Όμως αυτή την ευρυχωρία δεν τη θελήσαμε, γιατί είπαμε ότι εκείνο που πρέπει να υπηρετήσουμε είναι το συμφέρον του τόπου. Και προσήλθαμε για να συγκροτήσουμε και να στηρίξουμε μία κυβέρνηση εθνικής ευθύνης και πράξαμε πολλά... Άλλα διορθώσαμε, άλλα αποκρούσαμε, σε άλλα συντελέσαμε θετικά, δεν τα κάναμε όλα, δεν μπορέσαμε να τα κάνουμε όλα. Αλλά κάναμε πολλά. Κι όταν φύγαμε, ας το επαναλάβω, φύγαμε για τους λόγους που προανέφερα, διότι πια δεν υπήρχε ούτε κυβέρνηση συνεργασίας, ούτε εφαρμογή της προγραμματικής συμφωνίας που είχαμε κάνει. Και δεν είναι αν θέλετε η ΕΡΤ το μόνο θέμα, αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν και ο αντιρατσιστικός νόμος, ήταν και ο νόμος που αφορούσε την μεταναστευτική πολιτική που έχει σχέση με τη χορήγηση ιθαγενειών, ήταν και τα εργασιακά ζητήματα. Ήταν και η απόσταση που κρατούσε η κυβέρνηση από κάθε δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Η περίπτωση με το χαράτσι είναι χαρακτηριστική. Είχαμε συμφωνήσει να διεκδικήσουμε την κατάργηση του χαρατσιού και την αντιμετώπιση του συνολικού ζητήματος του ενιαίου φόρου ακινήτων. Ε, δεν έγινε αυτό. Δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση. Ακόμη σήμερα που μιλάμε δεν υπάρχει το δίχτυ κοινωνικής προστασίας που επανειλημμένα και συστηματικά διεκδικούσε να υπάρξει η Δημοκρατική Αριστερά. Και να σας πω και κάτι άλλο. Ήταν πολλές οι επιλογές που δεν αφορούσαν τα προαπαιτούμενα, για να χρησιμοποιήσω τη γνωστή έκφραση, για την εκταμίευση των δόσεων που περίμενε η Ελλάδα. Δεν υπήρξε καμία διαπραγματευτική διάθεση από τη μεριά της κυβέρνησης και όπως αυτή προσδιορίζονταν από τη μονοκομματική συμπεριφορά της Νέας Δημοκρατίας, βεβαίως δια του κ. Σαμαρά».

Δικαιοσύνη για όλους

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Ελπίζουμε ότι οι υπόδικοι βουλευτές και στελέχη της Χρυσής Αυγής, που απέφυγαν την προφυλάκιση, να πήραν ένα μάθημα χθες: η Δημοκρατία λειτουργεί με κανόνες και οι ανοησίες που εκτόξευαν περί συνωμοσίας εναντίον τους ή πολιτικής εξόντωσής τους ήταν απλές μπαρούφες. Λέμε «ελπίζουμε» διότι αν κρίνουμε από τη συμπεριφορά του Ηλία Κασιδιάρη, μετά την ανακουφιστική γι’ αυτόν απόφαση να μην προφυλακιστεί, δηλαδή αν κρίνουμε από την επίθεσή του κατά ενός ανύποπτου καμεραμάν, φαίνεται ότι ο ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής είναι ανεπίδεκτος μαθημάτων δημοκρατίας. Νιώθουν κατά κάποιο τρόπο ελεύθεροι να βιαιοπραγούν, όχι μόνο στο σκοτάδι της νύχτας, ούτε κατά μεταναστών (οι οποίοι δεν έχουν και πολλές ελπίδες να βρουν το δίκιο τους), αλλά στο φως της ημέρας και σε κοινή θέα.

Οπως και να έχει το ζήτημα πάντως, πέρα και παρά το κατηγορητήριο περί κακουργημάτων και σύστασης εγκληματικής συμμορίας, υπάρχει ένα ερώτημα: μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι άνθρωποι που γρονθοκοπούν γυναίκες σε ζωντανή μετάδοση ή κλωτσούν ανύποπτους καμεραμάν στον δρόμο, ακόμη κι αν αυτοί οι τραμπούκοι είναι βουλευτές; Ή, καλύτερα, ειδικά αν είναι βουλευτές; Στο κάτω κάτω της γραφής ένας απλός πολίτης με τόσο «οξύθυμο» χαρακτήρα θα αντιμετώπιζε ήδη τις συνέπειες του νόμου. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι αυτή που σχίζει με κάθε ευκαιρία τα ιμάτιά της για τη διαφορετική ποινική μεταχείριση των πολιτικών από τους απλούς πολίτες; Φανταζόμαστε ότι τα υπόλοιπα στελέχη και ψηφοφόροι της δεν θα έχουν αντίρρηση να πληρώσει ο κ. Κασιδιάρης τον ενεργό τραμπουκισμό του.

