Ομιλία του Φώτη Κουβέλη, στην εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ για το πολιτικό σύστημα

Το πλήρες κείμενο της Ομιλία του  Φώτη Κουβέλη, στην εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ  για το πολιτικό σύστημα έχει ως εξής:

Η σημερινή μας εκδήλωση ανοίγει έναν κύκλο παρεμβάσεων  της Δημοκρατικής Αριστεράς που  φιλοδοξεί να στρέψει το δημόσιο  διάλογο σε κρίσιμα και σημαντικά  θέματα. Στα μείζονα. Σήμερα είναι αναγκαία η προώθηση ενός πλέγματος αλλαγών σε όλο το πολιτικό σύστημα. Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που είναι πλέον ώριμες και εφικτές.

Παίρνω τον λόγο μετά από μια  σειρά διακριμένων επιστημόνων  και διανοουμένων με βαθιά γνώση  στα θέματα που συζητούμε σήμερα. Ο καθένας τους ανέλυσε κρίσιμους τομείς του πολιτικού συστήματος και κατέγραψε όψεις της λύσης.

Η ελληνική κρίση, μπορεί να εκφράστηκε ως οικονομική κρίση, αλλά είναι βαθύτατα πολιτική, θεσμική, συστημική. Το πολιτικό σύστημα δημιούργησε το πελατειακό κράτος, ιδιοποιήθηκε τη δημόσια διοίκηση, οδήγησε τη χώρα στο τέλμα της διαφθοράς και διαμόρφωσε ένα κατακερματισμένο κράτος ανίκανο να υλοποιήσει δημόσιες πολιτικές. Ένα κράτος πεδίο διεκδίκησης και άκριτης ενσωμάτωσης ατομικών και συντεχνιακών αιτημάτων σε βάρος του γενικού συμφέροντος. Για αυτό μια στρατηγική εξόδου από την κρίση οφείλει να απαντήσει πειστικά στο πρόβλημα του πολιτικού συστήματος.

Ο στόχος της εξόδου από την κρίση  συνδυάζεται άρρηκτα με τη διαμόρφωση μιας νέας θεσμικής πραγματικότητας. Αλλάζοντας το πολιτικό σύστημα θα σπάσουμε τον κρίκο της κακοδαιμονίας και απελευθερώνουμε τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας.

Λαμβάνοντας υπόψη τις σημαντικές εισηγήσεις των ομιλητών, θέλω εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ να καταθέσω τους προβληματισμούς και τις προτάσεις μας.

Πρώτον: Εξυγίανση  του πολιτικού συστήματος / διαφάνεια  παντού

Ο έλεγχος των οικονομικών των  πολιτικών και των στελεχών του  δημόσιου τομέα που διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα πρέπει να προχωρήσει, αξιοποιώντας το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει και δίνει μεγάλες δυνατότητες. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να είναι αναδρομικός και να οδηγήσει  στη δήμευση περιουσιών για όσους τα περιουσιακά τους στοιχεία δεν δικαιολογούνται από τα νόμιμα εισοδήματά τους.

Είναι αναγκαία η αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των περιπτώσεων οικονομικών εγκλημάτων υπουργών στις διατάξεις του νόμου για τους καταχραστές του Δημοσίου και της καταπολέμησης του ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποκλείεται η συντομότερη παραγραφή από αυτήν που ισχύει για όλους τους Έλληνες πολίτες. Είναι προφανές δε ότι πρέπει να καταργηθούν οι ρυθμίσεις του άρθρου 86 του Συντάγματος. Η δε βουλευτική ασυλία πρέπει να αφορά αποκλειστικώς στην άσκηση των κοινοβουλευτικών – πολιτικών τους καθηκόντων.

Δεύτερον: Εκλογικό σύστημα – εκλογικός νόμος

Ακούσαμε τους καθηγητές κ. Νικολακόπουλο  και κ. Κοντιάδη, που αναφέρθηκαν  στο ζήτημα του εκλογικού συστήματος. Υπενθυμίζουμε ότι θα πραγματοποιήσουμε  ξεχωριστή εκδήλωση του κόμματος για το θέμα αυτό.

 Έχουμε ταχθεί  υπέρ της καθιέρωσης της απλής  αναλογικής ώστε να αποτυπώνεται  πιστά στο κοινοβούλιο η βούληση  του εκλογικού σώματος. Υποστηρίζουμε  την κατάργηση του μπόνους  των 50 εδρών. Αυτό παραμορφώνει  την λαϊκή βούληση.

Τρίτον: Χρηματοδότηση  των κομμάτων – διαφάνεια – κόστος πολιτικού συστήματος

Ακούσαμε τους καθηγητές κ. Αλιβιζάτο  και κ. Κοντιάδη, που αναφέρθηκαν  στο ζήτημα της διαφάνειας της  χρηματοδότησης των κομμάτων και  του πολιτικού προσωπικού.

Όλοι ξέρουν ότι έχουμε υποστηρίξει  τη γενναία μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων και γενικά τη μείωση του κόστους του πολιτικού συστήματος.

Έχουμε υποστηρίξει  τη μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης. Πέραν των μειώσεων που ήδη  έχουν γίνει υποστηρίζουμε την  κατάργηση της αποζημίωσης των  βουλευτών για την συμμετοχή τους στις επιτροπές της Βουλής, των προνομιακών ρυθμίσεων στη φορολογία των βουλευτών και της βουλευτικής σύνταξης.

Η συνταξιοδότηση των βουλευτών να γίνεται μόνον  από τον οικείο επαγγελματικό  ασφαλιστικό τους φορέα.

Τέταρτον: Σχέσεις ΜΜΕ και πολιτικής

Η σχέση των ΜΜΕ με το πολιτικό σύστημα είναι κορυφαίο ζήτημα αξιοπιστίας  και διαφάνειας. Είναι απαραίτητη η δημιουργία θεσμικού πλαισίου που  θα ρυθμίζει τα ζητήματα των ΜΜΕ  και τις αδειοδοτήσεις. Η δημόσια  τηλεόραση πρέπει να είναι ανεξάρτητη, να  ελέγχεται και να λογοδοτεί στην Επιτροπή θεσμών και διαφάνειας της Βουλής, η οποία θα διορίζει και τα εκτελεστικά όργανα της διοίκησής της.

Πέμπτον: Δημόσια  διοίκηση

Ακούσαμε τον καθηγητή κ. Σωτηρέλλη και τη Συνήγορο του  Πολίτη κ. Σπανού για την αλλαγή του διοικητικού συστήματος. Πράγματι, η μεταρρύθμιση του κράτους, η απόκρουση της πελατειακής λογικής, της διασύνδεσης με ιδιωτικά συμφέροντα αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για μια αποτελεσματική και χρηστή διοίκηση.

Οι λογικές που θεωρούν το κράτος ως κομματικό λάφυρο πρέπει να αποκλειστούν.

Η χώρα χρειάζεται ένα  κράτος αξιόπιστο, σύγχρονο, παραγωγικό και αποτελεσματικό. Ένα κράτος δημοκρατικό, αποκεντρωμένο, στην υπηρεσία του πολίτη και της κοινωνίας .

Η Διοικητική Μεταρρύθμιση που προωθείται με στόχο την ανασυγκρότηση του Δημοσίου, την αξιολόγηση και την ορθολογική κατανομή του προσωπικού μέσα από την κινητικότητα, είναι απάντηση και λύση των προβλημάτων που καθηλώνουν τη δημόσια διοίκηση.

Η οικονομική κρίση επέτεινε τις αδυναμίες της Δημόσιας Διοίκησης, κυρίως σε σχέση με την ανταπόκριση στις υπηρεσίες προς τους πολίτες. Είναι απαραίτητη η προώθηση των μεταρρυθμίσεων σε πολλούς τομείς, με χαρακτηριστικούς αυτούς της κοινωνικής προστασίας και της υγείας. Κρίσιμο ζήτημα όμως είναι οι μεταρρυθμίσεις να οδηγούν στην αντιμετώπιση των συστημάτων διαφθοράς που λυμαίνονται τους δημόσιους πόρους και όχι στη μεταφορά του κόστους στους πολίτες με υποβάθμιση των υπηρεσιών. Και εδώ πρέπει να γίνουν πολλά συγκεκριμένα βήματα.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδουμε στην ενίσχυση των Ανεξάρτητων Αρχών. Η πολιτική, οργανωτική, λειτουργική και οικονομική ανεξαρτησία τους είναι αναγκαία και αδιαμφισβήτητη. Πέραν του ρόλου τους ως εγγυητών των δικαιωμάτων, θα κληθούν να ρυθμίσουν επαρκώς νέα πεδία δραστηριοτήτων.

Ο δημόσιος διάλογος για  τη αλλαγή του πολιτικού συστήματος πρέπει κατά τη γνώμη μας να αναπτυχθεί ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα. Το πρώτο  εντός του σημερινού συντάγματος  από τον κοινό νομοθέτη, όπου ανήκουν  τα περισσότερα από όσα είπα προηγουμένως. Το δεύτερο επίπεδο για όσα απαιτούν συνταγματική αναθεώρηση.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος  απαιτεί ευρύτερες και προωθητικές  συνθέσεις.

Ζητήματα που θεωρούμε ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν είναι :

• Σαφής διάκριση εξουσιών. Αλλαγές στις υπερεξουσίες του πρωθυπουργού και της εκτελεστικής εξουσίας. Αλλαγές στον τρόπο εκλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Διακριτός ρόλος εκκλησίας-κράτους. Ουσιαστικότερος ρόλος της Βουλής.
• Ρυθμίσεις για τη δημοσιονομική διαχείριση, τη διαδικασία σύνταξης προϋπολογισμού και ελέγχου της εκτέλεσής του,  που θα εξασφαλίζουν τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας.
• Καθιέρωση της απλής αναλογικής ως σταθερού εκλογικού συστήματος. Διεύρυνση των συμμετοχικών διαδικασιών με δημοψηφίσματα και ενθάρρυνση της νομοθετικής πρωτοβουλίας από τους πολίτες.
• Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Ανακαθορισμός της ρύθμισης που αφορά στην ασυλία των βουλευτών.

Κλείνοντας αυτή την  πρώτη παρέμβαση της Δημοκρατικής Αριστεράς θέλω να εκφράσω την  πεποίθησή μου πως η αλλαγή του πολιτικού συστήματος είναι ζήτημα που αφορά εξ΄ορισμού την κοινωνία. Μόνον εάν οι αλλαγές γίνουν κτήμα της κοινωνίας και ικανοποιήσουν το εκπεφρασμένο αίτημά της για ριζικές αλλαγές θα αναζωογονήσουν την δημόσια σφαίρα και την πολιτική ζωή.

Το πολιτικό σύστημα  δεν θα εξυγιανθεί μόνο μέσα από θεσμικές αλλαγές αν δεν υπάρξουν πράξεις που θα δείχνουν αναστροφή πορείας σε κρίσιμα θέματα. Πυγμή σε ό,τι παραβιάζει το δημόσιο συμφέρον. Να προχωρήσει ο έλεγχος του «πόθεν έσχες». Να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή. Να εξαλειφθούν τα κυκλώματα διαφθοράς στις δημόσιες συμβάσεις και στις δημόσιες δαπάνες.

Πολλές φορές η ιστορία  έχει δείξει πως, σε περιόδους κρίσης, εμφανίζονται αυταρχικές επιλογές. Εμείς, στον αντίποδα, διεκδικούμε τη διεύρυνση  της δημοκρατίας, την ισχυροποίηση των θεσμών, την αναδιάταξη της διοίκησης, την προστασία των δικαιωμάτων.

Αυτή είναι η δική μας πρόταση και διεκδίκηση.