Για την απόφαση ανακριτή-εισαγγελέα περί μη προφυλάκισης, ουδείς νουνεχής άνθρωπος μπορεί να πει πολλά, αφού δεν μπορεί να έχει καλύτερη γνώση από τους δικαστές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προφυλάκιση είναι ένα ακραίο μέτρο, σε κατάχρηση του δημοκρατικού κανόνα που θέλει να μη φυλακίζεται κανείς χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση. Ετσι, όπως η προφυλάκιση δεν σημαίνει ενοχή του κατηγορουμένου, αντιστοίχως η μη προφυλάκιση δεν σημαίνει αθωότητά του και ορθώς πράττουν όσοι δικαστές επιδικάζουν τις αμφιβολίες υπέρ των κατηγορουμένων και δεν προφυλακίζουν όποιον κατηγορούμενο βρεθεί μπροστά τους.

Η προφυλάκιση, λοιπόν, ως ακραίο μέτρο θεσπίστηκε ώστε κάποιοι υπόδικοι 1) να μη διαφύγουν τη δίκη, 2) για να μην τελέσουν κι άλλα αδικήματα, 3) για να μην αλλοιώσουν στοιχεία της δικογραφίας. Για το πρώτο, μάλλον δεν υπάρχει φόβος. Τα υπόλοιπα θα κριθούν από τα μελλούμενα. Αν για παράδειγμα οι μάρτυρες κατηγορίας «ξεχάσουν» κάποια σημαντικά πράγματα για τους κατηγορούμενους από εκείνα που κατέθεσαν, οι δικαστές θα πρέπει να ελεγχθούν για την ευθυκρισία τους, διότι και οι κρίνοντες κρίνονται.

Ζούμε κρίσιμες στιγμές. Για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση βουλευτές και στελέχη ενός κόμματος κατηγορούνται για κακουργήματα, αλλά και για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση έχουμε κόμμα σαν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή και για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση βουλευτές -καλυπτόμενοι από την ασυλία- δέρνουν σε κοινή θέα πολίτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν εκπτώσεις στα δικαιώματα των κατηγορουμένων, αλλά δεν σημαίνει επίσης ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει επειδή οι κατηγορούμενοι είναι πολιτικοί.

kathimerini.gr

Καθημερινή: Οχι, δεν κρύβουμε όλοι έναν Κασιδιάρη μέσα μας

Από την προσέγγιση τύπου lifestyle στο προφίλ, την εμφάνιση τα τατουάζ των Χρυσαυγιτών περάσαμε στην αποδόμηση της Χρυσής Αυγής αλλά και σε με ιδιότυπη αυτοκριτική για το φασίστα που κρύβει ο καθένας μέσα του. 

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, γράφει σήμερα η Ξένια Κουναλάκη στην Καθημερινή.

Η αρθρογράφος μιλά για τις ευθύνες που φέρουν όλοι για την εξέλιξη της Χρυσής Αυγής αλλά επισημαίνει πως δεν πρέπει να πολτοποιούνται όλα, πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γράφει χαρακτηριστικά σήμερα στην Καθημερινή.

«Ευτυχώς που η Ουρανία Μιχαλολιάκου δεν είναι όμορφη γιατί η Χ.Α. θα είχε κερδίσει ένα πρόσθετο 10%». Η σκέψη αυτή πέρασε για κλάσματα του δευτερολέπτου από το μυαλό μου όταν παρακολούθησα τη σκηνή, στην οποία η κόρη του γ.γ. της Χ.Α. έπεσε στην αγκαλιά του κατά την προσαγωγή του στη ΓΑΔΑ με χειροπέδες. Στη συνέχεια ντράπηκα γι' αυτήν τη χυδαία σεξιστική προσέγγιση. Ακολούθησε ένας καταιγισμός δημόσιου αυτομαστιγώματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ανθρώπους που έκαναν παρόμοιες σκέψεις με μένα. Κεντρική ιδέα: «κρύβουμε όλοι έναν Κασιδιάρη μέσα μας».

Μία πρώτη παρατήρηση είναι ότι η καταγραφή τέτοιων υποθέσεων από την τηλεόραση δημιουργεί αυτού του είδους τα αντανακλαστικά. Η προσκόλληση στα πορτρέτα, τις χειρονομίες, τις εκφράσεις του προσώπου εντείνει την πορνογραφική δίψα των πολιτών-τηλεθεατών και τους στερεί οποιαδήποτε αφαιρετική ικανότητα συνολικής αντιμετώπισης του νεοναζιστικού φαινομένου. Οι συναισθηματικές αντιδράσεις στη θέα του παχέως κοντοκουρεμένου σβέρκου, της κλωτσιάς στους φωτορεπόρτερ, της ροχάλας στις κάμερες είναι λοιπόν αναπόφευκτες. Το αποτέλεσμα είναι μια χουλιγκανικού τύπου κριτική θεώρηση της Χ.Α., διανθισμένη με στοιχεία σεξισμού, ρατσισμού και ρεβανσισμού.

Τα ίδια κανάλια και ο ίδιος κίτρινος Τύπος που ασχολήθηκαν στο παρελθόν με τις σβάστικες-τατού και τα κορίτσια των χρυσαυγιτών, έχουν αναλάβει τώρα την αποδόμηση της εγκληματικής συμμορίας. Πόσο αξιόπιστη ή αποτελεσματική μπορεί να είναι αυτή η εκστρατεία; Η κυβέρνηση, οι δικαστές και τα ΜΜΕ θα έπρεπε γι' αυτόν τον λόγο να συμφωνήσουν σε μία διακριτικότερη μεταχείριση της υπόθεσης, αν κοινός στόχος τους είναι να μην εξοικειωθούν οι πολίτες με το κακό. Προφανώς δεν είναι.

Από την άλλη, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι νομιμοποιείται η πολτοποίηση των πάντων. Οχι, δεν είμαστε όλοι τα ίδια. Δεν έχουμε όλοι ένα νεοναζιστή στον κόρφο μας. Καλή κι αγαθή η τάση της ελληνικής κοινωνίας για αυτοκριτική, αλλά ούτε Χ.Α. ψηφίζουμε το 99,9%, ούτε μετανάστες κυνηγάμε τα βράδια, ούτε δυο τρία όπλα έχουμε στα συρτάρια μας. Συνεπώς, η ταύτιση είναι όχι απλώς ατυχής, αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνη. Μπορεί ο καθένας από μας να ξαπλώσει στο ντιβάνι και να πει στον ψυχαναλυτή του ή έστω στον εξομολογητή του τις αμαρτίες του, αλλά δημόσιες τοποθετήσεις που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «πάνω κάτω στο ίδιο καζάνι βράζουμε» το μόνο που εξυπηρετούν είναι η αθώωση της Χ.Α. και των στελεχών της. Η υπόθεση δεν έχει τελεσιδικήσει. Ας μη σπεύσουμε να πιάσουμε στασίδι στο εδώλιο του κατηγορουμένου, παραδίδοντας άσπιλους κι αμόλυντους στην κοινωνία τους αληθινούς θύτες.»

Ένας ελληνικός ιστορικός συμβιβασμός σε καιρούς κρίσης και απειλής του ναζιστικού μορφώματος της ΧΑ

Του
ΚΩΣΤΑ ΧΑΪΝΑ

Διαβάσαμε στην κυριακάτικη  έκδοση της  «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» ένα  άρθρο του κου Ξυδάκη με τίτλο  «Ιστορικός συμβιβασμός σε καιρούς  κρίσης» και κατ’ αρχήν χάρηκα ιδιαίτερα, αφού για πρώτη φορά ο συμπαθής αρθρογράφος, μιλούσε ανοικτά για την αναγκαιότητα αναζήτησης ενός ελληνικού ιστορικού συμβιβασμού ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, σε συνθήκες κρίσης και της απειλής του ναζιστικού μορφώματος της «Χρυσής Αυγής».  (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_29/09/2013_520798)

Εντύπωση βέβαια μου έκανε η  αναφορά του κου Ξυδάκη ότι  φορέας αυτού του ελληνικού ιστορικού συμβιβασμού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Γράφει συγκεκριμένα ο κος Ξυδάκης : «Κυβέρνηση της Αριστεράς ή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με την Αριστερά; Ο Μπερλινγκουέρ είχε θέσει το δίλημμα και είχε απαντήσει υπέρ του δεύτερου σκέλους. Την ίδια απάντηση δίνει και ο Αλέξης Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ».