Οι κραυγές αγωνίας των αγροτών, κραυγές αγωνίας της χώρας (*)

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Βουλευτής Εύβοιας, Υπεύθυνος τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Ο κόσμος της υπαίθρου αυτές τις ημέρες βρίσκεται σε ένταση και βαθύτατη ανησυχία όχι μόνο γιατί μειώνεται το εισόδημά του, αλλά και γιατί βλέπει να μην υπηρετούνται οι προοπτικές της αγροτικής οικονομίας, που ο ίδιος πιστεύει αλλά και το πολιτικό προσωπικό διαρκώς του επαναλαμβάνει, ότι μπορεί να αποτελέσει την ατμομηχανή της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας.

Αποτελεί κοινή αντίληψη πλέον ότι η υποτίμηση της αγροτικής δραστηριότητας έχει οδηγήσει την παραδοσιακά αγροτική Ελλάδα σε αιμορραγικά εισαγωγική χώρα τροφίμων και την αγροτική της γη σε πλήρη εγκατάλειψη. Αρκεί να αναφερθεί ότι το έλλειμμα του ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων (κυρίως διατροφικών) ξεπερνά σήμερα τα 3 δισ. ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή περισσότερα από 5 εκατομμύρια στρέμματα παραγωγικής γης οδηγούνται σε ερημοποίηση.

Παρά την οικονομική κρίση που διευρύνει και οξύνει τα χρόνια προβλήματα της υπαίθρου, η χώρα μας εξακολουθεί να διατηρεί ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στην παραγωγή πρόβειου γάλακτος, ελαιολάδου, ελιάς, κρόκου, ροδάκινων, πορτοκαλιών, αρωματικών φυτών και άλλων προϊόντων. Ομως η υποχρηματοδότηση της αγροτικής παραγωγής σε συνδυασμό με τη ραγδαία αύξηση του κόστους πρώτων υλών και εφοδίων συντελούν στη μείωσή της, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε επισιτιστική κρίση τη χώρα μας.

Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση χρειάζεται ένα εθνικό σχέδιο που θα στοχεύει στην εφαρμογή κλαδικών πολιτικών, με ιδιαίτερη προσοχή στην επάρκεια του διατροφικού τομέα και στην επαναφορά της παραγωγής παραδοσιακών αγαθών και προϊόντων. Μια τέτοια πολιτική προϋποθέτει τη σύνταξη και υλοποίηση ενός ρεαλιστικού αγροτικού χωροταξικού σχεδίου κατά Περιφέρεια και Περιφερειακή Ενότητα. Ολοι οι Ελληνες παραγωγοί ξέρουν τι μπορούν να καλλιεργήσουν και σε ποια προϊόντα υπερτερεί η περιοχή τους, αυτό που τους λείπει είναι η εξειδικευμένη στήριξη. Ενα εξειδικευμένο, για παράδειγμα, πρόγραμμα στήριξης του αγροτοδιατροφικού τομέα, που θα διασφαλίζει την επάρκειά μας σε τρόφιμα, την ερχόμενη περίοδο που προβλέπεται ελλειμματική τόσο στην Ευρώπη όσο και σ' όλο τον κόσμο, απαιτεί:

Την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων προμήθειας εφοδίων και ζωοτροφών για τη στήριξη των μικροκαλλιεργητών και κυρίως των κτηνοτρόφων, που αποτελούν τους βασικούς προμηθευτές διατροφικών προϊόντων.

Τη λήψη μέτρων βελτίωσης και εξορθολογισμού της εμπορικής διαχείρισης των αγροτικών προϊόντων, για να ελαχιστοποιηθούν το κόστος και η διαδρομή των προϊόντων από το χωράφι του παραγωγού στο τραπέζι του καταναλωτή.

Τη στήριξη των μεταποιητικών δραστηριοτήτων του διατροφικού τομέα.

Βασικές παράμετροι για να προχωρήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι η επίλυση δύο κύριων προβλημάτων του χώρου, του πιστωτικού και του συνεργατικού.

Οταν όμως ο αγρότης βλέπει τον προϋπολογισμό του 2013 να μειώνει τις δαπάνες του για τον αγροτικό χώρο κατά 21%, ενώ ταυτόχρονα αφαιρεί περί τα 2 δισ. ευρώ (δηλαδή τα 2/3 των ενισχύσεων) από το μειούμενο κάθε χρόνο εισόδημά του, τη γη και την περιουσία του, μετά τη διάλυση και το ξεπούλημα της ΑΤΕ, να παραδίδονται στα χέρια της Τράπεζας Πειραιώς και του εκκαθαριστή, και την παραγωγή του να γίνεται εργαλείο πλουτισμού των κυκλωμάτων του χώρου σε βάρος τόσο του ίδιου όσο και του καταναλωτή, είναι επόμενο να αντιδρά και να κινητοποιείται.

Δε μπορούν να λυθούν τα προβλήματα με την κυβέρνηση απλό παρατηρητή κι ούτε βέβαια με τα ευχολόγια και τις επικοινωνιακές πολιτικές της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

(*) Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία 29/01/2013

Κάποιες σκέψεις για το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού

Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΪΝΑ
Στελέχους της ΔΗΜΑΡ

(Το κείμενο είναι τα βασικά  σημεία της παρέμβασης μου  στη σύσκεψη του Περιφερειακού  Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας για  το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού  Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης,  την Πέμπτη 25-1-2013)

1.Διαπιστώνεται μέσα από τη συζήτηση ένα βασικό έλλειμμα που συνδέεται με αυτό που λέμε «περιφερειακή συνείδηση». Το νέο θεσμικό πλαίσιο που εφαρμόστηκε πριν δύο χρόνια για τη νέα δομή της αυτοδιοίκησης, έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα αλλά και περιορισμούς. Για παράδειγμα το δίπολο που εμφανίσθηκε σε κάποιες τοποθετήσεις, ως αντιπαράθεση Λαμίας – Χαλκίδας, μπορεί να βασίζεται σε κάποια υπαρκτά προβλήματα, δεν αποτελεί όμως την ουσία του προβλήματος της περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στην ανάγκη ολοκλήρωσης των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που χρειάζονται να γίνουν στο θεσμό της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, ώστε να μπορέσει να παίξει τον πραγματικό της ρόλο ως αυτοδιοίκηση της περιφέρειας και όχι ως ένας απλός διαχειριστής και ενδιάμεσος της Κρατικής εξουσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης α’ βαθμού. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν σήμερα απλά να συζητά και αργότερα να γνωμοδοτεί το Περιφερειακό Συμβούλιο, το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για την Στερεά Ελλάδα και η τελική απόφαση να ανήκει στην κεντρική εξουσία. Δηλαδή τι είδους περιφερειακή αυτοδιοίκηση υφίσταται, εάν δεν μπορεί να συζητήσει και να αποφασίσει το Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού της Περιφέρειάς του; Ασφαλώς παίρνοντας υπόψη τις γενικότερες κατευθύνσεις του Γενικού Χωροταξικού Σχεδίου της χώρας. Είναι αστείο όμως ότι, ακόμη και για ένα μικρό αγροτικό δρόμο της περιφέρειας, σήμερα αποφασίζει η κεντρική εξουσία. Άρα χρειάζονται συμπληρωματικές, συγκεκριμένες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου, που θα αναβαθμίζουν περαιτέρω την περιφερειακή αυτοδιοίκηση, θα αναβαθμίζουν τον ρόλο του περιφερειακού συμβούλου και θα παραχωρούν όχι μόνο τις αναγκαίες αρμοδιότητες που σήμερα συνεχίζουν να παραμένουν αρμοδιότητα της κεντρικής εξουσίας, αλλά και τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους, ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στο ρόλο μιας πραγματικής αυτό-κυβέρνησης της περιφέρειας. Ένα δεύτερο έλλειμμα είναι η συμμετοχή της αυτοδιοίκησης α’ βαθμού, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας στη συζήτηση αυτή. Ο περιορισμός της συζήτησης σε ένα μικρό σύνολο «ειδικών» δεν βοηθά να εμπεδωθεί αυτό που λέμε «περιφερειακή συνείδηση» και θα συνεχίζουμε να κυνηγάμε ανεμόμυλους για το ποιος είναι «ριγμένος» στο δίπολο Χαλκίδα – Λαμία.

2.Ένα δεύτερο θέμα είναι αυτό που αναφέρεται στον τίτλο της μελέτης της σημερινής συζήτησης. Μιλάμε για το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης. Δεν αρκεί σήμερα να μιλάμε απλά για αειφορία στους τίτλους των θεμάτων και να δημιουργούμε την εντύπωση ότι ξεμπερδέψαμε με την βιωσιμότητα της επιδιωκόμενης ανάπτυξης. Τα θέματα της αειφορίας χρειάζεται να ενσωματώνονται οριζόντια και εγκάρσια σε όλες τις προβλεπόμενες κατευθύνσεις και δράσεις οποιασδήποτε αναπτυξιακής κατεύθυνσης και πρωτοβουλίας. Και κυρίως χρειάζεται να υπάρχει ο υποχρεωτικός ιστορικός απολογισμός των στρατηγικών που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν και αυτά πρέπει να αποτυπώνονται σε κάθε μελέτη που θέλει να εκτιμήσει το προηγούμενο Περιφερειακό Πλαίσιο, πως και που εφαρμόσθηκε, ποιες ήταν οι επιπτώσεις, τα θετικά και τα αρνητικά στο περιβάλλον και στην κοινωνία γενικότερα. Χωρίς τέτοια αποτίμηση κάθε συζήτηση για το νέο χωροταξικό πλαίσιο είναι άνευ ουσίας. Για παράδειγμα δεν πρέπει να αποτιμήσουμε τι ακριβώς έγινε στην περιοχή του Ασωπού και της Μεσσαπίας και είχαμε αυτή την μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή στον υδροφόρο ορίζοντα ; Ποιοι ήταν οι παράγοντες που επέδρασαν στην περιβαλλοντική κατάρρευση ; Γιατί αφήσαμε να διαιωνίζεται αυτή η άτυπη βιομηχανική συγκέντρωση, χωρίς τις αναγκαίες υποδομές και χωρίς κυρίως αυτό - να παρθούν έστω και εκ των υστέρων - κάποια δραστικά μέτρα επανόρθωσης της καταστροφής; Και δεν μπορούμε πλέον να βαδίζουμε με το δόγμα ότι κάθε βιομηχανική ανάπτυξη έχει και το ανάλογο κόστος. Γιατί έχει αποδειχθεί πλέον ότι μπορεί να έχουμε και ανάπτυξη και ταυτόχρονα να διασφαλίζουμε την αειφορία και την βιωσιμότητα. Αρκεί να υπάρχουν οι απαραίτητες πολιτικές και η βούληση για εφαρμογή της νομοθεσίας. Και δυστυχώς στις συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν υπήρξε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

3.Ένα άλλο θέμα συνδέεται με τις νέες κατευθύνσεις που ορίζονται από τη μελέτη και αφορούν την Αναπτυξιακή Στρατηγική της Περιφέρειάς μας και ποιοι τομείς χρειάζεται να ενισχυθούν αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής. Και στο σημείο αυτό εκτιμώ ότι δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες προσεγγίσεις και επεξεργασίες με αποτέλεσμα είτε να μην αναδεικνύονται οι δυνατότητες της κάθε περιοχής, είτε οι προτεινόμενες αναπτυξιακές κατευθύνσεις να μην είναι συμβατές με την φυσιογνωμία της κάθε περιοχής και αυτό που ονομάζουμε «φέρουσα ικανότητα» όσον αφορά το περιβαλλοντικό βάρος. Θα σημειώσω δύο παραδείγματα από την περιφερειακή ενότητα της Εύβοιας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αντίστοιχα παραδείγματα δεν θα μπορούσαμε ένα σημειώσουμε από την υπόλοιπη περιφέρεια και τα οποία κάποιοι δήμαρχοι τα ανέδειξαν στην σημερινή συζήτηση :

Α) Η περίπτωση της ανάδειξης του λιμανιού της Κύμης. Προϋπόθεση όμως για να μπορέσει η Κύμη να αποτελέσει την ανατολική πύλη όχι μόνο της Περιφέρειας αλλά και της χώρας είναι η κατασκευή του διαμήκη άξονα Χαλκίδας – Κύμης, με την παράλληλη ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου, αλλά και της νέας νομαρχιακής υποθαλάσσιας ζεύξης στο στενό Μπούρτζι – Αυλίδα, σύνδεση όμως για την οποία δεν ακούσαμε τίποτα.

Β) Η περίπτωση της ΒΙ.ΠΕ. (Βιομηχανική Περιοχή) της Βορειοκεντρικής Εύβοιας και του αναπτυξιακού χαρακτήρα της περιοχής. Ενώ η μελέτη αναφέρει σε πολλά σημεία τα στρατηγικά πλεονεκτήματα της περιοχής που συνδέονται, με τα ανενεργή σήμερα μεταλλευτικά του αποθέματα σε λευκόλιθο και την ήπια αγροτική και τουριστική της ανάπτυξη, εμβόλιμα παρουσιάζει την διαδικασία για την δημιουργία ΒΙΠΕ (Επιχειρηματικό Πάρκο τύπου Α, δηλαδή υψηλής όχλησης) και μιας γιγάντιας θερμοηλεκτρικής μονάδας φυσικού αερίου 1160 MW, τρεις φορές πιο μεγάλη απ’αυτήν του Αλιβερίου, του βασικού ενεργειακού Κέντρου της Εύβοιας! Η μελέτη όμως δεν τεκμηριώνει πουθενά γιατί παρουσιάζει (αν δεν εισηγείται), μια τέτοια βίαιη μεταβολή του αναπτυξιακού χαρακτήρα της περιοχής, αναφέροντας μάλιστα και λανθασμένες πληροφορίες, ότι σήμερα υφίσταται καθετοποιημένη μονάδα επεξεργασίας του λευκόλιθου στο Μαντούδι, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι όλες οι μεταλλευτικές εργασίες στο Μαντούδι έχουν σταματήσει εδώ και δεκαπέντε περίπου χρόνια! Είναι γνωστό ότι οι κάτοικοι της περιοχής δεν έχουν αντίρρηση για την ανάπτυξη της μεταλλευτικής δραστηριότητας, ακόμη και μια μονάδα φυσικού αερίου των παραγωγικών δυνατοτήτων αυτών του Αλιβερίου, θα μπορούσε να είναι συμβατή με την αναπτυξιακή  φέρουσα ικανότητα της περιοχής, αλλά αυτή η γιγάντια μονάδα ανατρέπει στην κυριολεξία την εικόνα της περιοχής και θα έχει επιπτώσεις όχι μόνο στην Βόρεια Εύβοια, από το Μαντούδι έως τα Λουτρά της Αιδηψού, αλλά σε όλη την Εύβοια. Όμως για τις δραστηριότητες αυτές αρκεί ένα Βιομηχανικό Πάρκο τύπου Β, δηλαδή μεσαίας όχλησης και όχι ΒΙ.ΠΕ.. Και όλα αυτά τη στιγμή που δεν υπάρχει καμιά πληροφόρηση για το είδος των βιομηχανικών δραστηριοτήτων που θα υποδεχθεί ο προγραμματιζόμενος υποδοχέας (ΒΙ.ΠΕ.) και άλλων προβλημάτων, όπως η μεταφορά της παραγόμενης ενέργειας και άλλα σοβαρά θέματα. Κάτοικοι της περιοχής είναι ανήσυχοι για τις εξελίξεις και σας έχουν καταθέσει ήδη σχετικό υπόμνημα το οποίο σας καταθέτω και σήμερα.

Συμπερασματικά θα έλεγα  ότι η συζήτηση για το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, να αποτελέσει την αφορμή μιας μεγάλης συζήτησης μέσα στην κοινωνία και με την κοινωνία, με την συμμετοχή όλων των Δήμων, των κοινωνικών και των επιστημονικών φορέων και ασφαλώς του Περιφερειακού Συμβουλίου, για το ποια ανάπτυξη θέλουμε και ποιες προτεραιότητες θα θέσουμε για την κάθε περιοχή.


Χαλκίδα 25-1-2013

Κώστας Χαϊνάς

xainas@gmail.com

http://kostasxainas.blogspot.com

Ο Νίκος Μιχαλόπουλος γράφει: Το δικό μου “Made in Greece”

Δύο διαφορετικές Ελλάδες πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας το βράδυ της Πέμπτης μέσα από τις εκπομπές του κυρίου Θεοδωράκη και του κυρίου Σρόιτερ.
Η πρώτη ήταν η Ελλάδα της χλίδας, των μεγάλων επιχειρήσεων, των μεγάλων χρεών και εντέλει των μικρών κελιών.

Η δεύτερη ήταν η Ελλάδα των μικρών σπιτιών, των μικρών αυλών, των σβησμένων φώτων και από ό,τι φαίνεται των μεγάλων ονείρων.

Στην πρώτη ένας εκ των ‘’Πρωταγωνιστών’’, όπως δηλώνει και ο τίτλος της εκπομπής, ο κύριος Λάκης Γαβαλάς, έχοντας στερηθεί την άνεση των μεγάλων σπιτιών σε Κολωνάκι και Μύκονο, που απέπνεαν ατμόσφαιρα μεγάλων πάρτυ, των εντυπωσιακών γραφείων, που κραύγαζαν δύναμη, επιτυχία και ευρωστία, την πολυτέλεια της έστω και παλιάς Rolls Royce, που υπέγραφε status και την κομψότητα της Κelly bag, που από την πρώτη της κατασκευή μάλλον φτιάχτηκε για να κρύβει υποψίες και γεγονότα (η Γκρέις την πρωτοκράτησε στο εξώφυλλο παγκόσμιου περιοδικού, για να κρύψει την εγκυμοσύνη της) αποφάσισε να μας δώσει την τελειωτική βολή σε μια μέρα που η βουλή των Ελλήνων προσπαθούσε να στείλει στον Εισαγγελέα δύο Πρωθυπουργούς και δύο Υπουργούς Οικονομικών.

Ο Λάκης δηλώνει, πως είναι το’’ made in Greece’’, το πρόσωπο δηλαδή της χώρας μας στο εξωτερικό, η ταυτότητά της και ο αντιπρόσωπός της, η εικόνα που μας χαρακτηρίζει, η αίσθηση αναβάθμισης, εξέλιξης και σύγχρονου προφίλ, ο τύπος του ανθρώπου, που άδικα στιγματίζεται ως ‘’φοροφυγάς’’, ενώ είναι απλά ‘’φοροφειλέτης’’ και που μετράει την δύναμή του μέσα από τα φοβισμένα μάτια των άλλων γειτόνων φοροφειλετών επίσης Ντιν, Νταν, Ντον, Ντόλτσων και Καμπανών, που έτρεμαν, μήπως κάτι στα πάρτυ τους και στα δανεικά γιωτ τους δεν ικανοποιούσε τον απαιτητικό Λάκη.

Και εκεί, που νόμιζα, πως αυτό που γινόταν στην βουλή με πλήγωνε και με υποτιμούσε, ήρθε αυτό το ‘’made in Greece’’ και με ισοπέδωσε. Και στην προσπάθεια να συνέλθω, γιατί ο Κορυδαλλός μου έπεφτε και λίγο μακριά, για να ορμήξω, ήρθε το κοριτσάκι στο ρεπορτάζ του κυρίου Σρόιτερ από την λιγότερο προνομιούχα Αθήνα, αλλά το ίδιο vintage, φαντάζομαι κατά Λάκη, που προσπαθεί να διαβάσει στο φως ενός κεριού, αφού έχουν κόψει το φως στο σπίτι των άνεργων γονιών της, που τρέχει στην γειτονιά, προκειμένου να βρει έναν υπολογιστή, για να κάνει τις σχολικές της εργασίες κάνοντας φαντάζομαι τον Λάκη να απορεί, γιατί δεν ανοίγει το IPad της, που ονειρεύεται να γίνει αρχιτέκτονας και να χτίσει έναν καλύτερο κόσμο και με επαναφέρει σ’ ένα άλλο ‘’made in Greece’’, που για κάποιους λόγους με κάνει πιο περήφανο. Όχι γιατί υπάρχει – η ύπαρξή του με εξοργίζει – αλλά γιατί με κάνει και μένα να ονειρεύομαι και ενώ η Βουλή συνεχίζει να διχάζεται ανάμεσα σε σωτήρες και σε προδότες, ανάμεσα σε ηγέτες και καταδότες, εγώ αισθάνομαι, πως για αυτή την Ελλάδα αξίζει να τρέχω, να διαβάζω, να γράφω, να διδάσκω, να γυμνάζομαι, να αγωνίζομαι, να σηκώνω την σημαία, όπου μπορώ, κι ας μην είναι της ποιότητας, της σύνθεσης και του design του Λάκη, που αγόραζε δύο ευρώ τα ρούχα των collection του από κάποιο άτυχο, μικρό και παρακατιανό βιοτέχνη, που ποτέ δεν πλήρωσε, αλλά φέσωσε με 154.000 ευρώ, κατά το ίδιο το ρεπορτάζ, για να πουλήσει αμέσως μετά στις υπερχλιδάτες boutiques του με 100πλάσια τιμή και που αυτό το άχρηστο, διαλυμένο, βαλκάνιο κράτος των παιδιών χωρίς φως στα σπίτια τους, που ούτε για γκαρσόνια δεν θα έκαναν στα πάρτυ του, τόλμησε να κλείσει στην φυλακή, στερώντας την τριτοκοσμική χώρα μου από αυτό το μοναδικό ‘’made in Greece’’, που πρεσβεύει ο ίδιος και ευτυχώς όχι το κοριτσάκι χωρίς φως.

Και εκεί που κάνω τρομερή προσπάθεια να συναρμολογήσω στο μυαλό μου την εικόνα του δικού μου ‘’made in Greece’’, το παζλ δείχνει να συμπληρώνεται μέσα από την Ελλάδα του Λάκη, την Ελλάδα της Βουλής που ξεσκίζεται και την Ελλάδα του κοριτσιού χωρίς φως.

Η πρώτη μας οδήγησε στην δεύτερη, που κόντεψε να πνίξει την τρίτη, που όμως δείχνει να αντιστέκεται, όσο έχει ακόμα εκείνο το μικρό φως του κεριού της και την αξιοπρέπεια ενός άλλου ‘’made in Greece’’ και που θα με κάνει πάντα να αισθάνομαι σαν εκείνο το παιδάκι του παραμυθιού, που βρέθηκε στο δωμάτιο με τα τέσσερα κεριά. Ένα παιδί μόνο του και φοβισμένο από το σκοτάδι. Μοναδική του δύναμη και ελάχιστο θάρρος παρέμεναν τέσσερα κεριά, μικρά και αδύναμα που έκαιγαν σε κάποια γωνιά. Το παιδί δεν ήξερε τι να κάνει και πλησίασε τα κεριά, για να ζητήσει την βοήθειά τους και να τους ζητήσει να δυναμώσουν τις φλόγες τους, ώστε να μην φοβάται στο σκοτάδι.

‘’Σας παρακαλώ πέστε μου τι μπορώ να κάνω για να σας κρατήσω ζωντανά κοντά μου.’’

Και τότε το πρώτο κεράκι μίλησε.