Τι έγινε λέω ρε παιδιά ; Μου έχει ξεφύγει κάτι που  δεν το έχω υπόψη μου ; Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει Κυβέρνηση εθνικής  σωτηρίας και δεν το έχουμε καταλάβει  κανένας στην Ελλάδα και το κατάλαβε ο κος Ξυδάκης ; Και ξαναβάζω κάτω τα κείμενα, τις ανακοινώσεις τις αποφάσεις, τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις του κου Τσίπρα και προσπαθώ να βρω κάτι, έστω ως ψήγματα αυτής της πολιτικής. Μάταια. Και όχι μόνο δεν βρήκα πουθενά, έστω και ως υποψία αναζήτησης ενός ελληνικού συμβιβασμού, αντίθετα κάποιες δυνάμεις που προσπάθησαν να κάνουν πράξη αυτή τη στρατηγική, δέχθηκαν τα λυσσασμένα πυρά του ΣΥΡΙΖΑ. Και εξηγούμαι :

Μετά τα γνωστά αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου του 2012, και την αδυναμία συγκρότησης αυτοδύναμης Κυβέρνησης, ο Φώτης Κουβέλης και η Δημοκρατική Αριστερά, με μια φωτεινή πρωτοβουλία –πρωτοβουλία στο πνεύμα της στρατηγικής ενός ελληνικού ιστορικού συμβιβασμού- ζητούν την συγκρότηση Κυβέρνησης εθνικής συνευθύνης από όλες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις. Ανταποκρίνονται θετικά η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και το ΠΑΣΟΚ. Απορρίπτει κατηγορηματικά την πρόταση ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κος Τσίπρας. Ο ρόλος της ΔημΑρ στη Κυβέρνηση αυτή είναι καταλυτικός. Το ΠΑΣΟΚ και Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, εξαιτίας των αμαρτωλών πολιτικών τους στο παρελθόν από τις μονοκομματικές αυτοδύναμες Κυβερνήσεις τους, είχαν χάσει στην κοινωνία εκείνα τα ηθικά ερείσματα που χρειάζεται να έχει μια Κυβέρνηση, που εκαλείτο να πάρει επώδυνες και σκληρές αποφάσεις, μπροστά στην ανοικτή χρεοκοπία της χώρας. Παίζει τον ρόλο εκείνης της συνεκτικής δύναμης για να μπορέσει να σταθεί μια τέτοια Κυβέρνηση.

Η αποστολή αυτής της Κυβέρνησης του ιστορικού συμβιβασμού έχει δύο στόχους. Ο πρώτος είναι να σώσει τη χώρα από την ανοικτή χρεοκοπία, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Ο δεύτερος είναι να προχωρήσει σε εκείνες τις απαραίτητες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ώστε να μετατρέψουμε το Κράτος μας σε μια σύγχρονη, δημοκρατική, κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Περισσότερο από ένα χρόνο τώρα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ο πρώτος στόχος επιτεύχθηκε. Η χώρα δεν έζησε τις εφιαλτικές εικόνες με τις χατζάρες που έζησαν άλλες χώρες που πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις με τις δικές μας. Και η χώρα και η κοινωνία έμειναν όρθιοι. Ασφαλώς με μεγάλες θυσίες στα εισοδήματα, με κλείσιμο επιχειρήσεων, με μεγάλη ανεργία. Όμως αποφύγαμε την ανοικτή χρεοκοπία. Και η αποφυγή της ανοικτής χρεοκοπίας της χώρας, είναι έργο αυτής της Κυβέρνησης του ιστορικού συμβιβασμού. Αλλά και των εταίρων μας οι οποίοι συνέβαλλαν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ώστε να γίνει κάποια στιγμή βιώσιμο, μέσα από το μεγαλύτερο πρόγραμμα χρηματοδότησης που έχει ποτέ υλοποιηθεί σε χώρα. Σήμερα δεν πληρώνουμε χρεολύσια, δανειζόμαστε με ένα επιτόκιο της τάξεως του 1.8%-2%  και η εξόφληση του χρέους έχει μετατεθεί στο απώτερο μέλλον. (http://kostasxainas.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html)