Το παιδάκι αμέσως έσκυψε κοντά του και το ρώτησε το όνομά του και το κεράκι απάντησε:

‘’Εμένα με λένε Αξιοπρέπεια και δεν βρίσκω τον λόγο να συνεχίζω να προσπαθώ να κρατηθώ στη ζωή, αφού οι άνθρωποι δεν μου δίνουν πια καμία σημασία και με περιφρονούν’’ κι έτσι όπως ξεστόμισε τις τελευταίες του κουβέντες, λες και ένα απαλό αεράκι πέρασε από πάνω του, έσβησε.

Το παιδάκι αμέσως έτρεξε στο διπλανό του και του είπε:

‘’Κεράκι, σε παρακαλώ πες μου τ ’όνομά σου και τι μπορώ να κάνω για σένα.’’

Και το κεράκι με ξεψυχισμένη φωνή απάντησε:

‘’Eμένα με λένε Τιμιότητα και δυστυχώς δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα για μένα, γιατί εδώ και πάρα πολύ καιρό οι άνθρωποι με πληγώνουν και μου δείχνουν, ότι δεν με θέλουν πια κοντά τους’’ κι έτσι όπως με δυσκολία έλεγε τα λόγια του, έχοντας χάσει όλη του την δύναμη, έσβησε.

Το παιδάκι τρομαγμένο πια για τα καλά, βλέποντας το σκοτάδι να απλώνεται όλο και περισσότερο, έτρεξε στο επόμενο κεράκι.

‘’Κεράκι σε παρακαλώ μην σβήσεις. Πες μου τ ‘όνομά σου και μείνε κοντά μου’’

Το κεράκι αν και έτοιμο να σβήσει, βρήκε την τελευταία του σταγόνα δύναμης και απάντησε:

Τι κρίμα που συναντιόμαστε τώρα, που είμαι τόσο αδύναμο. Εμένα με λένε Σεβασμό και απ’ ότι φαίνεται οι άνθρωποι δεν με χρειάζονται πια, αφού δεν δείχνουν και σεβασμό, ούτε στους άλλους, ούτε στον κόσμο γύρω τους, ούτε και στον ίδιο τους τον εαυτό. ΄Ετσι κι εγώ αποφάσισα να τους αφήσω ήσυχους από την παρουσία μου και χωρίς το παιδάκι να προλάβει να πει ούτε μια κουβέντα, η φλόγα από το κεράκι στη στιγμή χάθηκε.

Και καθώς το σκοτάδι πια απλώθηκε για τα καλά στο δωμάτιο, μια τελευταία φωνούλα αδύναμη αλλά χαρακτηριστική ακούστηκε από το τέταρτο κεράκι:

‘’Παιδάκι έλα κοντά μου και μην φοβάσαι, εγώ δεν θα σε αφήσω μόνο σου.’’

Το παιδάκι έτρεξε κοντά του και ξαφνιασμένο από την μοναδική αισιόδοξη κουβέντα, που για πρώτη φορά μέσα στο σκοτάδι άκουγε, ρώτησε αμέσως να μάθει, ποιος ήταν αυτός, που τον καλούσε κοντά του.

‘’Εγώ είμαι η Ελπίδα’’, είπε το κεράκι, ‘’και όσο είμαι κοντά σου μην φοβάσαι τίποτα, γιατί αν εσύ το θέλεις, όχι μόνο δεν θα σβήσω, αλλά μαζί θα μπορέσουμε να ξανανάψουμε και όλα τα προηγούμενα σβησμένα κεριά.’’

Απ’ ό,τι φαίνεται Λάκη μάλλον θα τα καταφέρουμε να ξανανάψουμε τα κεριά της δικής μας Ελλάδας κι ας μην είναι στηριγμένα σε κηροπήγια Baccarat, αλλά σε απλά γυαλάκια, που αν σπάσουν ξανακολλάνε, ενώ τα πρώτα διαλύονται σε χιλιάδες μικρά κομμάτια, που γυαλίζουν βέβαια, αλλά δεν παύει να είναι μόνο κομμάτια.

Nίκος Μιχαλόπουλος
Συγγραφέας Παιδικών βιβλίων    Εκπαιδευτικός
Αθλητής-Μέλος του μεγαλύτερου αθλητικού και φιλανθρωπικού ιδρύματος στον κόσμο, του LAUREUS SPORT FOR GOOD FOUNDATION, που χρησιμοποιεί τον αθλητισμό ως μέσο για θετικές κοινωνικές αλλαγές.

Η Παιδεία σήμερα…. Προβλήματα και προοπτικές…

Το «πορτοφόλι» και το portfolio… δύο όψεις του ιδίου πράγματος…
Δώσε και σε μένα, κύριε Μανάβη της πλατείας Κάνιγγος, ένα «Μάστερ»!!!
Αν είσαι στο «κόλπο», εξαφανίζεσαι μερικούς μήνες και λες ότι ήσουν στην Αγγλία, ή στο «Χάρβαρντ»!
Αγόρασε και εσύ ένα «χαρτί», είναι εφικτό! Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που αγόρασαν το «χαρτί», προσπαθούν να φανούν καλύτεροι και από τους έχοντας σοβαρά πτυχία με γνώση…
Το Νέο Σχολείο και η δήθεν αξιολόγηση: Αν έχεις χρήματα δεν χρειάζεσαι την γνώση!
Απίστευτο: Πληρώνεις σεμινάρια για την νέο-φασιστική Μέθοδο projects.
«Πτυχία» ή σεμινάρια πουλάνε και ιδρύματα του εξωτερικού (προσφέρουν μάλιστα δίπλωμα και …  εξ’ αποστάσεως ακόμα και μεταπτυχιακά δίνονται από την πλατεία Κάνιγγος… της Αγγλίας) , αλλά και ιδιωτικά κολλέγια, Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών κλπ.... Αν είσαι στο «κόλπο» εξαφανίζεσαι μερικούς μήνες και λες ότι ήσουν στην Αγγλία, ή στο «Χάρβαρντ»!
Το «έλα να δεις», γίνεται σε πολλά σχολεία, όπου πολλοί «ψωνισμένοι» Διευθυντές απειλούν και εκβιάζουν καθηγητές, ότι δήθεν θα τους «αξιολογήσουν», άρα θα τους κάνουν αρνητική έκθεση. Άλλοι ζητάτε πιστοποιητικά κομματικής νομιμοφροσύνης και άλλοι δωράκι, μίζα, ό,τι έχεις να δώσει κανείς.
Απίστευτο: Σε μια νύχτα οι Διευθυντές θα αποκτήσουν υπεράνθρωπες ιδιότητες, θα γίνουν παντογνώστες και θα αξιολογήσουν τους καθηγητές, που μπορεί να έχουν και πιο πολλά προσόντα και από τους ίδιους! Στο κόλπο του εκβιασμού – αξιολόγησης μητέρες που συνεργάζονται με τη Διεύθυνση – μαζί τα τρώνε - για να βγάλουμε προβληματικό τον δημοκράτη καθηγητή,  κλπ.,
Οι δύστυχοι της υπόθεσης είναι οι «Σχολικοί Σύμβουλοι», που αναγκάζονται οι «καημένοι να βγουν από τα γραφεία τους στα σχολεία, μεταλαμπαδεύοντας την αγραμματοσύνη και στους υπόλοιπους!
Πουλώντας δήθεν κατάρτιση στους εκπαιδευτικούς, ενώ ταυτόχρονα τους αφήνεις «τυφλούς»!
Να ένα κρούσμα: Σε αναζήτηση πηγών χρηματοδότησης και σε απόλυτη συμφωνία με τη «νέα» αντίληψη για το ρόλο που πρέπει να επιτελέσουν τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, παρέχει σεμινάρια επί πληρωμή σε εκπαιδευτικούς, για να εφαρμόσουν πτυχές του «νέου σχολείου».
Συγκεκριμένα,  καλούνται εκπαιδευτικοί να πληρώσουν 230 ευρώ,  για πολλούς το ένα τρίτο του μισθού τους, για να «αγοράσουν» ένα τίτλο, χωρίς καμιά επίσημη αντιστοιχία, στην «Μεθοδολογία και εφαρμογή των projects (σχέδια εργασίας) στην εκπαίδευση». Είναι μια έμμεση πληρωμή αυτών που θα κρίνουν και θα αξιολογήσουν! Με άλλα λόγια αν δεν περάσεις από το μανάβικο τίτλων που έστησαν οι δήθεν αξιολογητές δεν θα έχεις καλό βαθμό στην δήθεν αξιολόγηση!
Αυτό είναι το μέλλον που επιφυλάσσουν για τους εκπαιδευτικούς! Ένα τυφλό κυνήγι «τίτλων» και «προσόντων» (με το αζημίωτο βέβαια). που θα τους «εξασφαλίσει» μόρια, στην επικείμενη αξιολόγηση,
Σήμερα ο εκπαιδευτικός πληρώνει για να μάθει να κάνει projects, ενώ θεωρητικά τα έχει διδαχτεί. Αύριο ίσως για μια άλλη πλευρά του νέου σχολείου της αγοράς, π.χ. πληρώνοντας τον «Διευθυντή, γλύφοντάς τον ή ξαπλώνοντας μαζί του,  ρουφιανεύοντας τους συναδέλφους σου ανεβαίνεις πιο εύκολα στην δήθεν αξιολόγηση!.
Μετατρέπουν με αυτό τον τρόπο την αξιοπρέπεια των καθηγητών σε δουλικότητα και την επιμόρφωση του εκπαιδευτικού σε ατομική του ευθύνη.
Όποιος διαθέτει την οικονομική δυνατότητα, αγοράζει «προσόντα» και εμπλουτίζει τον ατομικό του φάκελο (portfolio), αφού δεν έχουν «εξετάσεις»! Άρα αφού πλήρωσες δηλ. με το που εμφανίστηκες στο ταμείο να και ένας τίτλος. Είναι «καινοτόμος», συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του «νέου σχολείου», αποκτά προβάδισμα, έναντι του ανταγωνιστή του. Αυτό διαφημίζουν άλλωστε τα ΑΕΙ, που με το κιλό πουλάνε στην αγορά τα διάφορα «επιμορφωτικά πακέτα» και «σεμινάρια».
Η επιλογή της θεματολογίας μόνο τυχαία δεν είναι. Ό, τι προωθεί το νέο σχολείο της αγοράς, είναι καινοτόμο, σύγχρονο, προοδευτικό, άρα πουλιέται! Ο θάνατός σου, η ζωή μου!
Το σεμινάριο δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και σε φοιτητές! Δηλαδή, τα ΑΕΙ μετατρέπονται σε μαγαζιά, που αντί να μορφώνουν ολόπλευρα και δωρεάν τους φοιτητές, διασπούνε τον ενιαίο χαρακτήρα της γνώσης και τον πουλάνε με το κομμάτι!
Τέτοια σεμινάρια έχουν φυτρώσει ένα σωρό ένα σωρό τα τελευταία χρόνια (όπως το σεμινάριο των 400 ωρών στην ειδική αγωγή, που εξασφάλιζε στον κάτοχο δυνατότητα πρόσληψης σαν αναπληρωτής σε ΣΜΕΑ) .
Ο κατάλογος των ΑΕΙ που παρέχουν κατάρτιση επί πληρωμή διευρύνεται. Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου ξεκίνησε εξ αποστάσεως «σχολή γονέων» με δίδακτρα αρκετών εκατοντάδων ευρώ, το Πανεπιστήμιο Αθήνας δραστηριοποιείται στο χώρο της κατάρτισης μέσω του Κέντρου Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης και Επιμόρφωσης (ΚΕΚ - ΕΚΠΑ). Απ’ όλα έχει ο μπαξές!
Αντίστοιχα «πτυχία» ή σεμινάρια πουλάνε και ιδρύματα του εξωτερικού (προσφέρουν μάλιστα δίπλωμα και …  εξ’ αποστάσεως ακόμα και μεταπτυχιακά δίνονται από την πλατεία Κάνιγγος της Αγγλίας) , αλλά και ιδιωτικά κολλέγια, Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών κλπ....
Μάλιστα, με την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/2005 στο εθνικό δίκαιο (ΦΕΚ 87733/ΙΑ /19 Αυγούστου 2011, με τίτλο «Όροι και διαδικασία διενέργειας αντισταθμιστικών μέτρων σύμφωνα με το π.δ. 38/2010 για το επάγγελμα του εκπαιδευτικού Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Eκπαίδευσης»), τα «πτυχία» αυτά προσφέρουν πλέον ισότιμα επαγγελματικά δικαιώματα.
Δηλαδή, ένας απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου στην Ελλάδα, που συνεργάζεται με ίδρυμα της Ε.Ε. (franchise),  μπορεί να αποκτήσει δικαίωμα να δώσει ΑΣΕΠ, ώστε να διοριστεί σαν δάσκαλος ή να προσληφθεί σαν αναπληρωτής! Αρμόδιο για την όλη διαδικασία ορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας το Συμβούλιο Αναγνώρισης Επαγγελματικών Προσόντων (ΣΑΕΠ), στο οποίο συμμετέχει και η ΟΛΜΕ.
Οι εξελίξεις αυτές μόνο τυχαίες δεν είναι. Αποτελούν εφαρμογή της στρατηγικής της Ε.Ε., για τη δημιουργία του ενιαίου χώρου ανώτατης εκπαίδευσης, όπως αυτός καθορίστηκε από τις συνθήκη της Μπολόνια, για τη διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα της γνώσης και την αποσύνδεση πτυχίου-επαγγέλματος. Ουσιαστικά, για τη δημιουργία της πανευρωπαϊκής αγοράς ανώτατης εκπαίδευσης, που ο ανταγωνισμός και οι ανάγκες του κεφαλαίου θα καθορίζουν το τι και το πώς θα διδάσκεται
Με την δήθεν «αξιολόγηση» το 25%των εκπαιδευτικών θα βγουν δήθεν  «τρελοί» το υπόλοιπο 25% ανίκανοι για διδασκαλία, το υπόλοιπο 50% θα αυτό-υπονομευτεί, για το ποιος είναι ο καλύτερος αναγνώστης του «Πατάκη» και οι μόνες που θα απομείνουν στην εκπαίδευση θα είναι οι πρώην αεροσυνοδοί της Ολυμπιακής, που έχουν μεταταχθεί στην εκπαίδευση και κάνουν «θαύματα» στα υψηλά γραφεία…
Καλούμε τους συναδέλφους σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης να καταδικάσουν την πολιτική της απαξίωσης της γνώσης  και όσους την στηρίζουν. Όλοι μαζί, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, εργαζόμενοι να παλέψουμε για αποκλειστικά Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, για Ενιαία Ανώτατη Δημοκρατική Εκπαίδευση.
Υπάρχει Ελπίδα. Αντισταθείτε!
Δρ Κουτσούκος Αναστάσιος
Πρόεδρος Ελληνοδιεθνής Μ.Κ.Ο.

Κουβέλης: Υπάρχει πολιτική ευθύνη του Βενιζέλου

Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη, στην «Καθημερινή» και τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Ζούλα

 

Kύριε πρόεδρε μήπως βιαστήκατε να αναλάβετε την πρωτοβουλία για την σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής κατά του κ. Παπακωνσταντίνου; Γιατί οι πρώτες ενδείξεις από τις καταθέσεις των συγγενών του δεν δείχνουν ότι είχε κίνητρο να τους αφαιρέσει από τη λίστα Λαγκάρντ.

Η προκαταρκτική εξέταση  προϋποθέτει ισχυρές ενδείξεις. Και η πρωτοβουλία μου, την  οποία υιοθέτησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οφείλεται  στο γεγονός ότι είχαμε σαφείς ενδείξεις από το φάκελο που είχε φτάσει στη βουλή και από όσα γενικότερα κατεγράφησαν αναφορικά με την περιβόητη λίστα. Δεν ήταν δυνατόν να μην υπάρξει μια συγκεκριμένη παρέμβαση για τη σύσταση αυτής της επιτροπής. Μιας επιτροπής που θα ερευνήσει όλες τις πτυχές του ζητήματατος και μην εκπλαγείτε αν έχουμε εκπλήξεις. Εννοώ να προκύψουν άγνωστα έως σήμερα στοιχεία τα οποία θα βαρύνουν ίσως κι άλλα πρόσωπα διευρύνοντας την έρευνα της επιτροπής.

Ακούγεστε σαν  ήδη να αμφιβάλλετε για την  ορθότητα της επικεντρωμένης επιλογής σας στον κ. Παπακωνσταντίνου.

Ούτε αμφιβολίες έχω, ούτε βεβαιότητες. Ουδείς έσπευσε να εκδώσει προδικαστική απόφαση. Η κοινοβουλευτική αυτή ενέργεια έπρεπε να γίνει για να διερευνηθεί σε βάθος αυτή η υπόθεση.

Άρα υιοθετείτε την άποψη ότι υπάρχει μια αντικειμενική ευθύνη όχι μόνον του κ. Παπακωνσταντίνου αλλά και του κ. Βενιζέλου για τον γενικότερο τρόπο που χειρίστηκαν τη λίστα.

Ασφαλώς υπάρχει πολιτική ευθύνη για  το τι έγινε. Δηλαδή το πως αντιμετωπίστηκε  η λίστα Λαγκάρντ όχι μόνο διαδικαστικά, αλλά και ουσιαστικά.

Κι αν π.χ αθωωθεί ο  κ. Παπακωνσταντίνου από τον ποινικό  του έλεγχο δεν θα υποβαθμισθούν  αυτές οι πολιτικές ευθύνες;

Όχι βέβαια. Είναι άλλο πράγμα η  επιτροπή που θα διενεργήσει την  προκαταρκτική εξέταση κι εντελώς άλλο το να προκύψει και μια εξεταστική επιτροπή που μπορεί να διερευνήσει και τις πολιτικές ευθύνες.

Θεωρείτε δηλαδή πιθανόν  να προκύψει η ανάγκη σύγκλησης και  εξεταστικής επιτροπής;

Δεν το αποκλείω.

Αν η πλειοψηφία των  βουλευτών αποφασίσει να μην ελεγχθεί μόνον ο κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά π.χ και ο κ. Βενιζέλος, όπως εισηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρξει πρόβλημα για την κυβέρνηση;

Εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω  την θέση των βουλευτών της  ΔΗΜΑΡ είναι όλοι πεπεισμένοι  για την ορθότητα της πρότασή  μας. Για να απαντήσω, όμως, ευθέως: κάθε απόφαση της Βουλής θα είναι σεβαστή και δεν θεωρώ ότι θα ρηγματώσει την κυβέρνηση.

Ωστόσο απεδείχθη αρκετή η κριτική που σας άσκησαν  δύο βουλευτές σας Βουδούρης  και Μουτσινάς για να ρηγματωθεί ήδη η ΔΗΜΑΡ.

Η απόφασή μου να τεθούν και οι δύο εκτός ΚΟ δεν είχε καμία σχέση με τη λίστα Λαγκάρντ, αλλά με  συμπεριφορά τους όλο το τελευταίο εξάμηνο που υπονόμευε τις θέσεις της ΔΗΜΑΡ και όσων υποσχεθήκαμε πριν από τις εκλογές. Δεν υπήρξε ούτε ένα πολιτικό ζήτημα στο οποίο να εκφράσουν τη συμφωνία τους. Άλλο ζήτημα η σεβαστή διαφορετική άποψη και άλλο η αντιπαλότητα και η πλήρης αντίθεση που προωθεί διαφορετικό πολιτικό σχέδιο. 

Δεν έχουν ένα δίκιο  όμως όταν υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες επιλογές της κυβέρνησης δεν έχουν  καμία σχέση με όσα υποσχέθηκε η ΔΗΜΑΡ;

Όχι, κανένα δίκιο. Το μείζον που υποσχεθήκαμε και υπογράψαμε και στην προγραμματική  συμφωνία ήταν να σταθεί η χώρα όρθια, να διασφαλίσει τη θέση της στην ευρωζώνη. Και τα καταφέραμε παρ  ό,τι –πιστέψτε με- δεν ήταν καθόλου  εύκολο.

Παραταύτα οι αποπεμφθέντες  βουλευτές με δική σας πρόταση  βρέθηκαν ξαφνικά το καλοκαίρι στο  κόμμα σας.

Ας αναλάβω εγώ την ευθύνη γι αυτό. Δεν αρνούμαι ότι υπήρξαν  κάποιες λαθεμένες επιλογές. Αλλά στο πλαίσιο της διεύρυνσης που  επιδιώξαμε οι περισσότερες επιλογές δικαιώθηκαν και με το παραπάνω.

Το νέο άνοιγμα που  επιχείρησε προσφάτως η ΔΗΜΑΡ  με συγγενείς της δυνάμεις ή ακόμη  και με το ΠΑΣΟΚ γιατί ναυάγησε;

Δεν ματαιώθηκε ο στόχος μας για  την διεύρυνση και τη συμπόρευση των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Απλώς η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ αποφάσισε ότι αυτή η προσπάθεια δεν θα έπρεπε  να σημάνει την απαρχή διεργασιών μεταξύ των κομμάτων. Πολύ περισσότερο σε επίπεδο κορυφής.

Σας καταλογίζετε μια a la cart συμμετοχή στην κυβέρνηση κι ότι αποφεύγετε το πολιτικό κόστος. Παράδειγμα, η τελευταία επιλογή σας να καταψηφίσετε δύο άρθρα για τις συγχωνεύσεις οργανισμών παρότι προτάθηκαν από «εκλεκτό» σας υπουργό  κ. Αντ. Μανιτάκη

Δεν είναι ακριβώς  έτσι. Η ΔΗΜΑΡ μετέχει στο κυβερνητικό  σχήμα, αλλά έχω επανειλημμένως τονίσει ότι διατηρεί τις απόψεις της. Η πρόσφατη διαφωνία μας δεν αφορούσε τις συγχωνεύσεις, αλλά τον τρόπο που προτάθηκαν για τα ερευνητικά ιδρύματα, παρά τη δική μας εισήγηση. Θεωρώ δε αβάσιμη την κριτική που μεταφέρετε, γιατί ψηφίσαμε όλα τα άλλα άρθρα του νόμου. Και στα εργασιακά, σας θυμίζω, είχα εξ αρχής δηλώσει ότι η ΔΗΜΑΡ θα τα καταψηφίσει -με «παρών»- αν έρθουν όλα σε ένα άρθρο, κάτι που κάναμε. Το ερώτημά σας όμως μου δίνει γενικότερα την αφορμή να υπογραμμίσω ότι η ΔΗΜΑΡ στήριξε εξ αρχής και εξακολουθεί να στηρίζει  την κυβέρνηση. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν αποσύραμε την εμπιστοσύνη μας. Χωρίς καμία πολιτική αυταρέσκεια εκτιμώ ότι η ΔΗΜΑΡ είναι το σταθεροποιητικό της στοιχείο, κάτι που νομίζω έχουν αντιληφθεί και οι πολίτες.

Εκτιμάτε δηλαδή ότι μια κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ  δεν θα μπορούσε να σταθεί σήμερα;

Ναι, αυτή είναι η άποψή  μου.