Ο δεύτερος στόχος, που ήταν οι αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στη χώρα δεν είχαμε και τις καλύτερες επιδόσεις. Και αυτό οφείλεται κυρίως, γιατί το πολιτικό μας σύστημα και οι κυβερνητικοί εταίροι, δεν θέλουν να συγκρουσθούν αποφασιστικά με τις διάφορες συντεχνίες και τα κατεστημένα πελατειακά συστήματα που κυριαρχούν στο δημόσιο χώρο, πράγμα όμως που δεν είναι και πολύ εύκολο. Έτσι βλέπουμε θλιβερούς υπουργούς να κρύβονται πίσω από την τρόικα και το μνημόνιο. Να προσπαθούν αντί να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, να χρεώνουν στην τρόικα και στο μνημόνια κάθε δυσάρεστη απόφαση. Όμως την υπόθεση του ευρωπαϊκού δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της χώρας δεν μπορούμε να την αναθέσουμε σε καμιά τρόικα και σε κανένα μνημόνιο. Πολλά από αυτά που προβλέπονται από το μνημόνιο είναι σωστά και μάλιστα θα έπρεπε να τα είχαμε υλοποιήσει εδώ και δεκαετίες. (Όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το περιουσιολόγιο, το δασολόγιο, το κτηματολόγιο, την ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος κ.ά.).Δηλαδή, τα πολιτικά κόμματα που συγκρότησαν τη Κυβέρνηση συνευθύνης, αντί να συντάξουν το δικό μας «μνημόνιο», συνέταξαν ένα γενικόλογο και νεφελώδες κείμενο προγραμματικής συνεργασίας, το οποίο όμως αποδείχθηκε ο αδύναμος κρίκος στην Κυβέρνηση αυτή.

Έτσι τον περασμένο  Ιούνιο η ΔημΑρ αποχωρεί από την  Κυβέρνηση, με αφορμή την απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Ασφαλώς τα αίτια είναι βαθύτερα. Μάλλον η ΔημΑρ δεν μπορούσε να σηκώσει αυτό το βαρύ φορτίο στους μικρούς ώμους της. Μάλλον ήταν συνέχεια μιας πολιτικής που οι εμπνευστές της, δεν πίστεψαν ποτέ πραγματικά την αναγκαιότητα αυτού του ελληνικού ιστορικού συμβιβασμού.  Γιατί αν πιστεύεις βαθειά αυτή την ανάγκη, τότε αναζητάς καθημερινούς μικρούς συμβιβασμούς, δεν επιδιώκεις να επιδεικνύεις κάθε τόσο και λιγάκι τις διαφορές σου από τους κυβερνητικούς σου εταίρους, βάζεις τα καλύτερα στελέχη σου σε θέσεις ευθύνης, συγκροτείς ομάδες επεξεργασίας και παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου με στόχο να βοηθήσεις να προχωρήσουν οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις, δεν υποκύπτεις στους λαϊκισμούς και στις επιθέσεις κάθε ψεκασμένου, δεν, δεν,…Τέλος πάντων, η συμβολή της ΔημΑρ στον έναν χρόνο συμμετοχής της στην Κυβέρνηση, θα καταγραφεί θετικά στο ισοζύγιό της συνεισφοράς της κάθε πολιτικής δύναμης στο ιστορικό κάλεσμα για την σωτηρία της χώρας. Βεβαίως με την αποχώρησή της από τη Κυβέρνηση δημιούργησε πολλά ερωτήματα και προβλήματα σε πολλούς φίλους και ψηφοφόρους της, αλλά η ζωή δεν τελείωσε... Μπορεί να συμβάλλει θετικά από τη νέα της θέση για να προχωρήσουν κάποια πράγματα για το καλό της κοινωνίας και της χώρας.(http://kostasxainas.blogspot.gr/2013/06/blog-post_24.html)