Θα δεχθείτε, ωστόσο, ότι αν ανάλογη στάση τηρούσε  και το ΠΑΣΟΚ όλες οι κυβερνητικές επιλογές θα μπορούσαν να τιναχθούν στον αέρα.

Εξαρτάται απ’ το τι ο  καθένας διεκδικεί, σε ποια σημεία διαφωνεί και γιατί. Εγώ θα ευχόμουν -και  το διεκδικώ- οι οποιεσδήποτε διαφορές απόψεων να αντιμετωπίζονται πριν φτάσουν  στη βουλή. Και το λέω γιατί ορθώς γίνονται οι συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν το υπουργικό συμβούλιο το οποίο πρέπει να συνέρχεται συχνότερα. Πέραν αυτού όμως, θέλω να επαναφέρω σήμερα και την πρόταση σύστασης ενός άτυπου οργάνου το οποίο θα συντονίζει την πολιτική δράση των κυβερνητικών εταίρων. Ενός οργάνου που θα αντιμετωπίζει πολιτικές διαφορές και θα υποβοηθά έτσι και το κυβερνητικό έργο.

Αλλαγές δεν  χρειάζονται;

Αν αναφέρεστε σε ανασχηματισμό  όχι. Γνώμη μου είναι ότι επι  του παρόντος δεν χρειάζεται γιατί οι υπουργοί έχουν εξοικειωθεί με το αντικείμενο τους που τους καθιστά και αποτελεσματικότερους. Δεν έχει γίνει τέτοια συζήτηση με τον πρωθυπουργό, αλλά αν γινόταν, θα ήμουν αρνητικός σε αυτήν τη συγκυρία.

Είστε ικανοποιημένος από το πόσο εισακούονται οι προτάσεις της ΔΗΜΑΡ στις επιλογές της κυβέρνησης;

Ναι. Χωρίς βέβαια να αρνούμαι ότι θα μπορούσαν να γίνονται περισσότερα  βήματα στις κατευθύνσεις που προτείνουμε. Αλλά η κυβέρνηση οφείλει εκ των  πραγμάτων να βρίσκει τον κοινό τόπο για όλα τα θέματα προκειμένου να εξασφαλίζει τη συμφωνία και των τριών κομμάτων.

Αυτή όμως η  συμφωνία συχνά απολήγει και σε εξυπηρέτηση  ισορροπιών. Γιατί π.χ συναινέσατε  στις επιλογές πρώην πολιτευτών της  ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ, όταν την πρακτική αυτή την καταγγέλλατε στο παρελθόν;

Θα έπρεπε, όντως, να υπάρχει  μια άλλη διαδικασία στη στελέχωση  των δομών του κράτους. Αλλά σας  διαβεβαιώ ότι όλες οι προτάσεις  της ΔΗΜΑΡ γίνονται με απολύτως αξιοκρατικά  κριτήρια.

Και γιατί δεν  βάζετε βέτο σε κάποιες επιλογές των εταίρων σας που θεωρείτε μη αξιοκρατικές;

Μπορεί να μην έχει δημοσιοποιηθεί, αλλά το έχουμε ήδη  κάνει. Δεν θα αναφερθώ όμως σε συγκεκριμένα πρόσωπα που απορρίψαμε.

Θα γνωρίζετε  βέβαια την πάγια κριτική του  ΣΥΡΙΖΑ ότι προσφέρετε ένα αριστερό άλλοθι στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Θα προκαλούσα τον  ΣΥΡΙΖΑ να μας πει μία –έστω- μεταρρύθμιση που θα επιθυμούσε. Διαπιστώνω διαρκώς  αοριστίες και αντιφάσεις στο  λόγο του. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με ένα  πολιτικό εκκρεμές. Σκεφτείτε μόνον  ότι ξεκίνησε από την μονομερή καταγγελία του μνημονίου και έχει φτάσει σήμερα να υιοθετεί την εκ διαμέτρου αντίθετη "λύση" μιας πανευρωπαϊκής συνδιάσκεψης για το θέμα. Ειλικρινά προσπαθώ να διαπιστώσω ποιο είναι το εναλλακτικό σχέδιο που προτείνει. Δυστυχώς δεν υπάρχει σχέδιο, αλλά μια διαρκής δημαγωγία πάνω στις πληγές της χώρας και κοινωνίας...

Συμφωνείτε  με την πρόσφατη επιλογή του υπουργού Δημοσίας Τάξεως κ. Δένδια να ανακαταλάβει τα δημοσία κτίρια που τελούσαν επί  χρόνια υπό κατάληψη προκειμένου  να παραδοθούν στους δικαιούχους τους;

Το κατάληψη-ανακατάληψη  θυμίζει λίγο πολεμική ορολογία. Θα σας έλεγα όμως ότι πρέπει να προστατευθεί ο δημόσιος χώρος και αυτό που  γίνεται είναι αναγκαίο.

Την Τετάρτη  σας... κατέλαβαν και σας, εννοώ  το κτίριο της ΔΗΜΑΡ και προκάλεσε εντύπωση ότι ενώ καταδικάσατε τους καταληψίες αποφύγατε τις μηνύσεις.

Δεν θεωρώ ότι η  αντιμετώπιση της συγκεκριμένης  πράξης έπρεπε να γίνει με ποινικά  μέσα. Η πολιτική αποδοκιμασία της  απαράδεκτης και αντιδημοκρατικής ενέργειας τους είναι η απάντηση.

Είναι πράξη  βίας μια κατάληψη;

Βεβαίως.

Ρωτώ το αυτονόητο  γιατί αναρωτιέμαι μήπως τελικά η ανοχή που ανέκαθεν επεδείκνυε η Αριστερά, ενέτεινε τα φαινόμενα  που συζητάμε σε βαθμό να θεωρείται  «φυσιολογικό» ακόμη και να χτίζονται  καθηγητές σε πανεπιστημιακά γραφεία.

Θα επικαλεστώ τη μνήμη  των αναγνωστών σας. Η ΔΗΜΑΡ ποτέ δεν συμφώνησε με τη «λειτουργία» του λεγόμενου πανεπιστημιακού  ασύλου, όπως την περιγράψατε. Δεν  θα αρνηθώ ότι σε πολλά ελληνικά πανεπιστήμια ακόμη και η αυτονόητη  διακίνηση των ιδεών σήμερα εμποδίζεται. Και αυτό είναι από τα πολλά που πρέπει να αλλάξουν και θα αλλάξει.

Το δίλημμα: αιθαλομίχλη ή παγωνιά (*)

Του Βαγγέλη Αποστόλου

Βουλευτή Εύβοιας του ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ

Χθες ήταν η χρήση  των καυσοξύλων ως θερμαντικού μέσου  που απειλούσε με εξαφάνιση το δασικό οικοσύστημα της χώρας  μας (!!!), γεγονός που οδήγησε τη μόνιμη Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής σε δύο συνεδριάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Σήμερα είναι η αιθαλομίχλη  που προκαλείται από την καύση  των καυσοξύλων και απειλεί τις  ζωές των πολιτών, που κι αυτή ώθησε  σε έκτακτη ευρεία σύσκεψη παραγόντων των υπουργείων Υγείας και Περιβάλλοντος, στην οποία εκφράστηκαν απόψεις και επιθυμίες αλλά δεν ελήφθη καμία απόφαση.

Ωστόσο, το δίλημμα πλέον για  τον πολίτη-κάτοικο των αστικών  κέντρων και ιδιαίτερα της  Αθήνας παραμένει: Να πεθάνουμε από  αιθαλομίχλη αύριο ή από παγωνιά  σήμερα;

Για την πρώτη απειλή πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι τα ελληνικά δάση δεν υποβαθμίζονται από ελεγχόμενες  υλοτομίες. Πόσο μάλλον όταν σήμερα πάσχουν  από μελέτες διαχείρισης ( το 95% τις  στερούνται) αλλά και από κονδύλια για καθαρισμούς και υλοτομίες (μειώνονται κάθε χρόνο), πράγματα που συμβάλλουν στην υπερσυγκέντρωση βιομάζας, που ως πολύ εύφλεκτη ύλη συντελεί στην αύξηση του κινδύνου της φωτιάς. Είναι οι πυρκαγιές αλλά και οι καταπατήσεις αυτές που αφανίζουν τα δάση της χώρας μας.

Τη δεύτερη απειλή κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει, αφού την επιβεβαιώνουν σοβαρές επιστημονικές μετρήσεις και εκτιμήσεις. Αυτό όμως που πρέπει να δούμε είναι το μέγεθος του προβλήματος, πώς προέκυψε και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί στη δεδομένη συγκυρία.

Η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, την οποία βιώνουν περισσότερο οι οικογένειες που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν, εκτός των άλλων, και τη θέρμανσή τους. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης από 0,90 ευρώ/λίτρο που ήταν πέρυσι σε 1,30 εφέτος.

Η αδυναμία αυτή οδηγεί στην αναζήτηση  λύσεων μέσα από τη χρήση άλλων  καυσίμων. Είναι χαρακτηριστικό ότι  όλα τα υπόγεια «ξεσκαρτάρισαν»  από παλιές ξύλινες κατασκευές μέχρι  και μελαμίνες, που αποτελούν  και τους βασικότερους υπεύθυνους της παρουσίας των ρύπων και σωματιδίων της αιθαλομίχλης. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, ο κίνδυνος υλοτόμησης των δενδρυλλίων πολλών πάρκων της Αθήνας είναι προ των θυρών.

Η πρόταση επαναφοράς του ειδικού  φόρου κατανάλωσης στα επίπεδα  της περσινής χρονιάς θα είναι χωρίς αποτέλεσμα, αφού τα λαϊκά νοικοκυριά ούτε σε αυτό θα μπορούν να ανταποκριθούν και θα αναγκαστούν να ζουν με την απειλή των αιωρουμένων σωματιδίων παρά να ξυλιάσουν από το κρύο. Κι ασφαλώς δεν χρειάζεται σχόλιο η θηριώδης λύση που αιδημόνως διέρρευσε, η επιβολή φόρου σε όλα τα εναλλακτικά καύσιμα και ιδιαίτερα στα καυσόξυλα!

Τους πολίτες τούς απασχολούν πολλά  ερωτήματα κι όπου βρεθείς είσαι  αντιμέτωπος με αυτά:

Γιατί τόσα χρόνια η Αθήνα ζούσε  με το νέφος περιμένοντας το βοριαδάκι  να καθαρίσει την ατμόσφαιρα, χωρίς να έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα για την αντιμετώπισή του αλλά και χωρίς την καθημερινή προσπάθεια δημιουργίας ομαδικής υστερίας;

Γιατί φέτος, που η τιμή του πετρελαίου εκτοξεύτηκε στα ύψη, εμφανίστηκε  ο μεγάλος εχθρός, τα καυσόξυλα;

Γιατί μέχρι σήμερα στις μεγάλες  πυρκαγιές της Αττικής, με χαρακτηριστικότερη αυτή της Πάρνηθας του 2007, δεν υπήρξε ανάλογος θόρυβος για την αιθαλομίχλη  που αιωρούταν στην ατμόσφαιρα της  Αθήνας από την καύση εκατοντάδων  χιλιάδων κυβικών ξυλείας;

Ομως, είτε έτσι είτε αλλιώς, στα φτωχά νοικοκυριά που δεν καίνε το τζάκι για δημιουργία ατμόσφαιρας αλλά για να ξεχειμωνιάζουν πρέπει να τους εξασφαλιστεί φθηνό και καθαρό καύσιμο. Αν αυτό είναι το πετρέλαιο ας το διασφαλίσουμε τουλάχιστον χωρίς φόρους.

Είναι βέβαια αδιανόητο στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές της επαρχίας τα καυσόξυλα να μην αποτελούν βασικό μέσο θέρμανσης, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία (οικονομική κακουχία, αύξηση τιμής του πετρελαίου κ.λπ.). Γι' αυτό όφειλαν οι δασάρχες και η πολιτική ηγεσία του χώρου να διασφαλίσουν τα απαραίτητα καυσόξυλα για την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων αυτών των περιοχών και μάλιστα προσφέροντας διπλά: κοινωνικά στο χειμαζόμενο λαό και περιβαλλοντικά στο δασικό οικοσύστημα.

Φαίνεται ότι οι αρμόδιοι εξάντλησαν την υπευθυνότητά τους όταν την περασμένη Κυριακή (5/1) σε απευθείας σύνδεση με τη ΝΕΤ και σε συνεργασία με τον επικεφαλής του Φορέα Διαχείρισης της Πάρνηθας συνέλαβαν σε απευθείας μετάδοση το μεγάλο λαθροϋλοτόμο των περιαστικών δασών της Αθήνας, έναν παππού που είχε στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του δύο ξερά κούτσουρα για να ζεστάνει τα εγγόνια του(!!!). Δυστυχώς, αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

Οι ευαίσθητες ηλικίες (γέροντες, παιδιά κ.λπ.) κινδυνεύουν να ξεπαγιάσουν  την ίδια στιγμή που για το νέφος και πάλι η πολιτική ηγεσία θα περιμένει το βοριαδάκι.

(*) Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία 11/1/13

Ψέματα Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για θρησκευτικό όρκο

[άρθρο του Παναγιώτη Δημητρά στο The Books’ Journal του Απριλίου 2012]

 Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξετάζει αυτή την εποχή τέσσερις προσφυγές κατά της Ελλάδας¹ από οκτώ μέλη της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε.), τους Παναγιώτη Δημητρά, Andrea Gilbert, Νίκο Μυλωνά, Γρηγόρη Βαλλιανάτο, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρη Τσαμπρούνη. Τα προσφεύγοντα πρόσωπα έδωσαν 49 καταθέσεις κατά το 2009 και κατά το πρώτο εξάμηνο του 2010. Θεωρούν πως η καταγραφή σε αυτές του θρησκεύματος (ακόμα και του χριστιανικού) μεταξύ των προσωπικών στοιχείων (με βάση το Άρθρο 217 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας - ΚΠΔ) και ο θρησκευτικός όρκος στις ένορκες καταθέσεις που συνήθως καλούνται οι μάρτυρες να δώσουν χωρίς καν να εξακριβωθούν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις τους (με βάση τα Άρθρα 218 και 220 παρ. 1 ΚΠΔ), παραβιάζουν το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) (ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας) και το Άρθρο 13 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής).

Η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ τρεις φορές για  το θέμα αυτό: στις 21 Φεβρουαρίου 2008 στην Υπόθεση Αλεξανδρίδης κατά Ελλάδας,² στις 3 Ιουνίου 2010 στην Υπόθεση Δημητράς και λοιποί κατά Ελλάδας (μετά από πέντε προσφυγές των μελών της ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε. Παναγιώτη Δημητρά, Θεόδωρου Αλεξανδρίδη, Ναυσικάς Παπανικολάτου και Andrea Gilbert)³ και στις 3 Νοεμβρίου 2011 στην Υπόθεση Δημητράς και Λοιποί (Νο. 2) (μετά από δύο προσφυγές των μελών της ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε. Παναγιώτη Δημητρά, Γρηγόρη Βαλλιανάτου και Ναυσικάς Παπανικολάτου).⁴ Για το λόφο αυτό, το ΕΔΔΑ, στην τρέχουσα συνεξέταση τριών από τις τέσσερις προσφυγές, υπενθύμισε πως, στην τελευταία απόφασή του, είχε αποφανθεί ότι η ισχύουσα νομοθεσία δεν είναι συμβατή με το Άρθρο 9 της ΕΣΔΑ και ζήτησε από την Ελλάδα να το ενημερώσει αν συμμορφώθηκε τροποποιώντας τη νομοθεσία της.

Στις απαντήσεις που  έστειλε η Ελλάδα στο ΕΔΔΑ, στις 23 Ιανουαρίου 2012, αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά η διπροσωπία αλλά και το θράσος των ελληνικών αρχών. Από τη μία, το ΕΔΔΑ ενημερώθηκε πως αναμενόταν η τροποποίηση της νομοθεσίας. Την έχει άλλωστε προτείνει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους από το 2010 αμέσως μετά τη δεύτερη καταδίκη της Ελλάδας, αλλά είχε αγνοηθεί από τους (σοσιαλιστές) υπουργούς δικαιοσύνης, μέχρι τη στιγμή που το ΕΔΔΑ ζήτησε ενημέρωση. Από την άλλη, όμως, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών με έγγραφο της 25 Νοεμβρίου 2011 παραπληροφορούσε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους πως «Στην πρακτική των ελληνικών ποινικών δικαστηρίων ο μάρτυρας κατά την εξέτασή του δεν αποκαλύπτει ούτε υποχρεώνεται να δηλώσει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις προκειμένου να ορκισθεί για να καταθέσει αλλά απλώς επιλέγει με δήλωσή του είτε να δώσει τον θρησκευτικό όρκο, είτε να δώσει διαβεβαίωση στην τιμή και συνείδησή του… Το ίδιο ισχύει και για την εξέταση του μάρτυρα στο στάδιο της προδικασίας. Η διαδικασία αυτή όπως έχει διαμορφωθεί με βάση το νόμο και την πρακτική των δικαστηρίων εξασφαλίζει την προστασία της ελευθερίας της θρησκείας και δεν οδηγεί στην παραβίασης αυτής.»

Οι αναγνώστες και  αναγνώστριες που έχουν δώσει  καταθέσεις σε πταισματοδίκες ή σε δίκες γνωρίζουν πως μόλις  δώσουν τα προσωπικά τους στοιχεία τους ζητείται να ορκισθούν στο Ευαγγέλιο και μετά βλέπουν στην κατάθεσή τους να αναφέρονται ως χριστιανοί/ές ορθόδοξοι/ες. Εκτός αν δηλώσουν άλλη ή καμιά θρησκεία οπότε συνήθως δίνουν διαβεβαίωση στην τιμή και στη συνείδησή τους, στοιχεία που αναγράφονται με διόρθωση στα συνήθως προτυπωμένα έντυπα καταθέσεων που αναγράφουν «χριστιανός ορθόδοξος» και «ορκίστηκε αφού έβαλε το δεξί του χέρι στο ευαγγέλιο». Για το υπόλοιπο αναγνωστικό κοινό δημοσιεύονται εδώ μερικά παραδείγματα, που περιλήφθηκαν και στην απάντηση των προσφευγόντων προσώπων στο ΕΔΔΑ στις 20 Μαρτίου 2012. Δείχνουν πόσο θρασύτατο ήταν το ψεύδος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών σε μια χωρίς ελπίδα προσπάθεια να πείσει παραπλανώντας το ΕΔΔΑ πως στην Ελλάδα οι νόμοι που παραβιάζουν την ΕΣΔΑ δεν εφαρμόζονται καθώς δήθεν επικρατεί μια (εικονική) πραγματικότητα συμβατή με την ΕΣΔΑ.

Στο ενδιάμεσο μεταξύ της απάντησης των ελληνικών  αρχών και της απάντησης των  προσφευγόντων προσώπων, ο Υπουργός Δικαιοσύνης κατέθεσε στις 14 Φεβρουαρίου 2012 τροπολογία της τελευταίες στιγμής στο πολυνομοσχέδιο για τη δίκαιη δίκη με την οποία, από τις 2 Απριλίου 2012 που τίθεται σε ισχύ, αφαιρείται από το Άρθρο 217 ΚΠΔ η υποχρέωση καταγραφής του θρησκεύματος, τροποποιείται το Άρθρο 218 ΚΠΔ ώστε ο ορκιζόμενος να ερωτάται αν προτιμά να δώσει θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο και καταργείται το Άρθρο 220 ΚΠΔ. Τα προσφεύγοντα πρόσωπα ζήτησαν από το ΕΔΔΑ να κρίνει πως η τροποποίηση αυτή ουσιαστικά διατηρεί την έμμεση αποκάλυψη του θρησκεύματος. Κατ’ αρχή, επισήμαναν πως ανάλογα με τη μορφή θρησκευτικού όρκου που θα δοθεί, αποκαλύπτεται η θρησκεία του ορκιζόμενου προσώπου. Επικαλέστηκαν επίσης σχετική γνωμοδότηση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου της 29 Μαΐου 2008:⁵

«Δεδομένης  της μεγάλης πλειοψηφίας των  πιστών της «επικρατούσας» θρησκείας, η επιλογή του πολιτικού όρκου και όχι του θρησκευτικού θα ερμηνευόταν αυτομάτως ως παραδοχή από την πλευρά του πολίτη ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε προκατάληψη σε βάρος της ακεραιότητάς και κύρους του. Η ίδια συλλογιστική, άλλωστε, οδήγησε και στη μη προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες… Λόγω, λοιπόν, των κοινωνικών στερεοτύπων που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία η εναλλακτική ορκοδοσία ισοδυναμεί κατά κάποιον τρόπο με αποκάλυψη των θρησκευτικών πεποιθήσεων ενός ατόμου ότι δηλαδή δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος. Συνιστά, λοιπόν, μία πρακτική που μπορεί να επιτρέψει να συναχθούν συμπεράσματα για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ενός ατόμου, κατά τη λογική του ΕΔΔΑ. Συνεπώς προς απάλειψη τυχόν διακρίσεων στη βάση του εναλλακτικού πολιτικού όρκου και για την επίτευξη απόλυτης προστασίας της αρνητικής ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η αντικατάσταση του θρησκευτικού όρκου εξ ολοκλήρου από τον πολιτικό.» 

Στην απόφαση, που μάλλον θα εκδοθεί το 2013, θα υπάρχει προφανέστατα καταδίκη για τις καταθέσεις του 2009-2010 ενώ αναμένεται με πολύ ενδιαφέρον αν η νέα νομοθεσία θα κριθεί συμβατή  με την ΕΣΔΑ. Παράλληλα, η ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε. θα παρακολουθήσει αν οι δικαστικοί λειτουργοί θα εφαρμόσουν το νέο νόμο ή θα συνεχίσουν να καλούν τους/τις μάρτυρες να ορκιστούν στο ευαγγέλιο. Όσο για την ψευδή βεβαίωση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, η Εισαγγελία του Άρειου Πάγου έχει κληθεί να αποφασίσει αν θα επιβάλει κυρώσεις ή για άλλη μια φορά θα κυριαρχήσει η ατιμωρησία. 