Ποια ήταν η στάση  του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του 2012; Κατ’ αρχήν απέρριψε την ελληνική εκδοχή του ιστορικού συμβιβασμού και δεν δέχθηκε να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, αναλαμβάνοντας τις δικές του ευθύνες και συμβάλλοντας και αυτός από την πλευρά του στη σωτηρία της χώρας. Αντίθετα, όλο αυτό το διάστημα, η αντιπολιτευτική του ρητορεία έχει δύο πλευρές. Από τη μία απορρίπτει κάθε πολιτική της Κυβέρνησης και από την άλλη υπόσχεται στους πάντες τα πάντα. Πουθενά όμως δεν εξηγεί πειστικά πως θα κάνει όλα αυτά και κυρίως από πού θα βρει τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι στο ίδιο διάστημα έχει κάνει κάποια βήματα ρεαλισμού. Απομακρύνθηκε από τις θέσεις των μονομερών ενεργειών. Για παράδειγμα η θέση του για το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση μετατοπίσθηκε από την απόλυτη άρνηση για κατάργησή του σε μια μέρα, στην διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Δηλαδή αυτό που κάνει και η σημερινή Κυβέρνηση. Διαπραγμάτευση με τους συμμάχους και εταίρους μας. Απλά τονίζει ότι αυτός (ο ΣΥΡΙΖΑ) θα διαπραγματευτεί σκληρά, πράγμα που δεν το κάνει αυτή η Κυβέρνηση! Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώσει την ρεαλιστική του στροφή και προσγειωθεί πραγματικά στο εθνικό πεδίο του ιστορικού συμβιβασμού, τότε πραγματικά θα συμφωνήσουμε με τον κο Ξυδάκη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (ή η συντριπτική του πλειοψηφία) ανήκει στους κληρονόμους της παράδοσης του Μπερλιγκουέρ. Μέχρι τότε θα πρέπει να το αποδείξει εμπράκτως.

Η χώρα περνάει  σε μια νέα φάση, ιδιαίτερα σήμερα μετά τις εξελίξεις με το νεοναζιστικό μόρφωμα του εθνικοσοσιαλισμού  της «ΧΑ», αλλά και μπροστά στις νέες διαπραγματεύσεις που έχουμε μπροστά μας ενόψει της λήξης της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου. Και σ΄αυτές τις προκλήσεις η αναγκαιότητα ενός ελληνικού ιστορικού συμβιβασμού, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίος. Και η πρόσκληση – πρόκληση απευθύνεται προς όλες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις. θα δούμε βέβαια στην πράξη ποιες θα ανταποκριθούν.

30-9-2013

Κώστας Χαϊνάς

xainas@gmail.com

http://kostasxainas.blogspot.com

Πόσες νύχτες μαχαιριών ακόμη;

Το πολιτικό σύστημα οφείλει  να αντιδράσει αποφασιστικά

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ευβοίας

Από το «εγέρθητω» της πρώτης μετά τις  εκλογές συνάντησης του Μιχαλολιάκου με τους δημοσιογράφους μέχρι τη σφαγή  του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη  έχει κυλήσει πολύ αίμα στο μύλο της Χρυσής Αυγής. Οι ευθύνες είναι πολλές και διαχέονται από το πολιτικό σύστημα μέχρι την ελληνική κοινωνία.

Η Βουλή ασχολήθηκε πρώτη φορά με τη Χ.Α. πριν από ένα  χρόνο, όταν η Επιτροπή Δεοντολογίας συνεδρίασε με θέματα τις επιθέσεις  βουλευτών της εναντίον μεταναστών και μικροπωλητών σε διάφορα σημεία της χώρας αλλά και εναντίον της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου εντός του περιβόλου της Βουλής.

Ως μέλος της Επιτροπής, τόνισα τότε: «Τα περιστατικά βίας όπου πρωταγωνιστεί η Χ.Α. δείχνουν ότι πρόκειται για τάγματα  εφόδου που πέρασαν τον Ρουβίκωνα. Δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά στην ελληνική πραγματικότητα, με πρωταγωνιστή τη Χ.Α., εντάσσονται στην ιδεολογία της και στην τρομοκρατική πρακτική της. Δεν μπορεί αυτό να αποτελεί κανονικότητα και μέσα στη Βουλή και έξω στην κοινωνία.

Είναι χρέος της πολιτείας, όχι μόνο να αντιμετωπίσει άμεσα  τις σκηνές βίας, αλλά και να εξαλείψει  τα αίτια που εκμεταλλεύεται για  να ασκεί τη βία της. Πρέπει να ρίξουμε  άπλετο φως στις γκρίζες ζώνες  αλλά και να μην κλείνουμε τα μάτια  μας σε όσα παρέχουν τη δυνατότητα στη Χ.Α. να μπαίνει στα σπίτια, στα σχολεία και σε χώρους δουλειάς.

Πρέπει να οδηγήσουμε τη Χ.Α. σε πολιτική, ιδεολογική και πολιτιστική  ασφυξία. Μόνον έτσι θα την απαξιώνουμε  κάθε μέρα στα μάτια της ελληνικής  κοινωνίας».

Η Επιτροπή έκανε ένα βήμα καταδικάζοντας ομόφωνα την πρακτική της Χ.Α., ενώ την ίδια στιγμή πρότεινε στον Πρόεδρο της Βουλής, εφόσον συνεχιστεί (έγινε την επομένη) η αντικοινοβουλευτική και παράνομη συμπεριφορά των βουλευτών της, να ζητήσει προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή, που, βέβαια, δεν έγινε ποτέ. Και, όπως φαίνεται, θα γίνει με καθυστέρηση ενός χρόνου και, δυστυχώς, μετά το μαχαίρωμα του Παύλου.

Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι η Επιτροπή απέρριψε την πρόταση  ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ να κατονομάσει  τη βία της Χ.Α. όπως είναι, δηλαδή ρατσιστική και φασιστική. Και, δυστυχώς, ορισμένα μέσα ενημέρωσης -ευτυχώς ελάχιστα- διέστρεψαν την πραγματικότητα και έφθασαν μέχρι του σημείου να παρουσιάσουν το άσπρο μαύρο «ενημερώνοντας» το κοινό ότι η Αριστερά ψήφισε λευκό για την καταδίκη της Χ.Α.

Η κυβέρνηση, αντί να προσεγγίσει το πρόβλημα και να αντιμετωπίσει τη Χ.Α. ως εγκληματική συμμορία, όπως τα αλλεπάλληλα επεισόδια αποδείκνυαν, προτίμησε την απαράδεκτη για το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα θεωρία των δύο άκρων, εξισώνοντας έτσι την αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή την αυριανή κυβέρνηση, με τα τάγματα εφόδου.

Στη μεταδικτατορική  πολιτική ιστορία της χώρας μας  η ακροδεξιά είχε κατά περιόδους  κοινοβουλευτική εκπροσώπηση αλλά δεν είχε συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο σημερινός πρωθυπουργός κανακεύοντας την ακροδεξιά δημιούργησε έδαφος για την ενίσχυση της Χ.Α. και, όπως γράφει ο Παντελής Μπουκάλας στην «Καθημερινή της Κυριακής» (22/9/2013), «με την προσφορά κυβερνητικών θέσεων σε στελέχη του ΛΑΟΣ οδήγησε στη χαλάρωση των κριτηρίων, στην ύπνωση του δημοκρατικού ενστίκτου και στην εξοικείωση με το αδιανόητο». Και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτό το αδιανόητο βρήκε ανταπόκριση στην ελληνική κοινωνία.

Η δολοφονία  του Παύλου πρέπει να γίνει το έναυσμα  για αλλαγή συμπεριφοράς απέναντι στη  Χ.Α. Το πολιτικό σύστημα οφείλει  να αντιδράσει αποφασιστικά πριν το φαινόμενο πάρει διαστάσεις κατάλυσης της δημοκρατίας μας. Και αυτό που πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη σε αυτή την εγρήγορση είναι ότι η Χ.Α. προϋπήρχε της κρίσης.

Η μνημονιακή διαχείριση της οικονομικής κρίσης με τη φτωχοποίηση  που έφερε στην κοινωνία, αλλά και η διαφθορά και η αδιαφάνεια που κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή τα τελευταία χρόνια είναι αυτά που έδωσαν το έρεισμα στη Χ.Α. για να φουσκώσει.

Οφείλουμε όλοι μαζί να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την εξάπλωση του ναζισμού. Η άρνηση του πρωθυπουργού στη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών δεν αποτελεί μόνο μια πολιτική υστεροβουλία, αδιανόητη για ένα κορυφαίο για τον τόπο ζήτημα, αλλά και δημιουργεί ερωτήματα για την αληθινή πολιτική βούλησή του για το ξερίζωμα του φαινομένου.

Αλήθεια, μέχρι  πότε η δημοκρατία μας θα χρειάζεται το αίμα των παιδιών μας για  να ξεπερνά τις κρίσεις της;


Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013