Η εξάντληση της δυναμικής μιας μονοδιάστατης «αντιμνημονιακής» στρατηγικής

Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΪΝΑ,
Στελέχους της ΔΗΜΑΡ

Από το 2010 όταν η χώρα εισήλθε στην εποχή των μνημονίων πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια. Κάποιες πολιτικές δυνάμεις επένδυσαν στην αντίθεση αυτή, μνημόνιο – αντιμνημόνιο και είναι αλήθεια ότι τους βγήκε σχετικά καλά μέχρι σήμερα. Λέμε μέχρι σήμερα, γιατί ήδη έχουμε περάσει σε μια νέα περίοδο ως χώρα, μετά τις τελευταίες αποφάσεις της ευρωζώνης και έχουν δημιουργηθεί νέα δεδομένα τα οποία δεν μπορούν να διαβαστούν με τα χτεσινά εργαλεία ενός «αντιμνημονιακού» λόγου. Και εξηγούμαι. Ποια είναι η αντίθεση μνημόνιου - αντιμνημόνιου και πως εκφράζεται σήμερα ; Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν η υπογραφή του 1^ου μνημονίου ήταν μονόδρομος. Όχι γιατί δεν έχουμε να καταθέσουμε σοβαρή κριτική στην τότε Κυβέρνηση του «λεφτά υπάρχουν», για τους χειρισμούς της και την υπογραφή τελικά του 1^ου μνημονίου, ως μονόδρομο για την αντιμετώπιση της άτακτης χρεοκοπίας της χώρας. Αλλά περισσότερο γιατί μετά τις εκλογές του 2012, όπου ο λαός αποφάνθηκε δύο μάλιστα φορές, η περίοδος αυτή είναι παρελθόν και αντικείμενο διερεύνησης περισσότερο για τους ιστορικούς. Η ουσία είναι ότι η χώρα το 2010 ουσιαστικά χρεοκόπησε και οι επιλογές ήταν ελάχιστες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι αποφύγαμε τις γνωστές από τηλεοράσεως εικόνες της άτακτης χρεοκοπίας μιας χώρας με λεηλασίες και άλλα θλιβερά και αποτρόπαια(βλέπε Αργεντινή). Αλήθεια επίσης είναι ότι όλα αυτά τα αποφύγαμε, γιατί ήμασταν μέλος μιας μεγάλης οικογένειας, της Ευρωπαϊκής οικογένειας και της ευρωζώνης. Τώρα εάν τα υπογραφόμενα μνημόνια με τις διαπραγματεύσεις που έγιναν ή δεν έγιναν, θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά ή καλύτερα, είναι δεύτερης τάξης ζήτημα και μπορούμε πάντα να το συζητάμε και να εντοπίζουμε αδυναμίες, κενά ή καθυστερήσεις.

Η ουσία λοιπόν είναι ότι αποδείχθηκε περίτρανα ότι άλλος δρόμος από την διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους εταίρους δεν υπήρχε και αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός της τελευταίας καλοδεχούμενης μεταστροφής της πολιτικής της  αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αναγνωρίζει πλέον ως προτεραιότητα την διασφάλιση της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη και της επαναδιαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης. Αυτό δηλαδή που έκανε και κάνει η σημερινή Κυβέρνηση. Διασφάλισε την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, επανάκτησε την εμπιστοσύνη των εταίρων μας και βελτίωσε τη διεθνή εικόνα της χώρας, διαπραγματεύθηκε μαζί τους και τους όρους της συμφωνίας αυτής τους έγραψε σε ένα μνημόνιο συνεργασίας, που πλέον αποτελεί νόμο του Κράτους. Η ζωή θα δείξει κατά πόσο η συμφωνία αυτή ήταν επιτυχής μακροπρόθεσμα. Δηλαδή κατά πόσο όχι απλά διέσωσε τη χώρα από την άτακτη χρεοκοπία και την φυγή της από την ευρωζώνη, αλλά έθεσε και τις βάσεις για τον δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα. Η ουσία των αλλαγών και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που έχουμε ανάγκη ως χώρα σε όλα τα επίπεδα. Και μέχρι στιγμής δεν μπορούμε να δηλώνουμε ικανοποιημένοι από τον ρυθμό αλλά και από την ουσία των αλλαγών και των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να δηλώνουμε ικανοποιημένοι για τον τρόπο που συγκροτήθηκαν οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ. Στη φάση αυτή μπορεί να μην υπήρχε ο αναγκαίος χρόνος για αξιόλογες και διαφανείς αξιοκρατικές διαδικασίες επιλογής των καλύτερων, αλλά δεν δόθηκε ούτε καν ένα νέο δείγμα γραφής. Ούτε καν μια δέσμευση για το μέλλον. Για παράδειγμα θα μπορούσε να λεχθεί ότι στο μέλλον, θα επεξεργασθεί μια αντικειμενική διαδικασία με την σύμφωνη γνώμη και της Βουλής, ώστε η επιλογή των επικεφαλής των μεγάλων δημόσιων οργανισμών και φορέων θα γίνεται μόνο μέσα από ανοικτές δημοκρατικές αξιοκρατικές διαδικασίες, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες δια την εξυπηρέτηση των ημετέρων και μόνο δυνάμεων.

Η σημερινή Κυβέρνηση όμως δεν θα κριθεί αν διέσωσε τη χώρα από την άτακτη χρεοκοπία και μόνο. Θα κριθεί πολύ περισσότερο από το τι θα κάνει ή δεν θα κάνει, για το μεγάλο θέμα της μεταρρύθμισης του Κράτους μας σε ένα Κράτος δικαίου, ένα Κράτος σύγχρονο, δημοκρατικό και Ευρωπαϊκό. Βεβαίως η επιχείρηση αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη. Δυνάμεις της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης, οχυρωμένοι στις δήθεν κατακτήσεις του χτες, αντιστέκονται λυσσαλέα να μην αλλάξει τίποτα, έχοντας βέβαια τις περισσότερες φορές και την πολιτική κάλυψη της αντιπολίτευσης. Αυτό όμως ήταν και είναι δεδομένο. Όσο θα ξηλώνονται παράνομα προνόμια, όσο θα ξεσκεπάζονται ανομίες, όσο θα αποκαθίστανται αδικίες, τόσο μεγαλύτερη αντίσταση θα προβάλλουν οι δυνάμεις του χτες. Γι αυτό μια τέτοια επιχείρηση την αποκαλέσαμε Δημοκρατική Επανάσταση. Γι αυτό μια τέτοια επιχείρηση μόνο μια μεγάλη συμμαχία από την φιλελεύθερη δεξιά έως και την δημοκρατική αριστερά, μπορεί να την φέρει σε πέρας. Γι αυτό επιμένουμε στην σχεδίαση και υλοποίηση ενός πραγματικού Εθνικού Σχεδίου Ανόρθωσης.

Γιατί μόνο έτσι θα πιάσουν τόπο οι θυσίες του ελληνικού λαού, οι περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις ακόμη και των πιο ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Θα πρέπει η Κυβέρνηση να δώσει δείγματα γραφής ότι το Κράτος είναι δίκαιο και είναι το ίδιο απέναντι σε όλους. Και δεν ζητά θυσίες μόνο από τους πιο αδύνατους κοινωνικά. Η Κυβέρνηση θα έχει πετύχει τον στόχο της μόνο όταν, θα αφουγκραστεί αύριο τον πιο αδύναμο κοινωνικά πολίτη και θα τον ακούσει να λέει ότι οι θυσίες του έπιασαν τόπο. Όταν θα δει να ανοίγει μια νέα σελίδα στην πορεία της χώρας. Όταν θα μειώνονται οι στρατιές των ανέργων. Όταν θα αντιστραφεί το κύμα κλεισίματος επιχειρήσεων και θα ανοίξει μια νέα σελίδα για μια βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας, μέσα κυρίως από τους μεγάλους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας της την αγροτική παραγωγή και τον τουρισμό. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε σοβαρά αποτελέσματα σε τομείς όπως η μικρή μεταποιητική βιομηχανία των αγροτικών μας προϊόντων, οι νέες τεχνολογίες και οι προηγμένες καινοτόμες υπηρεσίες. Όταν λοιπόν αντιστραφεί αυτό το κλίμα, τότε θα μπορεί να λέει η Κυβέρνηση ότι έκανε ένα πρώτο βήμα. Γιατί ασφαλώς θα μείνουν ακόμη πολλά να γίνουν.

Επίσης ένα άλλο θέμα στο οποίο θα κριθεί αυτή η Κυβέρνηση, είναι και το θέμα της κάθαρσης του δημόσιου βίου. Και η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ είναι ένα δείγμα γραφής. Δεν είναι το μόνο. Παραμένουν ακόμη τα θέματα των μιζών για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και άλλα ανοικτά θέματα του αμαρτωλού δικομματισμού του παρελθόντος. Οποιαδήποτε προσπάθεια κάλυψης πολύ περισσότερο συγκάλυψης, τυχόν ποινικών ευθυνών του οποιονδήποτε, οπουδήποτε ψηλά και αν βρίσκεται, ακόμη και αν κινδυνεύει η σταθερότητα της Κυβέρνησης, δεν θα πρέπει να γίνει ανεκτή από κανέναν. Η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ θα αποτελέσει εξετάσεις όχι μόνο για την Κυβέρνηση, αλλά για όλο το πολιτικό σύστημα. Και θα πρέπει όλο το πολιτικό σύστημα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με υπευθυνότητα. Να αντιμετωπίσει την πρόκληση, χωρίς αισθήματα εκδίκησης, χωρίς διαθέσεις αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων, ούτε με πρακτικές μικροκομματικής ωφελιμότητας, αλλά με αίσθημα δικαίου, διαφάνειας και σεβασμού των κανόνων δικαίου.

Με αυτά ως δεδομένα, χάνεται αντικειμενικά όλο και περισσότερο η ουσία της αντίθεσης μνημόνιο – αντιμνημόνιο και ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς». Γιατί η επιχειρηματολογία των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, στηρίχθηκε βασικά στο θυμικό και στο συναίσθημα των πολιτών στην κρίσιμη περίοδο της κρίσης. Δεν έλειψαν οι θεωρίες συνομωσίας από την επιχειρηματολογία αυτή. Βόλευε σε μεγάλο βαθμό για όλα τα προβλήματα που είχε ο τόπος και η ελληνική κοινωνία να κηρυχθούν ως υπεύθυνοι, το μνημόνιο, οι ξένοι δανειστές μας και εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που τις περισσότερες φορές αποκαλούνταν τοκογλύφοι, κάποια ξένα κέντρα που θέλουν να τελειώσουν την Ελλάδα, το ΔΝΤ το οποίο πότε έπαιρνε την μορφή του σατανά και πότε του αγγέλου στην επιχειρηματολογία τους, ανάλογα εάν συνέφερε η κάθε φορά στάση του διεθνούς αυτού οργανισμού, την επιχειρηματολογία των «αντιμνημονιακών». Και μάλιστα η επιχειρηματολογία αυτή ήταν τόσο κοινή, ώστε πολλές φορές μπερδευόσουν ποια ανακοίνωση ήταν της μιας ή της άλλης συνεπούς «αντιμνημονιακής» δύναμης. Στην ουσία η επιχειρηματολογία αυτή απέκρυβε τις πραγματικές αιτίες της Κρίσης, που συνδέονται με εξωγενείς παράγοντες (Καπιταλιστική κρίση, ελλείμματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, κ.ά.), αλλά και κυρίως με τις εσωτερικές αιτίες της κρίσης, όπως η 40ετής διακυβέρνηση της χώρας από το δικομματισμό και η οικοδόμηση ενός σπάταλου, ελλειμματικού κομματοκρατούμενου πελατειακού συστήματος, με το οποίο πρέπει να κάνουμε πόλεμο για την κατεδάφισή του.

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι ο στείρος «αντιμνημονιακός» αντιπολιτευτικός λόγος έφαγε τα ψωμιά του. Η ζωή προχωρά, τα μέτωπα πλέον είναι άλλα και πολλά και εκεί δίνονται οι πραγματικές μάχες. Όποια δύναμη εκστασιάζεται στην παρελθοντολογία του «αντιμνημονιακού» της αγώνα, ας την αφήσουμε να μείνει στην έκστασή της και στη φτώχια του πολιτικού της λόγου να κυνηγάει «αντιμνημονιακούς» ανεμόμυλους. Η κοινωνία θα γυρίσει τις πλάτες της στις δυνάμεις αυτές, γιατί αυτό που την ενδιαφέρει δεν είναι πλέον οι «αντιμνημονιακές» κορώνες, αλλά οι πραγματικές μάχες για τις αλλαγές και τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Χαλκίδα 8-1-2013

Κώστας Χαϊνάς